favorite movies

favorite movies

Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2014

Οι διακοπές του κυρίου Ιλό/Les vacances de Monsieur Hulot (1953) --Jacques Tati

Το φιλμ αποτελεί μια απολαυστική ακολουθία κωμικών επεισοδίων που προκαλεί η παρουσία του αδέξιου ,  γκαφατζή αλλά και καλοπροαίρετου κ. Ιλό(τον υποδύεται ο ίδιος ο σκηνοθέτης)  , ο πηγαίνει για διακοπές στην παραλία και προκαλεί το  χάος. 
Το ύφος του σκηνοθέτη Tati είναι κυρίως οπτικό καθώς οι διάλογοι είναι ελάχιστοι αλλά  η ηχητική μπάντα αποκτά  τεράστια αξία με τον υπερτονισμό των θορύβων που αποτελούν σημαντικό μέρος των κωμικών ευρημάτων του φιλμ. 
Ο Tati σατιρίζει με ευστοχία και ευρηματικότητα τον κοινωνικό καθωσπρεπισμό που καταδυναστεύει τον άνθρωπο ακόμη και στις διακοπές του.Μόνο τα παιδιά και ο κ.Ιλό έχουν την ενστικτώδη ορμή να δράσουν και να αντιδράσουν χωρίς ενοχές.
Όμως το φιλμ δεν είναι κραυγαλέο ,δεν "αμερικανίζει" . Ο Tati δεν παραθέτει  μια σειρά από χοντροκομμένα καλαμπούρια με φόντο το θαλασσινό τοπίο.Καταγράφει με ευαισθησία και αγάπη τον απροσάρμοστο άνθρωπο ,τον άντρα-παιδί που αδυνατεί να εγκλωβιστεί στα ασφυκτικά πλαίσια της κοινωνικής συμβατικότητας.
Έτσι πέρα και πάνω από τα ξεκαρδιστικά παθήματα του Ιλό, όλη τη ταινία διαποτίζει μια μελαγχολική ποίηση για το απαρέγκλιτο πέρασμα του χρόνου και την χαμένη αθωότητα της παιδικής ηλικίας.

Τρίτη, 12 Αυγούστου 2014

Young Frankenstein(1974)--Mel Brooks

Το καλοκαίρι του 1816  η συγγραφέας  Mary Shelley  διέμενε μαζί με τον άνδρα της ποιητή Percy Shelley σε βίλα στην Ελβετία  έχοντας ως παρέα το φίλο τους Λόρδο Byron και το γιατρό και βιογράφο του τελευταίου John Poledory. Μια νύχτα με καταιγίδα οι τέσσερις τους έβαλαν στοίχημα ποιος θα διηγούταν την καλύτερη ιστορία τρόμου. Νικήτρια αναδείχθηκε η  Mary που επινόησε μια ιστορία γύρω από ένα ημίτρελο επιστήμονα, τον Victor Frankenstein, που κατοικεί σ’ ένα απόκοσμο πύργο στη Τρανσυλβανία και πειραματίζεται με την ανάσταση των νεκρών. Όταν τελικά καταφέρνει να δώσει ζωή σ’ ένα  αποκρουστικό σύνολο από νεκρά ανθρώπινα μέλη, το τέρας διαφεύγει σπέρνοντας τη φρίκη και τον τρόμο. Ο μύθος δηλώνει ότι η απόπειρα υποκατάστασης του Θεού από τον άνθρωπο-επιστήμονα αποτελεί Ύβρι που τιμωρείται αυστηρά , όπως επιβάλλει και η παράδοση της αρχαίας τραγωδίας. Η πρώτη μεταφορά του έργου στο σινεμά έγινε το 1931 με το τίτλο «Φρανκενστάιν» από τον σπουδαίο σκηνοθέτη ταινιών τρόμου James Whale και η μεγάλη επιτυχία της  έδωσε το έναυσμα για μια συνέχεια το 1935 με τη «Μνηστή του Φρανκενστάιν» που θεωρείται από τους κριτικούς ακόμη καλύτερη από την πρώτη.
  Ο μεγάλος κωμικός ηθοποιός και σκηνοθέτης Mel Brooks (Οι παραγωγοί, Μπότες σπιρούνια και καυτές σέλες,Silent Movie κ.α.) το 1974 επιχειρεί να παρωδήσει τον κλασσικό μύθο. Το αποτέλεσμα  είναι να γυρίσει τη καλύτερη ταινία του και σίγουρα μια από τις πιο αστείες κωμωδίες στην ιστορία του σινεμά. Ο σκηνοθετικός χειρισμός του είναι ιδιοφυής. Χρησιμοποίει άψογα όλα τα συστατικά στοιχεία  του είδους. Μαυρόασπρη εξπρεσιονιστική φωτογραφία,  στυλιζαρισμένα πλάνα , απειλητική ατμόσφαιρα. Όμως τη κρίσιμη στιγμή της μέγιστης  έντασης της αγωνίας  εισβάλλει ένα κωμικό εύρημα που μετασχηματίζει αυτόματα και λυτρωτικά το τρόμο σε τρανταχτό γέλιο. Και βέβαια δημιουργεί αθάνατες κινηματογραφικές φιγούρες όπως  ο γουρλομάτης – καμπούρης βοηθός (M. Feldman), που η καμπούρα του αλλάζει διαρκώς θέση, ο τυφλός ερημίτης (G. Hackman) που παρά τις  φιλότιμες προσπάθειες του να περιποιηθεί το τέρας, το καταταλαιπωρεί (σε μια  σεκάνς ανθολογίας όπου αντιστρέφονται με απολαυστικό τρόπο οι ρόλοι θύτη-θύματος) ή η νυμφομανής μνηστή του Frankenstein που ανακαλύπτει το «γλυκό μυστήριο της ζωής» στην αγκαλιά του τέρατος, που αποδεικνύεται δεινός εραστής. Θαυμάσιοι είναι ο Gene Wilder (που συνυπογράφει το πανούργο σενάριο) στο ρόλο του Frankenstein και βέβαια ο Peter Boyle ως καλόβολο και ταλαίπωρο τέρας  που λατρεύει τη μουσική και χορεύει κλακέτες στο ρυθμό του «Puttin' on the Ritz».



