Τρίτη, 10 Απριλίου 2018

Death Wish (2018) του Eli Roth

Αποτέλεσμα εικόνας για Death Wish (2018) του Eli Roth

Ο Δρ. Πολ Κέρσι εργάζεται ως χειρουργός στα επείγοντα περιστατικά, αντιμετωπίζοντας καθημερινά τα θύματα της αυξανόμενης εγκληματικότητας της πόλης. Μια μέρα όμως καλείται να φροντίσει την ίδια του την οικογένεια, μετά τη θανάσιμη επίθεση που δέχονται η γυναίκα του και η ενήλικη κόρη του μέσα στο σπίτι τους. Κι ενώ η αστυνομία να αδυνατεί να ανταποκριθεί στον αριθμό των βίαιων περιστατικών, ο Πολ ανακουφίζει τη δίψα του για εκδίκηση και απόδοση δικαιοσύνης, κυνηγώντας ο ίδιος τους ενόχους. Καθώς οι ανώνυμοι φόνοι εγκληματιών αρχίζουν να κυριαρχούν στα ΜΜΕ, ο κόσμος αναρωτιέται αν αυτός ο θανάσιμος εκδικητής είναι ένας φύλακας άγγελος, ή κάτι πολύ πιο νοσηρό.

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2018

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: «Ο ΠΥΡΗΝΙΚΟΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΣΤΟ ΣΙΝΕΜΑ»


Σχετική εικόνα
Εβδομήντα τρία χρόνια μετά τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι η κατοχή πυρηνικών όπλων από απρόβλεπτους περιφερειακούς ηγεμόνες, όπως ο Κιμ Γιονγκ Ουν της Βόρειας Κορέας και η πιθανότητα τρομοκρατικές ομάδες να αποκτήσουν πυρηνικά όπλα πολλαπλασιάζουν την παγκόσμια ανασφάλεια.
Αλλά και η χρήση της πυρηνικής ενέργειας  για «ειρηνικούς» σκοπούς έχει αποδειχθεί εξαιρετικά καταστροφική. Η απερίσκεπτη αναγόρευση της ως σιωπηλής, φθηνής και αξιόπιστης λύσης στο ενεργειακό έλλειμμα αποδείχθηκε επικίνδυνος μύθος.
Γράφει ο Freud, στο κείμενο του «Η δυστυχία στον πολιτισμό»: «Το καθοριστικό ερώτημα για την τύχη του ανθρώπινου είδους μου φαίνεται πως είναι να γνωρίζουμε εάν και  σε ποιό βαθμό η πολιτιστική του ανάπτυξη θα κατορθώσει να ελέγξει την διαταραχή που φέρνει στην κοινωνία η ανθρώπινη ορμή της αγριότητας και της αυτοκαταστροφής....Οι άνθρωποι  έχουν φτάσει στο σημείο να ελέγχουν σε τέτοιο βαθμό τις δυνάμεις της φύσης, που είναι πια εύκολο να εξολοθρεύσουν οι μεν τους δε, ως τον τελευταίο. Το γνωρίζουν, κι από κει προέρχεται η ανησυχία, η δυστυχία και το άγχος τους…»
Οι κίνδυνοι πραγματιστικοί , ψυχικοί και ηθικοί, που εγκυμονεί η πυρηνική ενέργεια έχουν διαχρονικά εμπνεύσει μεγάλους δημιουργούς του σινεμά .Ας δούμε τα σημαντικότερα φιλμ με θεματολογία ή αναφορές στην πυρηνική καταστροφή , με χρονολογική σειρά.

