favorite movies

favorite movies

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2016

Ολέθριο πάθος / Damage(1992) του Λουί Μαλ



Είναι μια βρετανική/γαλλική ταινία του 1992,σε σκηνοθεσία του Λουί Μαλ και με πρωταγωνιστές τους Jeremy Irons,Juliette Binoche,Μιράντα Ρίτσαρντσον,Rupert Graves και Ian Bannen. Βασισμένο στο μυθιστόρημα Damage του Josephine Hart,η ταινία μιλά για έναν βρετανό πολιτικό (Irons),ο οποίος μοιράζεται μια σεξουαλική σχέση με τη φίλη του γιου του και μέλλουσα αρραβωνιαστικιά του.
Η Μιράντα Ρίτσαρντσον ήταν υποψήφια για Όσκαρ και κέρδισε ένα βραβείο BAFTA στην κατηγορία των Καλύτερος Β 'Γυναικείος Ρόλος για την ερμηνεία της ως θιγόμενη σύζυγος του κύριου χαρακτήρα της ταινίας.
Ελάχιστοι διάλογοι, πολλές σιωπές, βλέμματα που διασταυρώνονται. Έχει πολύ ενδιαφέρον το πώς, ο Τζέρεµι Άιρονς, ένας καλλιτέχνης µε συγκρατημένη και αυτοελεγχόμενη ηθοποιία, ενσαρκώνει ένα χαρακτήρα ο οποίος αφήνεται να παρασυρθεί στην παραφροσύνη του πόθους του. Και τι δραματουργική διαφορά από τη Ζιλιέτ Μπινός, μια εξαιρετική ηθοποιό, η οποία όμως ποντάρει πολύ στη γοητεία του μυστηριώδους βλέμματός της.

Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2016

Ο Στρατηγός /The General (1926) του Μπάστερ Κίτον


The General: A great movie
Του Roger Ebert
Ο Μπάστερ Κίτον έμεινε στην ιστορία ως το πέτρινο πρόσωπο που δεν γελά ποτέ, όμως περισσότερο από αυτό είναι ο άνθρωπος που παραμένει ψύχραιμος στο κέντρο του χάους. Και αυτό διότι ενώ οι άλλοι ηθοποιοί του βωβού σινεμά φαίνονταν να είναι πανικόβλητοι, ο Κίτον ήταν πάντα ψύχραιμος και συγκεντρωμένος. Αυτή κυρίως ήταν η διαφορά των δικών του ταινιών με αυτές του «αντιπάλου» του Τσάρλι Τσάπλιν. Ο Κίτον εισήγαγε λοιπόν έναν νέο τύπο κλόουν στον κόσμο του βωβού κινηματογράφου. Στο αριστούργημά του «Ο Στρατηγός» (1927), από την εναρκτήρια σκηνή καταλαβαίνουμε τις δύο μεγάλες αγάπες του ήρωα: το τραίνο του και το κορίτσι του. Πηγαίνοντας στο σπίτι της Άναμπελ με τα καλά του, δεν αντιλαμβάνεται ότι δύο παιδιά τον ακολουθούν και ότι πίσω από αυτά είναι η Άναμπελ. Φτάνει στο κατώφλι, σκουπίζει τα παπούτσια του και περιμένει στην πόρτα, ώσπου βλέπει την κοπέλα πίσω του. Αυτή είναι σίγουρα μια εμπνευσμένη σκηνή, που δεν υπάρχει σε άλλες ταινίες. Ο Κίτον εδώ παίζει με το πρόσωπό του, μολονότι αυτό παραμένει ανέκφραστο. Όταν αντιλαμβάνεται ότι τα δύο παιδιά τον έχουν ακολουθήσει μέσα στο σπίτι, τους ανοίγει την πόρτα να βγούν με μια έκφραση μελαγχολική και πολύ ευγενικούς τρόπους, σαν αυτά τα δύο χαμίνια να ήσαν επίσημοι καλεσμένοι. Άλλο ένα στοιχεί τυπικό του Κίτον. Γι’ αυτόν υπάρχει μόνο η Άναμπελ, τίποτε άλλο που συμβαίνει γύρω του δεν τον ενδιαφέρει. Και όταν αυτή τον απορρίπτει αργότερα, τον βλέπουμε να κάθεται λυπημένος στο σίδερο της ρόδας του τραίνου του, το οποίο τον πηγαίνει πάνω κάτω χωρίς να το αντιλαμβάνεται, διότι σκέφτεται μόνο την Άναμπελ. Μια κωμική και συνάμα δραματική σκηνή. Μια αριστουργηματική σκηνή! Πολλές φορές ο Κίτον δείχνει πολύ σοβαρός για να γελάσουμε μαζί του!

Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2016

ΟΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΥΛΟ /Les Vacances de Monsieur Hulot(1953) του Ζακ Τατί



Το φιλμ αποτελεί μια απολαυστική ακολουθία κωμικών επεισοδίων που προκαλεί η παρουσία του αδέξιου ,  γκαφατζή αλλά και καλοπροαίρετου κ. Ιλό(τον υποδύεται ο ίδιος ο σκηνοθέτης)  , ο πηγαίνει για διακοπές στην παραλία και προκαλεί το  χάος. 
Το ύφος του σκηνοθέτη Tati είναι κυρίως οπτικό καθώς οι διάλογοι είναι ελάχιστοι αλλά  η ηχητική μπάντα αποκτά  τεράστια αξία με τον υπερτονισμό των θορύβων που αποτελούν σημαντικό μέρος των κωμικών ευρημάτων του φιλμ. 
Ο Tati σατιρίζει με ευστοχία και ευρηματικότητα τον κοινωνικό καθωσπρεπισμό που καταδυναστεύει τον άνθρωπο ακόμη και στις διακοπές του. Μόνο τα παιδιά και ο κ.Ιλό έχουν την ενστικτώδη ορμή να δράσουν και να αντιδράσουν χωρίς ενοχές.
Όμως το φιλμ δεν είναι κραυγαλέο ,δεν "αμερικανίζει" . Ο Tati δεν παραθέτει μια σειρά από χοντροκομμένα καλαμπούρια με φόντο το θαλασσινό τοπίο. Καταγράφει με ευαισθησία και αγάπη τον απροσάρμοστο άνθρωπο ,τον άντρα-παιδί που αδυνατεί να εγκλωβιστεί στα ασφυκτικά πλαίσια της κοινωνικής συμβατικότητας.

M - (Ο ΔΡΑΚΟΣ ΤΟΥ ΝΤΙΣΕΛΝΤΡΟΦ) (1931) του Fritz Lang



Όσο κι αν το άκουσμα του ονόματος Fritz Lang παραπέμπει τους περισσότερους στο φουτουριστικό δυστοπικό παραμύθι «Μετρόπολις», αυτός εδώ ο «Δράκος» θα είναι το αξεπέραστο αριστούργημα του. H πρώτη ομιλούσα ταινία του μεγάλου Γερμανού δημιουργού είναι η ταινία που εισήγαγε το θέμα της εγκληματικής παθολογίας. Μετά από ένα ειδεχθές σεξουαλικό έγκλημα, ένας κατά συρροήν ψυχοπαθής δολοφόνος (ο πρώτος serial killer του παγκόσμιου σινεμά), o Hans Beckert τρομοκρατεί το Βερολίνο. Σκοτώνει νεαρά κορίτσια, ενώ σφυρίζει τον αγαπημένο του σκοπό- τον “Peer Gynt” του Γκρηγκ. Δύο παράλληλες έρευνες διενεργούνται- η μία από την αστυνομία και η άλλη -η περισσότερο αποτελεσματική- από τους ανθρώπους του υποκόσμου. Με αυτήν την αφορμή ο Lang στήνει ένα φρικιαστικό πορτρέτο μιας χώρας έντρομης, που με απόλυτη φυσικότητα έχει ανοίξει την αγκαλιά της στον Χίτλερ.