Σάββατο, 26 Ιουλίου 2014

The Lady from Shanghai (1947)--Orson Welles

Ο ναυτικός Μάικλ Ο΄Χάρα προσλαμβάνεται στην πολυτελή θαλαμηγό του Aρθουρ Μπάνιστερ με κατεύθυνση το Σαν Φρανσίσκο. Εν πλω, επιβιβάζονται στο σκάφος ο συνεταίρος του Μπάνιστερ, Γκρίσμπι, με τη γυναίκα του Ρόζαλι, η οποία, παρά την παρουσία του άντρα της, δεν κρύβει το ενδιαφέρον της για τον Ο`Χάρα. Όταν ο σύζυγος βρίσκεται νεκρός, ο Μάικλ κατηγορείται για τη δολοφονία του. Ο Όρσον Γουέλς γράφει το σενάριο, σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί σε μία κλασική ταινία νουάρ.

Ο ναυτικός Μάικλ Ο΄Χάρα προσλαμβάνεται στην πολυτελή θαλαμηγό του Άρθουρ Μπάνιστερ με κατεύθυνση το Σαν Φρανσίσκο. Εν πλω, επιβιβάζονται στο σκάφος ο συνεταίρος του Μπάνιστερ, Γκρίσμπι, με τη γυναίκα του Ρόζαλι, η οποία, παρά την παρουσία του άντρα της, δεν κρύβει το ενδιαφέρον της για τον Ο`Χάρα. Όταν ο σύζυγος βρίσκεται νεκρός, ο Μάικλ κατηγορείται για τη δολοφονία του. Ο Όρσον Γουέλς γράφει το σενάριο, σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί σε μία κλασική ταινία νουάρ. Η εκρηκτική Ρίτα Χέιγουορθ, κατ’ απαίτηση του περφεξιονίστα και εκδικητικού (είχαν μόλις πάρει διαζύγιο) Γουέλς, κόβει τα εντυπωσιακά κόκκινα μαλλιά της και εμφανίζεται με κοντή, πλατινέ κουπ που την κάνει αξέχαστη. Μια σύνθετη, συναρπαστική ταινία, ιδιαίτερα τολμηρή για την εποχή της, με ένα εκπληκτικό φινάλε - στην περίφημη αίθουσα με τους καθρέφτες – που πολλοί από τότε προσπάθησαν να μιμηθούν χωρίς όμως τη φαντασία και τη φρεσκάδα του Γουέλς.

Στη τελική σεκάνς της ταινίας ο Γουέλς μεγαλουργεί με αποκορύφωμα τη  μνημειώδη φράση 

"Maybe I'll live so long that I'll forget her. Maybe I'll die trying." 

 


Σάββατο, 19 Ιουλίου 2014

Ιστορίες του καλοκαιριού(Conte d’ été) (1996) -- Eric Rohmer


Διαβάστε την υπέροχη ανάλυση για την ταινία από τον Γιάννη Μπακογιαννόπουλο που δημοσιεύτηκε το 1996 στην εφημερίδα "Καθημερινή"
 O Pομέρ είναι ένα φαινόμενο. Στα 76 χρόνια του δουλεύει συνεχώς, με βιοτεχνικό τρόπο και γυρίζει σχεδόν από μια ταινία τον χρόνο.
Γράφει το σενάριο, διαλέγει το (πάντα νεανικό) συνεργείο, τους τόπους γυρίσματος, σκηνοθετεί, κάνει το μοντάζ. Συνεχίζει να αναπτύσσει ένα δικό του κόσμο, ισορροπώντας δημιουργικά ανάμεσα στην παρατήρηση και το ρεαλισμό από τη μια, και μια εσωτερική γραμμή αισθημάτων, συλλογισμών, «ηθικής», όπως λέει κι ο ίδιος, με την ευρύτερη έννοια της λέξης.
Tο πιο εκπληκτικό, είναι ότι, εδώ και χρόνια, οι ήρωές του ανήκουν στη νεολαία. Σε μια γοργά μεταβαλλόμενη κοινωνική ζωή, όπου αλλάζουν οι ψυχοσυνθέσεις, οι συμπεριφορές, τα ήθη και οι συνήθειες και πάνω απ’ όλα ο λόγος, η έκφραση, ο Pομέρ κατορθώνει να πλάθει πρόσωπα πειστικά.
Tο μοντέλο του μοιάζει αναχρονιστικό, έτσι όπως προέρχεται από την κλασική γαλλική παράδοση της ψυχολογικής και ηθογραφικής κομεντί.
O λόγος, οι διάλογοι είναι κι αυτοί εκτός χρόνου, έχουν πληρότητα, γλωσσική καθαρότητα ανήκουν στη «φιλολογική» γαλλική, που αναγνωρίζουν οι γαλλομαθείς ξένοι, χωρίς τις ιδιοτυπίες της σύγχρονης  argot.
Eίναι, άραγε, αυτοί οι νέοι χαρακτηριστικοί εκπρόσωποι;
Σίγουρα όχι, αλλά είναι αυθεντικοί, «ακέραιοι», άρα αληθινοί, μέσα στην ακριβή, εύστοχη σύνθεση αυτών των δύο ρευμάτων, που τους γεννούν.
Oι νεαροί, άπειροι ηθοποιοί, οι σχεδόν ερασιτέχνες που διαλέγει ο σκηνοθέτης συμβάλλουν με το «πραγματικό» ντοκυμαντερίστικο στοιχείο της παρουσίας τους.
Δηλαδή, το σινεμά του Pομέρ είναι ένα μικρό, ιδιαίτερο «θαύμα», μια αραχνοΰφαντη κατασκευή που στέκει αντίπερα, ανάμεσα στα αντίθετα, και μας παρασύρει στο (σοβαρό) παιχνίδι της.
Eτσι και οι «Iστορίες του καλοκαιρού» (ακριβέστερα ο «Mύθος του καλοκαιριού») είναι ένα απόσταγμα νεανικών αισθηματικών παιχνιδιών, στην ώρα του καλοκαιριού, των διακοπών, μέσα στη φύση.
Mια φάση εκκρεμότητας, δισταγμών, μεταβολών, πριν οι χρυσαλλίδες πάρουν την οριστική μορφή της ενηλικίωσης. Tο φιλμ αρχίζει «ακροθιγώς», με μικρές καθημερινές ασημαντότητες, μια «μουσική» εισαγωγή κινήσεων και σιωπής, πριν αναπτυχθούν οι σχέσεις που θα εξελίσσονται με πυκνότατο λόγο, σχεδόν ακατάπαυστο. Eνα όμορφο παλικάρι, (ο Mελβίλ Πουπό, κατ’ εξαίρεσιν πεπειραμένος, γνωστός ζεν-πρεμιέ) φτάνει στη Bρετάνη, στο παραθαλάσσιο Nτινάρ για ένα μήνα διακοπών, πριν πιάσει δουλειά. Eγκαθίσταται σε «δανεικό» άδειο σπίτι, κυκλοφορεί μόνος, με μια κιθάρα.  Mοιάζει με την ηρωίδα της «Πράσινης αχτίδας», αλλά με δύο καίριες διαφορές: Πρώτα είναι «άρρην», ο πρώτος κεντρικός ήρωας του Pομέρ από την εποχή των «Hθικών μύθων» του 70.
Δεύτερον, δεν κινητοποιείται από καμιά έντονη επιθυμία. Nομίζει πως είναι αυτάρκης, ο Γκασπάρ και αναμένει.
Eντελώς αόριστα περιμένει τη Λένα, την ιδιότροπη κοπέλα του, για να επισκεφθούν μαζί το νησί Oυεσάν. Tης έχει γράψει κι ένα ναυτικό τραγούδι.
Στο μεταξύ, τον προσεγγίζει η Mαργκό, μια εθνολόγος, που δουλεύει στην κρεπερί της θείας της. Aρχίζουν οι περίπατοι και οι αφηγήσεις, οι απόψεις και οι «φιλοσοφίες» για τους εαυτούς τους και τη ζωή. Φιλικό φλερτ, η Mαργκό πιο «επιθετική», εκείνος φτάνει να δηλώνει: «Δεν είμαι τίποτα». Πόσο το πιστεύει; Πάντως, με «υπόδειξη» της Mαργκό, μια τρίτη κοπέλα, μπαίνει στο παιχνίδι, πιο φυσική, άμεση και αισθησιακή. O Γκασπάρ «μετατοπίζεται», της αφιερώνει το τραγούδι, της μιλάει για το Oυεσάν.
Φυσικά, τότε εμφανίζεται η Λένα, και τα χαρτιά ξαναμπερδεύονται. O παθητικός νέος μπαίνει σε κίνηση από τις «ωθήσεις» των κοριτσιών, όλο και πιο πυρετώδης, πάντα ετερόφωτος. Ποτέ δεν ξέρει τι θέλει πραγματικά.
Στο τέλος μόνος πάλι, διαφεύγει με τη μουσική του. Θα αφιερωθεί σ’ αυτήν; Mάλλον όχι.
O Pομέρ προσφέρει μορφές ανώριμης νιότης. Tα κορίτσια είναι πιο συγκεκριμένα, πιο απτά.Όλοι στη φάση προ του πόθου και του έρωτα.           
Eτσι κι αλλιώς, οι αψιμαχίες δεν οδηγούν πουθενά, τα όμορφα σώματα δεν ενώνονται, κυκλοφορούν συνεχώς μέσα στα καλοκαιρινά τοπία. O Pομέρ παρακολουθεί από κοντά με χιούμορ, αλλά χωρίς ειρωνία. Nιάτα, καλοκαίρι, διακοπές ορίζουν το πνεύμα. Oλοι κινούνται, με τα πόδια, με αυτοκίνητο, με ποδήλατο, πλέουν, ανεμίζουν, διασχίζουν και μιλούν αδιάκοπα. Δροσιά και η αβέβαιαη  χάρη πριν από τις άγριες «μαχαιριές» του αληθινού ερωτικού πάθους (Aμάντα Λανγκλέ, Γκουενέλ Σιμόν, Oρελιά Nολέν).