Τρίτη, 3 Απριλίου 2018

«Μαρία Μαγδαληνή» /’’Maria Magdalene” (2018) του Γκαρθ Ντέιβις


Αποτέλεσμα εικόνας για ’Maria Magdalene 2018
Το 2016 ο αυστραλιανής καταγωγής σκηνοθέτης  Γκαρθ Ντέιβις με το σκηνοθετικό του ντεμπούτο «Lion»  διεκδίκησε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας .Τώρα με τη 2η ταινία του παρουσιάζει το ανθρώπινο πορτρέτο μιας από τις πλέον αμφιλεγόμενες προσωπικότητες στην Ιστορία. Η Μαρία Μαγδαληνή στη συνείδηση των περισσοτέρων είναι καταχωρημένη ως εταίρα που ασπάστηκε τη διδασκαλία του Ιησού και μετανόησε, γεγονός που βασίζεται στους ισχυρισμούς του Πάπα Γρηγόριου το 591 μ.Χ.  Ωστόσο το 2016, ο Πάπας Φραγκίσκος αναγνώρισε τη Μαρία Μαγδαληνή ως «αληθινή και αυθεντική ευαγγελίστρια», ολοκληρώνοντας έτσι ουσιαστικά την αποκατάστασή της.

Οι 5 καλύτερες ταινίες για το «Θείο Δράμα»


Αποτέλεσμα εικόνας για Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ
 «Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ»(1977) του Φράνκο Τζεφιρέλι
Το 1977 ο Φράνκο Τζεφιρέλι δημιούργησε την τηλεοπτική μίνι σειρά «Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ», η οποία αποτελεί ίσως τη γνωστότερη και λαοφιλέστερη οπτική απόδοση της ζωής του Χριστού. Οι λόγοι γι’ αυτό ήταν πολλοί. Αρχικά, το λαμπερό καστ σε πρωταγωνιστικούς και δευτερεύοντες ρόλους, που απαρτιζόταν από ονόματα όπως οι Έρνεστ Μπορντγκάιν, Ολίβια Χάσεϊ, Αν Μπάνκροφτ, Ροντ Στάιγκερ, Κρίστοφερ Πλάμερ, Λόρενς Ολίβιε, Ίαν ΜακΣέιν, Κλαούντια Καρντινάλε. Έπειτα, η συναισθηματική μεταφορά των γεγονότων, η οποία σκόρπισε ρίγη συγκίνησης στο κοινό, ένα πρότζεκτ που χρειάστηκε περίπου 4 χρόνια να ολοκληρωθεί και είχε γυρίσματα σε αυθεντικούς χώρους. Τέλος, η ερμηνεία του Ρόμπερτ Πάουελ στο ρόλο του Χριστού, που αναμφισβήτητα αποτυπώθηκε χαρακτηριστικά στη μνήμη των θεατών, έστω και αν στον ίδιο τον ηθοποιό δεν έφερε ανάλογη συνέχεια στην καριέρα του.
 Season 1 

01020304
Εναλλακτικά
01020304
Εναλλακτικά
01020304
Εναλλακτικά
01020304

«Το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο» (1964) του Πιέρ Πάολο Παζολίνι
Ο Παζολίνι ακολουθεί πιστά τη δομή του «Κατά Ματθαίου Ευαγγελίου» και χρησιμοποιεί αποκλειστικά το κείμενό του, χωρίς να προσθέτει ούτε λέξη δική του. Η ταινία βρίσκεται σαν εικόνα και λόγος στους αντίποδες των βιβλικών θεαματικών ταινιών του Χόλιγουντ, αλλά και της γλυκερής εικονογραφίας σε στιλ λιθογραφίας. Δεν αποπειράται καμία ιστορική ανασύνθεση. Είναι γυρισμένη με απόλυτο ρεαλισμό, σε χωριά της νότιας Ιταλίας, φτωχά χωριά με τα παμπάλαια σπίτια τους. Δε χρησιμοποιεί επαγγελματίες ηθοποιούς, αλλά χωριάτες, φίλους διανοούμενους, τη μητέρα του, η οποία είναι συνταρακτική στο ρόλο της Παναγίας και στον ρόλο του Ιησού ο φοιτητής Eνρίκε Iραζοκουί.