Το Φθινόπωρο μιας αγάπης/The Passionate Friends (1949) του David Lean



Η ηρωίδα της ταινίας, η Μαίρη έχει πάει διακοπές μαζί με τον σύζυγό της στα χιονισμένα βουνά της Ελβετίας, δηλαδή τις Άλπεις και νομίζοντας ότι θα χαλαρώσει, αρχίζει να αναπολεί το παρελθόν της. Θυμάται την Παραμονή Πρωτοχρονιάς του 1939 σε μία δεξίωση, όπου η ζωή της ανατράπηκε από τον ξαφνικό κεραυνοβόλο έρωτα με τον νεαρό καθηγητή Στίβεν Στράτον, κάτι που ενόχλησε λιγάκι τον σύζυγό της. Πέρασαν 9 ολόκληρα χρόνια και ο καθηγητής Στίβεν, επισκέπτεται κι αυτός τις Άλπεις και μάλιστα κλείνει δωμάτιο ακριβώς δίπλα στο δωμάτιο της Μαίρης. Άραγε αυτό να οφείλεται σε σύμπτωση ή έγινε εσκεμμένα;
Η υπέροχη σκηνοθεσία ανήκει στον David Lean , Στο "Φθινόπωρο μιας αγάπης" ο David Lean ακολουθεί το μοτίβο μιας παλαιότερης, αλλά και της πιο γνωστής του ταινίας με τίτλο "Σύντομη συνάντηση" (Brief encounter), χωρίς όμως να επαναλαμβάνεται. Παρά τις ομοιότητες, που νομίζουμε ότι θα συναντήσουμε, οι δύο ταινίες διαφέρουν καί στη δομή του σεναρίου τους, και στις προσωπικότητες που απαρτίζουν το ερωτικό τρίγωνο, ιδίως όμως στο φόντο που διαδραματίζονται οι ιστορίες.

Ο άρχοντας των μυγών / Lord Of The Flies (1963) του Peter Brook



Ένα αεροπλάνο που μεταφέρει μικρούς σε ηλικία Βρετανούς μαθητές, πέφτει σε ένα ακατοίκητο τροπικό νησί. Τα παιδιά μόνα τους, χωρίς κανένα ενήλικο, καλούνται να επιβιώσουν στο άγριο περιβάλλον μέχρι να έρθουν διασώστες. Στην αρχή προσπαθούν να διατηρήσουν τον πολιτισμό στο απολίτιστο νέο τόπο διαβίωσης τους. Όμως σιγά σιγά σχηματίζονται δύο πόλοι… εκείνος του Ralph που είναι υπέρμαχος του «Πρέπει» και εκείνος του Jack που πρεσβεύει το «Θέλω», ολισθαίνοντας συνεχώς σε μια άγρια κατάσταση. Η κατάσταση οδηγείται σε τραγικά μονοπάτια όπου χάνεται κάθε έλεγχος και κάθε αναστολή. Άραγε θα διασωθούν από τον κόσμο των ενηλίκων πριν είναι πολύ αργά;

Δύο Μάτια Είδαν το Εγκλημα / Tiger Bay (1959) του J. Lee Thompson



Όντως, δύο παιδικά μάτια είδαν το δολοφόνο και το έγκλημα (πάθους) και είδαν επίσης που έκρυψε και το όπλο. Αυτόπτης μάρτυρας είναι ένα ορφανό κοριτσάκι που το χαρακτηρίζει η ευκολία με την οποία λέει ψέματα και που ζει με τη θεία του στο Κάρντιφ, στην περιοχή που οι ντόπιοι ονομάζουν Tiger Bay. Το κορίτσι καταφέρνει να πάρει το όπλο του δολοφόνου, αυτός την κυνηγάει αλλά τελικά γίνονται φίλοι. Όταν όμως η αστυνομία την ανακρίνει, αυτή θα πλάθει με τη φαντασία της ιστορίες που δεν στέκουν και τόσο και θα την μπλέκουν ακόμα περισσότερο.
Ο υπερδραστήριος εκείνη την εποχή J. Lee Thompson έφτιαξε μια καλή αστυνομική ταινία με ένα κάπως υπερβολικό σενάριο. Αυτό που μας κέρδισε όμως είναι η πολύ καλή σκηνοθεσία με γερές δόσεις ρεαλισμού και τις αρκετές χιτσκοκικές πινελιές. Αλλά το μεγαλύτερο προσόν της ταινίας είναι η ερμηνεία της μικρής —πρωτοεμφανιζόμενης τότε— Hayley Mills, η οποία μετά από αυτή την ταινία έκλεισε πενταετές συμβόλαιο με τη Disney και έπαιξε στις οικογενειακές ταινίες που ξέρουμε όλοι. Σημειωτέον, είναι η κόρη του μεγάλου βρετανού ηθοποιού John Mills, ο οποίος στην ταινία μας εδώ παίζει τον αστυνομικό που ψάχνει να βρει τη λύση. Στο ρόλο του δολοφόνου ο Horst Buchholz που τον είδαμε και στους «Εφτά που ήταν υπέροχοι».