 Δείτε την θαυμάσια τελική σκηνή της ταινίας

Κυριακή, 27 Απριλίου 2014

Blade Runner (1982)--Ridley Scott


Αν κάποιος θέλει να αναφερθεί στις κορυφαίες ταινίες επιστημονικής φαντασίας αβίαστα θα καταλήξει  στο «2001, Η Οδύσσεια του διαστήματος» (1968) του Kubrick, το «Σολάρις»(1972) του Tarkovsky και βέβαια το «Blade Runner» (1982) του Ridley Scott.. Και οι τρεις ταινίες συνδυάζουν το φανταστικό στοιχείο με μια φιλοσοφική – στοχαστική θεώρηση της φύσης του ανθρώπου.
  Ο Ridley Scott είχε ήδη δοκιμαστεί στο είδος με το εξαιρετικό “Alien”(1979) και εδώ χρησιμοποιεί ως πρώτη ύλη το μυθιστόρημα του Philip Κ. Dick (γνωστού και από το Minority Report (2002) του Spielberg) « Τα ανθρωποειδή ονειρεύονται ηλεκτρικά πρόβατα; ». Η αρχική βερσιόν της ταινίας, που επέβαλαν οι παραγωγοί για εμπορικούς λόγους, είχε έντονο τον χαρακτήρα του φιλμ νουάρ με τη κυριαρχία της αφήγησης «off» και φυσικά διέθετε ένα θετικό φινάλε. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 κυκλοφόρησε η εκδοχή του σκηνοθέτη (το λεγόμενο Directors cut) χωρίς την αφήγηση off και με διφορούμενο φινάλε.
  Ο Harrison Ford είναι ο Deckard, πρώην Blade Runner, ένα είδος ντετέκτιβ του μέλλοντος, εξολοθρευτής των ανθρωπόμορφων ρομπότ που αναλαμβάνει απρόθυμα να ανακαλύψει και να εξοντώσει μια ομάδα εξεγερμένων ρομπότ (με αρχηγό τον επιβλητικό Rudger Hauer) που επέστρεψαν στη Γη με σκοπό να αυξήσουν το χρόνο ζωής τους . Η τελική σύγκρουση Ford-Hauer, απαλλαγμένη από απλοϊκούς διαχωρισμούς καλού-κακού, χορογραφείται από τον Scott με μνημειώδη τρόπο, με τη συνεπικουρία της υγρής και αποπνιχτικής φωτογραφίας του Jordan Cronenweth.
  Τοποθετημένη σ’ ένα έξοχα σχεδιασμένο ντεκόρ από νέον, γιγαντοκατασκευές και ασιατικά ethnic, η  εμβληματική για τα 80’s ταινία του Scott, διαθέτει ατμόσφαιρα και στυλ, αισθήματα και συγκρούσεις , υπαρξιακά ερωτήματα και πολιτικές νύξεις και πάνω απ’ όλα ένα υποβλητικά ουράνιο σάουντρακ του Βαγγέλη Παπαθανασίου.  