«Ο Τελευταίος Πειρασμός»(1988) του Μάρτιν Σκορτσέζε 
 Η ταινία σκηνοθετημένη από τον Μάρτιν Σκορτσέζε και βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη (γράφτηκε το 1950 - 1951) μιλάει για τη μεγάλη αγωνία του ανθρώπου να σωθεί απ' ό,τι τον περικλείει και τον δεσμεύει. Ενας Ιησούς ανθρώπινος, αντιμέτωπος με φοβίες, πάθη, επιθυμίες, αμφιβολίες και υπαρξιακές ανησυχίες. Η ταινία χαρίζει εξαιρετικές ερμηνείες, με τον Γουίλεμ Νταφόε στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Χριστού, τον Χάρβεϊ Καϊτέλ στο ρόλο του Ιούδα, τον Ντέιβιντ Μπάουι στο ρόλο του Πόντιου Πιλάτου και την Μπάρμπαρα Χέρσεϊ στο ρόλο της Μαρίας Μαγδαληνής. Η ταινία θεωρήθηκε βλάσφημη και απαγορεύτηκε η προβολή της σε πολλές χώρες.
Δειτε ΕΔΩ     Δειτε ΕΔΩ     (Vidto.me)

Δειτε ΕΔΩ     Δειτε ΕΔΩ     (Vidzi.tv)


«Ο Βασιλεύς των Βασιλέων» (1961) του Νίκολας Ρέι
Απ` όλες τις μεταφορές της ζωής του Χριστού, αυτή του σπουδαίου Νίκολας Ρέι («Επαναστάτης Χωρίς Αιτία», «Τζόνι Γκιτάρ») είναι εκείνη που προσεγγίζει περισσότερο έναν κοινωνικό ρεαλισμό κι όχι μια βιβλική εικονογράφηση. Η εισβολή των Ρωμαίων, οι πολιτικές ίντριγκες στο παλάτι του Ηρώδη, η αντίσταση των Εβραίων στην αποικιοκρατική εξουσία, με τον Ιούδα και τον Βαραββά να συμμετέχουν σ` αυτήν, και τον ίδιο τον Χριστό να αναδεικνύεται πιο πολύ ως ένας δάσκαλος κοινωνικής ηθικής και κριτικής, χωρίς βέβαια να απαλείφεται η θεϊκή του φύση. Στον ρόλο του Ιησού, ο Τζέφρι Χάντερ

Δειτε και ΕΔΩ   (Vidtο.me)


 «Τα Πάθη του Χριστού»(2004) του Μελ Γκίμπσον
 Οι τελευταίες ώρες του Ιησού Χριστού: η σύλληψη, η περιφορά του από το ιερατείο στον Πόντιο Πιλάτο και στον Ηρώδη, τα βασανιστήρια, η πορεία προς το Γολγοθά και η σταύρωση. Ταινία-σοκ που κατάφερε να συγκλονίσει το κοινό αλλά και να ξεσηκώσει πλήθος αντιδράσεων, κυρίως από εβραϊκές οργανώσεις. Ο Μελ Γκίμπσον καταγράφει τις δώδεκα τελευταίες ώρες του Ιησού (από τη σύλληψη έως τη σταύρωση) απογυμνώνοντας την αφήγηση από οτιδήποτε πνευματικό και εστιάζοντας στον άνθρωπο Γιο του Θεού και τα σωματικά μαρτύρια στα οποία υποβάλλεται. Οι σκηνές των μαρτυρίων δεν είναι απλά ρεαλιστικές είναι φρικιαστικές και αποτρόπαιες  αλλά έχουν τεχνική αρτιότητα  με υπέροχη φωτογραφία και εντυπωσιακά σκηνικά. Για μεγαλύτερη αυθεντικότητα  όλο το καστ μιλά αραμαϊκά και εβραϊκά. Ο Τζιμ Καβίζελ αποδίδει με ευλάβεια το ρόλο του Ιησού, ενώ η Μόνικα Μπελούτσι είναι ίσως η πιο –τραγικά- όμορφη Μαρία Μαγδαληνή που αντίκρισε ποτέ η οθόνη.
Δειτε ΕΔΩ     Δειτε ΕΔΩ     (Vidto.me)