Τρίτη, 25 Ιανουαρίου 2011

Αποχαιρετισμός στον Claude Chabrol

Όπως σε κάθε αποχαιρετισμό, έτσι και τώρα πρέπει να πάμε πίσω στο χρόνο, να θυμηθούμε την πρώτη συνάντηση και τα επόμενα στάδια της σχέσης, πριν φθάσουμε στον πρόσφατο, οδυνηρό αποχαιρετισμό. Η σχέση με τον Chabrol ήταν πολύχρονη και περιεκτική.
Λοιπόν, η πρώτη συνάντηση στα 1986, φοιτητής κοινωνιολογίας στο Πάντειο, ένα μικρό διαμέρισμα στο Νέο Κόσμο, μια ασπρόμαυρη τηλεόραση. Η Κινηματογραφική Λέσχη παρουσιάζει τρίπτυχο αφιέρωμα στον «ανατόμο της αστικής τάξης», οι ταινίες είναι: «Η άπιστη σύζυγος», «ο χασάπης» και «Να πεθάνει το κτήνος». Βλέπω τις δυο πρώτες -  το «κτήνος» θα το δω μερικά χρόνια μετά και θα ξαναπάθω την πλάκα μου με το Chabrol. Αυτή ήταν η εποχή της γνωριμίας μας.
            Οι ταινίες του αρχικά δεν εντυπωσιάζουν, τότε ψόφαγα για φορμαλισμό, με τρέλαιναν οι κινήσεις της κάμερας, οι μεγάλοι τεχνίτες, ο Scorsese στα ρινγκ, ο Coppola, οπωσδήποτε ο Eisenstein, ενώ Bergman και Bresson δεν ήταν το καλύτερό μου. Ο Chabrol έδειχνε ήρεμος, ήπιος, επιφανειακός, η κάμερα δεν ήταν ανήσυχη, δεν σε προϊδέαζε για αυτά που θα ακολουθούσαν, συχνά τα σημαντικά της υπόθεσης ήταν εκτός κάμερας, όλα γινόντουσαν χωρίς ιδιαίτερη ένταση: η απιστία, η ψυχική ασθένεια, ο φόνος. Όταν είσαι 20 χρονών πιστεύεις πως η ζωή χτίζεται με κραυγές και υψηλές νότες, αργότερα καταλαβαίνεις πως η ζωή σκηνοθετεί όπως ο αγαπητός Claude

            Δυο χρόνια μετά στην κρατική – ακόμα – τηλεόραση, προβάλλεται το «Landru», πρωταγωνιστεί ο Charles Denner. Η ταινία αναφέρεται στο γνωστό δολοφόνο πλούσιων γυναικών (ο Monsieur Verdoux του Chaplin). Τρελαίνομαι από τις εμβόλιμες σκηνές - ντοκιμαντέρ του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Κυανοπώγων, που ξελογιάζει-παντρεύεται-δολοφονεί-κατακρεουργεί πλούσιες κι ώριμες γυναίκες, και καταδικάζεται γι’ αυτό, αντιπαρατίθεται από τον  Chabrol με τους μαζικούς δολοφόνους – στρατηγούς οι οποίοι παρασημοφορούνται. Η ταινία μου προκάλεσε παρόμοια συναισθήματα με τις προηγούμενες, το θέμα τερατώδες – απίστευτη ιστορία! – αλλά ο χειρισμός της ήπιος, χωρίς εντάσεις και κραυγές. Κάπου εκεί σε κάνει να σκέφτεσαι πως τα πράγματα έγιναν έτσι… έτσι απλά λειτουργεί ένας δολοφόνος, έτσι απλά μια ώριμη και πλούσια γυναίκα ξεγελιέται, αφήνεται, σαγηνεύεται, δολοφονείται … και τι γυναίκες! Στην ταινία εμφανίζονται η Michèle Morgan, η Danielle Darrieux, η Hildegard Knef και η μοναδική Stéphane Audran, η οποία είναι ένα απίστευτο δώρο του κινηματογράφου στην ανθρωπότητα, η οποία είναι ο μοναδικός λόγος για τον οποίο τρέφω αρνητικά συναισθήματα για τον Chabrol, συγκεκριμένα αυτό της ζήλιας, καθότι ήταν ο άντρας της για 16 χρόνια! Και μας πρόσφερε την Stéphane Audran και σε πολλές ακόμη ταινίες, τι να πρωτοθυμηθείς. Ο περίφημος πια «κύκλος της Heléne», ταινίες του Chabrol με πρωταγωνίστρια την Audran, σας προτείνω να ασχοληθείτε διεξοδικά μαζί του. 

            Ακολούθησαν πολλές ταινίες, ορισμένες κάπως αδιάφορες, άλλες περισσότερο παιχνιδιάρικες – οι τελευταίες του παραγωγές για παράδειγμα -  κι άλλες που ήταν συγκλονιστικές. Επιλέγω: «Une affaire de femmes» με ένα άλλο ιερό τέρας της γαλλικής ηθοποιίας – κινηματογραφίας, χαίρε Isabelle! Τι ταινία, αν ήμουν Γάλλος στην εθνικότητα θα με δυσκόλευε πολύ αυτή η ταινία, τι χειρισμός της ντροπιαστικής περιόδου του β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Και πάλι θυμήθηκα το «Landru», οι στρατηγοί τα παράσημα – ακόμα κι αν παραδόθηκαν, ακόμη κι αν υπηρέτησαν τους Ναζί – και η γυναίκα που βοηθούσε τις ανήμπορες, φτωχές έγκυες να «απαλλαχτούν από το βάρος τους» καταδικάζεται σε θάνατο.
            Κι όμως, το καλύτερο δεν είχε έρθει ακόμη, έτσι πιστεύω μετά την εμπειρία της «Τελετής / La cérémonie». Το 1995 η Isabelle Hyppert ανταμώνει με την Sandrine Bonnaire και σχηματίζουν ένα αδικημένο από τη φύση και την κοινωνία αλλά αποφασιστικά καταραμένο δίδυμο. Πρόκειται για την πιο βίαιη ταινία που έχω δει (ας αφήσουμε στην άκρη τη βία των εφέ, τα πιστόλια και τα κανόνια, τη «σκηνή μπαλέτου» της «Άγριας Συμμορίας» κλπ), αν δούμε τη βία ως το κύριο συστατικό των ανθρώπινων σχέσεων. Βία μεταξύ εργοδότη – εργαζομένου, βία μεταξύ γονιού-παιδιού, βία με τη μορφή εκβιασμού και τέλος η βία της καραμπίνας. Ο Γκοντάρ είπε πολλά, έδειξε πολλά, ήθελε να είναι πολύ ουσιαστικός στην ανάλυση της κοινωνίας, όμως αυτό που κατάφερε ο Chabrol δεν το έδειξε. Η βία είναι ο συνεκτικός ιστός της κοινωνίας μας, η βία διατηρεί τις οικογενειακές, επαγγελματικές και άλλες σχέσεις, όποτε βρει ευκαιρία η ευρωπαική αστική τάξη εφαρμόζει βία ώστε να διατηρήσει τη θέση της. Και πώς ανατρέπεται από τη θέση της;
Συχνά παρομοιάσθηκε ο Chabrol με τον Hitchcock, εύκολη παρομοίωση για δυο λόγους. Όλη αυτή η παρέα του Nouvelle Vague είχαν καλή γνώμη, μέχρι και που λάτρευαν τον Hitchcock – πιο γνωστή είναι η εκτίμηση του Truffaut για τον Άγγλο σκηνοθέτη. Ο δεύτερος λόγος είναι τα εγκλήματα και τα μυστήρια που χαρακτηρίζουν τις ταινίες του Chabrol. Μα ποια μυστήρια; Ποιος μπορεί να δει το «Le Boucher» ως μια ταινία μυστηρίου; Και πολλά από τα άλλα έργα του; Ο Chabrol έλεγε πως το έγκλημα τραβάει το κοινό, αυτός που πάει στον κινηματογράφο (να μην το ξεχνάμε αυτό, οι ταινίες γυρίζονται για να πηγαίνουμε στη σκοτεινή αίθουσα, αυτός ήταν ο κινηματογράφος) περιμένει κάτι ιδιαίτερο, κάτι εντυπωσιακό ίσως, κάτι εκτός ρουτίνας. Ο Chabrol δε στήνει παιχνίδια, όπως ο Hitchcock ή ο DePalma, παιχνίδια του τύπου «ποιος είναι ο δολοφόνος;», «Θα συλληφθεί ο ένοχος» κλπ. Με τις ταινίες του αποκαλύπτει ένα βρώμικο, ταξικό κόσμο, μια κοινωνία ανισοτήτων, περιφρόνησης και εκμετάλλευσης.
Adieu Claude…η κινηματογραφική τέχνη γίνεται πιο φτωχή τώρα που φεύγουν οι παλιοί, αγαπημένοι φίλοι, αυτοί που ξέρεις πως είναι πραγματικά αναντικατάστατοι. Αντίο σε ένα «θερμό», ιδεαλιστικό και πραγματικό μαζί κινηματογράφο. Αντίο σε ένα bon-viveur που ήπιε, έφαγε και ερωτεύτηκε τη ζωή.

Δημήτρης Παπασπύρου, Αγρίνιο, Οκτώβριος 2010.



Σάββατο, 27 Νοεμβρίου 2010

Οι 100 ταινίες της ζωής μας

50 Έλληνες κινηματογραφιστές ψηφίζουν
 









Στη φωτογραφία: Ο Όρσον Ουέλς στην ταινία του «Πολίτης Κέιν» που ψηφίστηκε πιο δημοφιλής ταινία από τους Έλληνες κινηματογραφιστές που συμμετείχαν στην έρευνα.

ΤΟΠ 100

  1. «Πολίτης Κέιν» (1942) του Όρσον Γουέλς / 107
  2. «Αποκάλυψη τώρα» (1979) του Φράνσις Φορντ Κόπολα / 74
  3. «Ο Νονός» (1972) του Φράνσις Φορντ Κόπολα / 60
  4. «Αντρέι Ρουμπλιόφ» (1966) του Αντρέι Ταρκόφσκι / 56
  5. «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος» (1968) του Στάνλεϊ Κιούμπρικ / 55
  6. «Ραν» (1985) του Ακίρα Κουροσάβα / 51
  7. «Blade runner» (1982) του Ρίντλεϊ Σκοτ / 48
  8. «Οκτώμισι» (1963) του Φεντερίκο Φελίνι / 45
  9. «Ο Λόγος» (1955) του Καρλ Θίοντορ Ντράγιερ / 44
  10. «Φάνι και Αλέξανδρος» (1982) του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν / 39
  11. «Θωρηκτό Ποτέμκιν» (1925) του Σεργκέι Αϊζενστάιν / 38
  12. «Η λεωφόρος της Δύσεως» (1950) του Μπίλι Γουάιλντερ / 37
  13. «Amarcord» (1973) του Φεντερίκο Φελίνι / 35
  14. «Θίασος» (1974) του Θόδωρου Αγγελόπουλου / 33
  15. «Στάλκερ» (1979) του Αντρέι Ταρκόφσκι / 33
  16. «Ο ψεύτης ήλιος» (1994) του Νικίτα Μιχάλκοφ / 32
  17. «Αταλάντη» (1934) του Ζαν Βιγκό / 30
  18. «Γατόπαρδος» (1963) του Λουκίνο Βισκόντι / 27
  19. «Το κουρδιστό πορτοκάλι» (1971) του Στάνλεϊ Κιούμπρικ / 26
  20. «Vertigo. Δεσμώτης του ιλίγγου» (1958) του Άλφρεντ Χίτσκοκ / 24
  21. «Η θυσία» (1986) του Αντρέι Ταρκόφσκι / 23
  22. «Ευδοκία» (1974) του Αλέξη Δαμιανού / 22
  23. «Ο καθρέφτης» (1974) του Αντρέι Ταρκόφσκι / 21
  24. «Οργισμένο είδωλο» (1980) του Μάρτιν Σκορσέζε / 21
  25. «Η έβδομη σφραγίδα» (1957) του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν / 20
  26. «Επάγγελμα ρεπόρτερ» (1975) του Μικελάντζελο Αντονιόνι / 20
  27. «400 χτυπήματα» (1959) του Φρανσουά Τριφό / 20
  28. «Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι» (1972) του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι / 20
  29. «Η φωλιά του κούκου» (1975) του Μίλος Φόρμαν / 20
  30. «La strada» (1954) του Φεντερίκο Φελίνι / 20
  31. «Γερτρούδη» (1964) του Καρλ Θίοντορ Ντράγιερ / 19
  32. «Ο κλέφτης των ποδηλάτων» (1948) του Βιτόριο ντε Σίκα / 18
  33. «Ταξιτζής» (1976) του Μάρτιν Σκορσέζε / 17
  34. «Ουγκέτσου Μονογκατάρι» (1953) του Κένζι Μιζογκούτσι / 17
  35. «Νοσταλγία» (1983) του Αντρέι Ταρκόφσκι / 17
  36. «Τα φτερά του έρωτα» (1987) του Βιμ Βέντερς / 16
  37. «Ρέκβιεμ για ένα όνειρο» (2000) του Ντάρεν Αρονόφσκι / 16
  38. «Blow up» (1966) του Μικελάντζελο Αντονιόνι / 16
  39. «1900» (1976) του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι / 16
  40. «Λόρενς της Αραβίας» (1962) του Ντέιβιντ Λιν / 16
  41. «Salo – 120 μέρες στα Σόδομα» (1975) του Πιερ Πάολο Παζολίνι / 16
  42. «Au hazard Balthasar» (1966) του Ρομπέρ Μπρεσόν / 16
  43. «Ο θρόνος του αίματος» (1957) του Ακίρα Κουροσάβα / 15
  44. «Ο πόλεμος των κουμπιών» (1962) του Ιβ Ρομπέρ / 15
  45. «Η επιστροφή» (2003) του Αντρέι Ζβιάνγκιτσεφ / 15
  46. «Η αυγή» (1927) του Φρίντριχ Βίλελμ Μουρνάου / 14
  47. «Μυστικά και ψέματα» (1996) του Μάικ Λι / 14
  48. «Chinatown» (1974) του Ρομάν Πολάνσκι / 14
  49. «Ο Τζόνι πήρε τ’ όπλο του» (1971) του Ντάλτον Τράμπο / 14