Δειτε ΕΔΩ     Δειτε ΕΔΩ     (Openload)

Κυριακή, 1 Απριλίου 2018

Crash (2004) του Paul Haggis

Crash

«Νομίζεις ότι ξέρεις ποιος είσαι; Δεν έχεις ιδέα»
Αυτή η φράση αποτελεί την συνισταμένη αυτής της θαυμάσιας ταινίας  του ανεξάρτητου  Αμερικάνικου σινεμά. Η ταινία θυμίζει το  “Short Cuts” του Robert Altman και του “Grand Canyon” του  Lawrence Kasdan  στην προσπάθειά του να καταγράψει την συνύπαρξη  διαφορετικών τμημάτων  του κοινωνικοοικονομικού και εθνολογικού τοπίου της πόλης, αλλά χαρακτηρίζεται από μεγαλύτερη  οξύτητα και ασυμβίβαστη ένταση.

Τρίτη, 27 Μαρτίου 2018

Το Μυστικό του Βράχου των Κρεμασμένων/Picnic at Hanging Rock (1975) του Peter Weir

Σχετική εικόνα

Κατηγορία: Δράμα, Μυστηρίου
Σκηνοθεσία: Peter Weir
Σενάριο: Joan Lindsay (Μυθιστόρημα), Cliff Green (Προσαρμογή Σεναρίου)
Πρωταγωνιστούν: Rachel Roberts, Helen Morse, Tony Llewellyn-Jones, Anne Louise Lambert, Dominic Guard
Φωτογραφία: Russell Boyd
Μοντάζ: Max Lemon
Χώρα Παραγωγής: Αυστραλία
Χρώμα: Έγχρωμη
Διάρκεια: 115 min
Την 14η Φεβρουαρίου του 1900, ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, οι μαθήτριες ενός αριστοκρατικού, αυστηρά πουριτανικού, βικτοριανού κολεγίου που βρίσκεται σε μια πόλη της Αυστραλίας, πηγαίνουν εκδρομή στο Hanging Rock, ένα σύμπλεγμα απόκρημνων βράχων που έχουν δημιουργηθεί εξαιτίας ηφαιστειογενών εκρήξεων. Οι βράχοι αυτοί προκαλούν δέος στους επισκέπτες τους, με την αλλόκοτη και τρομακτική τους όψη. Κατά τα άλλα όμως, το τοπίο γύρω τους είναι πανέμορφο, με πλούσια βλάστηση και πλήθος μικρόσωμων ζώων και ερπετών που κατοικούν στο φυσικό βασίλειό τους.

Κυριακή, 25 Μαρτίου 2018

Μυστικά της κρεβατοκάμαρας/ In the Bedroom(2001) του Todd Field

Αποτέλεσμα εικόνας για In the Bedroom(

ΚΡΙΤΙΚΗ Γ. ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ
«Tα μυστικά της κρεβατοκάμαρας», πρώτη δημιουργία του (ως τώρα ηθοποιού) Tοντ Φιλντ, απίστευτα ώριμη και πικρά κατασταλαγμένη. Mε αυξανόμενη έκπληξη, αισθάνεσαι να σε εμποτίζει αθόρυβα το φιλμ, να σε «στριμώχνει» σε αδιέξοδα. O δραματουργικός χρόνος μεταμορφώνει τα δεδομένα μιας οικογενειακής δραματικής τηλεταινίας, με φονικά γεγονότα, σε τρομερή αλήθεια. Oι βαθιές θύελλες των παθών φανερώνονται, πέρα από την «καλοσύνη» και την «ηθική», ήσυχα αχαλίνωτες. Nαι, αυτό είναι η «αρχαία» δύναμη του αμερικανικού κινηματογράφου, που πνίγεται μέσα στα άσηπτα πλαστικά μοντέλα του Xόλιγουντ.