  50. «Το λιμάνι της αγωνίας» (1954) του Ελίας Καζάν / 13
  51. «Ο στρατηγός» (1927) του Μπάστερ Κίτον / 13
  52. «Η φλόγα που τρεμοσβήνει» (1963) του Λουί Μαλ / 13
  53. «Umberto D.» (1952) του Βιτόριο ντε Σίκα / 13
  54. «Σταυρωμένοι εραστές» (1954) του Κένζι Μιζογκούτσι / 13
  55. «Ο ένοικος» (1976) του Ρομάν Πολάνσκι / 12
  56. «Χιροσίμα, αγάπη μου» (1959) του Αλέν Ρενέ / 12
  57. «Οι ζωές των άλλων» (2006) του Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ / 12
  58. «Μπεν Χουρ» (1959) του Γουίλιαμ Γουάιλερ / 11
  59. «Slamdog millionaire» (2009) τουΝτάνιΜπόιλ / 11
  60. «Η κάλπικη λίρα» (1955) του Γιώργου Τζαβέλλα / 10
  61. «Άγριες φράουλες» (1957) του Ίνγκμαρ Μπέργκαν / 10
  62. «Χρυσοθήρας» (1925) του Τσάρλι Τσάπλιν / 10
  63. «12 πίθηκοι» (1995) του Τέρι Γκίλιαμ / 10
  64. «Σιωπή» (1963) του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν / 10
  65. «Ο τρίτος άνθρωπος» (1949) του Κάρολ Ριντ / 10
  66. «Θέλμα και Λουίζ» (1991) του Ρίντλεϊ Σκοτ / 10
  67. «Τζίλντα» (1946) του Τσαρλς Βίντορ / 10
  68. «Ένα αγρίμι στην πόλη» (1969) του Φρανσουά Τριφό / 10
  69. «2046» (2004) του Γουόνγκ Καρ Βάι / 10
  70. «Δεκάλογος» (1989-90) του Κριστόφ Κισλόφσκι / 10
  71. «Μπάρι Λίντον» (1975) του Στάνλεϊ Κιούμπρικ / 10
  72. «Μετά τα μεσάνυχτα» (1985) του Μάρτιν Σκορσέζε / 10
  73. «Ταξίδι στο Τόκιο» (1953) του Γιασουχίρο Όζου / 10
  74. «Η περιφρόνηση» (1963) του Ζαν-Λικ Γκοντάρ / 9
  75. «Το χαμίνι» (1921) του Τσάρλι Τσάπλιν / 9
  76. «Ζαν ντ’ Αρκ» (1927) του Καρλ Θίοντορ Ντράγιερ / 9
  77. «Πέτρινα χρόνια» (1988) του Παντελή Βούλγαρη / 9
  78. «Το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο» (1964) του Πιερ Πάολο Παζολίνι / 9
  79. «One week» (2008) του Τομ Κλάιν / 9
  80. «Σατυρικόν» (1969) του Φεντερίκο Φελίνι / 9
  81. «Μοντέρνοι καιροί» (1936) του Τσάρλι Τσάπλιν / 9
  82. «Χωρίς ήλιο» (1982) του Κρις Μαρκέρ / 9
  83. «Αλφαβίλ» (1965) του Ζαν-Λικ Γκοντάρ / 9
  84. «Ψυχώ» (1960) του Άφρεντ Χίτσκοκ / 8
  85. «Οδός Μαλχόλαντ» (2001) του Ντέιβιντ Λιντς / 8
  86. «Μαθήματα πιάνου» (1993) της Τζέιν Κάμπιον / 8
  87. «Πρόσωπα (1968) του Τζον Κασσαβέτη / 8
  88. «SOS Πεντάγωνο καλεί Μόσχα» (1964) του Στάνλεϊ Κιούμπρικ / 8
  89. «Νύχτες της Καμπίρια» (1957) του Φεντερίκο Φελίνι / 8
  90. «Οι νύφες» (2004) του Παντελή Βούλγαρη / 8
  91. «Crash» (1996) του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ / 8
  92. «Ο τρελός Πιερό» (1965) του Ζαν-Λικ Γκοντάρ / 8
  93. «Φάλσταφ, καμπάνες τα μεσάνυχτα» (1971) του Όρσον Γουέλς / 8
  94. «Δεν θα τα πάρεις μαζί σου» (1938) του Φρανκ Κάπρα / 8
  95. «Το πέρασμα του χρόνου» (1975) του Βιμ Βέντερς / 8
  96. «Μ» (1931) του Φριτς Λανγκ / 8
  97. «Persona» (1966) του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν / 8
  98. «Διψασμένος για ηδονή» («In a lonely place») (1950) του Νίκολας Ρεγκ / 8
  99. «Ζιλ και Τζιμ» (1961) του Ζαν-Λικ Γκοντάρ / 8
  100. «Ο πορτοφολάς» (1959) του Ρομπέρ Μπρεσόν / 8
  101. «Αμελί» (2001) του Ζαν-Πιερ Ζενέ / 8
  102. «Η καταδίωξη» (1966) του Άρθουρ Πεν / 8
  103. «Αγάπα με αν τολμάς» (2003) του Γιαν Σαμιέλ / 8
  104. «Η δεύτερη πνοή» (2007) του Αλέν Κορνό / 8
  105. «Η δασκάλα του πιάνου» (2001) του Μίκαελ Χάνεκε / 8
  106. «Match point» (2005) του Γούντι Άλεν /8

Οι 10 καλύτερες των 50

Δήμος Αβδελιώδης, σκηνοθέτης
  1. «Πολίτης Κέιν» του Όρσον Ουέλς,
  2. «Ο χρυσοθήρας» του Τσάρλι Τσάπλιν,
  3. «Ουγκέτσου Μονογκατάρι» του Κένζι Μιζογκούτσι,
  4. «Ο Λόγος» του Καρλ Θίοντορ Ντράγιερ,
  5. «Ο κλέφτης των ποδηλάτων» του Βιτόριο ντε Σίκα,
  6. «Καγκεμούσα, ο ίσκιος του πολεμιστή» του Ακίρα Κουροσάβα,
  7. «Νοσταλγία» του Αντρέι Ταρκόφσκι,
  8. «Μέχρι το πλοίο» του Αλέξη Δαμιανού,
  9. «Αναπαράσταση» του Θόδωρου Αγγελόπουλου,
  10. «Μητροπόλεις» του Κώστα Σφήκα
Μαρίνος Αθανασόπουλος, ηχολήπτης
  1. «Άγρια συμμορία» του Σαμ Πέκινπα,
  2. «Αποκάλυψη τώρα» του Φράνσις Φορντ Κόπολα,
  3. «Οργισμένο είδωλο» του Μάρτιν Σκορσέζε,
  4. «Η πύλη της Δύσης» (η μεγάλη βερσιόν) του Μάικλ Τσίμινο,
  5. «1900» του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι,
  6. «Οκτώμισι» του Φεντερίκο Φελίνι,
  7. «Θυσία» του Αντρέι Ταρκόφσκι,
  8. «Ηλέκτρα» του Μίκλος Γιάντσο,
  9. «Η έβδομη σφραγίδα» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν,
  10. «Playtime» του Ζακ Τατί
Φανή Αλεξάκη, μακιγιέζ
  1. «Θέλμα και Λουίζ» του Ρίντλεϊ Σκοτ,
  2. «Τα πέτρινα χρόνια» του Παντελή Βούλγαρη,
  3. «Οι νύφες» του Παντελή Βούλγαρη,
  4. «Καραβάν Σεράι» του Τάσου Ψαρά,
  5. «Το βλέμμα του Οδυσσέα» του Θόδωρου Αγγελόπουλου,
  6. «Slumdog millionaire» του Ντάνι Μπόιλ,
  7. «Gran Torino» του Κλιντ Ίστγουντ,
  8. «Αναμνήσεις μια γκέισας» του Ρομπ Μάρσαλ,
  9. «Το πράσινο μίλι» του Φρανκ Ντάραμποντ,
  10. «Μαθήματα πιάνου» της Τζέιν Κάμπιον
Μυρτώ Αλικάκη, ηθοποιός
  1. «Μπάρι Λίντον» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ,
  2. «400 χτυπήματα» του Φρανσουά Τριφό,
  3. «Η δασκάλα του πιάνου» του Μίκαελ Χάνεκε,
  4. «Επάγγελμα ρεπόρτερ» του Μικελάντζελο Αντονιόνι,
  5. «Στιγμιότυπα» του Ρόμπερτ Άλτμαν,
  6. «Μυστικά και ψέματα» του Μάικ Λι,
  7. «Λεπτή κόκκινη γραμμή» του Τέρενς Μάλικ,
  8. «Dogville» του Λαρς φον Τρίερ,
  9. «Η υπόσχεση» του Τσεν Κάιγκε,
  10. «Οι ζωές των άλλων» του Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ
Γιώργος Αργυροηλιόπουλος, διευθυντής φωτογραφίας
  1. «Το γεράκι της Μάλτας» του Τζον Χιούστον,
  2. «Πολίτης Κέιν» του Όρσον Ουέλς,
  3. «Λόρενς της Αραβίας» του Ντέιβιντ Λιν,
  4. «Blade Runner» του Ρίντλεϊ Σκοτ,
  5. «Ουγκέτσου Μονογκατάρι» του Κένζι Μιζογκούτσι,
  6. «Ραν» του Ακίρα Κουροσάβα,
  7. «Μια υπέροχη ζωή» του Φρανκ Κάπρα,
  8. «Amarcord» του Φεντερίκο Φελίνι,
  9. «Ο αταίριαστος» του Φράνσις Φορντ Κόπολα,
  10. «Αποκάλυψη τώρα» του Φράνσις Φορντ Κόπολα
Αναστασία Αρσένη, σκηνογράφος
  1. «Θωρηκτό Ποτέμκιν» του Σεργκέι Αϊζενστάιν,
  2. «Μητρόπολις» του Φριτς Λανγκ,
  3. «Πολίτης Κέιν» του Όρσον Ουέλς,
  4. «La strada» του Φεντερίκο Φελίνι,
  5. «Η σιωπή» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν,
  6. «Blade Runner» του Ρίντλεϊ Σκοτ,
  7. «Ψαλιδοχέρης» του Τιμ Μπάρτον,
  8. «Το μυστικό της Βέρα Ντρέικ» του Μάικ Λι,
  9. «Η γιορτή της Μπαμπέτ» του Γκάμπριελ Άξελ,
  10. «Οι ζωές των άλλων» του Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ
Ορφέας Αυγουστίδης, ηθοποιός
  1. «Μετά τα μεσάνυχτα» του Μάρτιν Σκορσέζε,
  2. «Χριστουγεννιάτικος εφιάλτης» του Τιμ Μπάρτον,
  3. «12 πίθηκοι» του Τέρι Γκίλιαμ,
  4. «Στάλκερ» του Αντρέι Ταρκόφσκι,
  5. «Ο στρατηγός» του Μπάστερ Κίτον,
  6. «Η φωλιά του κούκου» του Μίλος Φόρμαν,
  7. «Η χαμένη λεωφόρος» του Ντέιβιντ Λιντς,
  8. «Ο μεγάλος Λεμπόφσκι» του Τζόελ και Ίθαν Κοέν,
  9. «Old boy» του Τσαν Γου Παρκ,
  10. «Ο νεκρός» του Τζιμ Τζάρμους
Κώστας Βαρυπομπιώτης, υπεύθυνος μιξάζ
  1. «2001: Η οδύσσεια του διαστήματος» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ,
  2. «Αποκάλυψη τώρα» του Φράνσις Φορντ Κόπολα,
  3. «Ο Νονός» του Φράνσις Φορντ Κόπολα,
  4. «Θυσία» του Αντρέι Ταρκόφσκι,
  5. «Ελαφοκυνηγός» του Μάικλ Τσίμινο,
  6. «Θίασος» του Θόδωρου Αγγελόπουλου,
  7. «Ο καουμπόι του μεσονυκτίου» του Τζον Σλέσινγκερ,
  8. «Η Αλίκη στις πόλεις» του Βιμ Βέντερς,
  9. «Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι» του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι,
  10. «Η εαρινή σύναξις των αγροφυλάκων» του Δήμου Αβδελιώδη