Κρυφές επιθυμίες/Little Children(2006) του Todd Field

ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ

**Little Children. ΗΠΑ, 2006. Σκηνοθεσία: Τοντ Φιλντ. Σενάριο: Φιλντ & Τομ Περότα, από βιβλίο του Περότα. Ηθοποιοί: Κέιτ Γουίνσλετ, Τζένιφερ Κόνελι, Πάτρικ Γουίλσον, Τζάκι Ερλ Χέιλι. 137 λεπτά.

** Οι εξωσυζυγικές σχέσεις στα μεσοαστικά ζευγάρια, σε μια ταινία επηρεασμένη από τα «Στιγμιότυπα» του Ολτμαν, ενώ θεματικά κινείται ανάμεσα στη «Σύντομη συνάντηση» του Λιν και τις τηλεοπτικές «Νοικοκυρές σε απόγνωση». Κύριο ατού της, η ερμηνεία της Κέιτ Γουίνσλετ.

Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2018

Θαύμα/Wonder (2017) του Στίβεν Τσμπόσκι


Μερικές φορές ο κριτικός λόγος στέκεται αμήχανα απέναντι σε κάποιες ταινίες στις οποίες η γενναιοδωρία του θέματος και η συγκινησιακή τους φόρτιση κάνουν απαγορευτική την ,με κλινική ψυχρότητα, ανάλυση τους. Τότε νοιώθεις την ανάγκη να εκφράσεις την άποψη σου με ένα επιφώνημα ενθουσιασμού .Παρότι λοιπόν ίσως φαντάζει  αδόκιμο και υπερβολικό , εδώ ταιριάζει απόλυτα : Το «Θαύμα» είναι απλά ένα υπέροχο φιλμ. Είναι ένα χαρισματικό οικογενειακό δράμα πάνω στη διαφορετικότητα, την προκατάληψη και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια που θα το απολαύσουν εξίσου παιδιά και ενήλικες. Εκπέμπει ένα διαυγές ,εντατικό και ουσιαστικό ουμανιστικό μήνυμα : ότι πρέπει πάντα να επιλέγουμε να συμπεριφερόμαστε με καλοσύνη στους άλλους , με τον τρόπο που θα θέλαμε και αυτοί να  αντιμετωπίζουν εμάς και τα αγαπημένα μας πρόσωπα.

Κυριακή, 4 Μαρτίου 2018

H Nέλι και ο κύριος Aρνό / Nelly & Monsieur Arnaud (1995) του Claude Sautet

Σχετική εικόνα

Κριτική του Γ. Μπακογιαννόπουλου
«H Nέλι και ο κύριος Aρνό» σημαδεύει ακόμη ένα βήμα ωριμότητας του Kλοντ Σοτέ, εξηντάρη εκλεκτικού σκηνοθέτη που γυρίζει ένα φιλμ κάθε τέσσερα χρόνια (προηγούμενη επιτυχία του «Mια καρδιά το χειμώνα»). O Σοτέ εκπροσωπεί άνετα αυτό που ονομάστηκε κάποτε από τον Tριφό «η καλή γαλλική ποιότητα».
Eπιτιμητικά και σχετικά άδικα, γιατί και τότε αναφερόταν στον Kλεμάν και στον Kλερ. Eίναι ένας αστικός κινηματογράφος, καλοχτισμένος, ηθογραφικός και ψυχολογικός, με σπουδαίους ηθοποιούς, με ύφος και με ήθος, αλλά χωρίς τομές, χωρίς οξύτητα, χωρίς την οπτική ή τη δυναμική της εξέλιξης. Xωρίς το «άλλο», τον «κίνδυνο».
Mε τη «Nέλι», ο Σοτέ προσεγγίζει την τελειότητα μιας ρευστής οπτικοακουστικής γραφής, και την υποβλητικότητα, αλλά και το όριο της ρωγμής και της σκιάς, δηλαδή το σημείο που θα άνοιγε την αυλαία για το «άλλο». Xάρη σε μια βιωματική συνεισφορά, φορτίζει το συνομήλικο ήρωά του κύριο Aρνό και ο συνταρακτικός ηθοποιός Mισέλ Σερό ζωντανεύει τον «πηλό» του ρόλου. Ως εκεί, όμως...