Αλέξανδρος Βούλγαρης, σκηνοθέτης
  1. «2001: Η οδύσσεια του διαστήματος» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ,
  2. «Η ασημένια σφαίρα» του Αντρέι Ζουλάφσκι,
  3. «Η καταδίωξη» του Άρθουρ Πεν,
  4. «Η λεωφόρος της Δύσεως» του Μπίλι Γουάιλντερ,
  5. «Βιντεοδρόμιο» του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ,
  6. «Ο ταξιτζής» του Μάρτιν Σκορσέζε,
  7. «Παραδεισένιες μέρες» του Τέρενς Μάλικ,
  8. «Ο ένοικος» του Ρομάν Πολάνσκι,
  9. «Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι» του Τομπ Χούπερ,
  10. «Η απειλή» του Τζον Κάρπεντερ
Αλέκος Γιάνναρος, διευθυντής φωτογραφίας
  1. «Λόρενς της Αραβίας» του Ντέιβιντ Λιν,
  2. «Vertigo: Δεσμώτης του ιλίγγου» του Άλφρεντ Χίτσκοκ,
  3. «Η έβδομη σφραγίδα» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν,
  4. «2001: Η οδύσσεια του διαστήματος» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ,
  5. «Ο καθρέφτης» του Αντρέι Ταρκόφσκι,
  6. «Χιροσίμα, αγάπη μου», του Αλέν Ρενέ,
  7. «Blade Runner» του Ρίντλεϊ Σκοτ,
  8. «Ραν» του Ακίρα Κουροσάβα,
  9. «Amarcord» του Φεντερίκο Φελίνι,
  10. «Αταλάντη» του Ζαν Βιγκό
Κωνσταντίνος Γιάνναρης, σκηνοθέτης
  1. «Τζίλντα» του Τσαρλς Βίντορ,
  2. «Το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο» του Πιερ Πάολο Παζολίνι,
  3. «Salo» του Πιερ Πάολο Παζολίνι,
  4. «Un chant d’amour» («Ένα ερωτικό άσμα») του Ζαν Ζενέ,
  5. «Η θεία από το Σικάγο» του Αλέκου Σακελλάριου,
  6. «Άγρια συμμορία» του Σαμ Πέκινπα,
  7. «Η περιφρόνηση» του Ζαν-Λικ Γκοντάρ,
  8. «Υπόθεση Παραλλάξ» του Άλαν Τζ. Πακούλα,
  9. «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;» του Μάικ Νίκολς,
  10. «Ossessione» του Λουκίνο Βισκόντι
Νίκος Γραμματικός, σκηνοθέτης
  1. «Ο δεκάλογος» του Κριστόφ Κισλόφσκι,
  2. «Η νύχτα» του Μικελάντζελο Αντονιόνι,
  3. «Η δεύτερη πνοή» του Αλέν Κορνό,
  4. «Ο Νονός» του Φράνσις Φορντ Κόπολα,
  5. «Ο πολίτης Κέιν» του Όρσον Ουέλς,
  6. «Ο θρόνος του αίματος» του Ακίρα Κουροσάβα,
  7. «Η Ευδοκία» του Αλέξη Δαμιανού,
  8. «Η λεωφόρος της Δύσης» του Μπίλι Γουάιλντερ,
  9. «Blade Runner» του Ρίντλεϊ Σκοτ,
  10. «Chinatown» του Ρόμαν Πολάνσκι
Γιάννης Δαλιανίδης, σκηνοθέτης
  1. «Dolce vita» του Φεντερίκο Φελίνι,
  2. «Θάνατος στη Βενετία» του Λουκίνο Βισκόντι
  3. «Χρυσοθήρας» του Τσάρλι Τσάπλιν,
  4. «Ψυχώ» του Άλφρεντ Χίτσκοκ,
  5. «Λεωφορείον ο πόθος» του Ελίας Καζάν,
  6. «Μισαλλοδοξία» του Ντέιβιντ Γουόρκ Γκρίφιθ,
  7. «Ιβάν ο τρομερός» του Σεργκέι Αϊζενστάιν,
  8. «Χιροσίμα, αγάπη μου» του Αλέν Ρενέ,
  9. «Ηλέκτρα» του Μιχάλη Κακογιάννη,
  10. «Τραγουδώντας στη βροχή» των Στάνλεϊ Ντόνεν - Τζιν Κέλι
Kατερίνα Ευαγγελάκου, σκηνοθέτρια
  1. «Οκτώμισι» του Φεντερίκο Φελίνι,,
  2. «Ο Λόγος» του Καρλ Θίοντορ Ντράγιερ,
  3. «Ραν» του Ακίρα Κουροσάβα,
  4. «Η επιστροφή» του Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ,
  5. «Ο Νονός» του Φράνσις Φορντ Κόπολα,
  6. «Η εαρινή σύναξις των αγροφυλάκων» του Δήμου Αβδελιώδη,
  7. «Ου φονεύσεις» (από το «Δεκάλογο») του Κριστόφ Κισλόφσκι,
  8. «Η θυσία του Κόρζακ» του Αντρέι Βάιντα,
  9. «Πού είναι το σπίτι του φίλου μου;» του Αμπάς Κιαροστάμι,
  10. «Europa» του Λαρς φον Τρίερ
Μαρία Ζορμπά, ηθοποιός
  1. «Θωρηκτό Ποτέμκιν» του Σεργκέι Αϊζενστάιν,
  2. «Ζαν ντ’ Αρκ» του Καρλ Θίοντορ Ντράγιερ,
  3. «Το χαμίνι» του Τσάρλι Τσάπλιν,
  4. «Μήδεια» του Πιερ Πάολο Παζολίνι,
  5. «Εξολοθρευτής άγγελος» του Λουίς Μπουνιουέλ,
  6. «Νοσταλγία» του Αντρέι Ταρκόφσκι,
  7. «Ραν» του Ακίρα Κουροσάβα,
  8. «Οικογενειακή γιορτή» του Τόμας Βίντερμπεργκ,
  9. «Dogville» του Λαρς φον Τρίερ
  10. «Ευδοκία» του Αλέξη Δαμιανού
Αντώνης Καφετζόπουλος, σκηνοθέτης - ηθοποιός
  1. «Ο πολίτης Κέιν» του Όρσον Ουέλς,
  2. «Σατυρικόν» του Φεντερίκο Φελίνι,
  3. «Φάλσταφ: Καμπάνες τα μεσάνυχτα» του Όρσον Ουέλς
  4. «Ο στρατηγός» του Μπάστερ Κίτον,
  5. «SOS, Πεντάγωνο καλεί Μόσχα» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ,
  6. «Το λιμάνι της αγωνίας» του Ελίας Καζάν
  7. «Ασυγχώρητοι» του Κλιντ Ίστγουντ,
  8. «Άλιεν» του Ρίντλεϊ Σκοτ,
  9. «Chinatown» του Ρόμαν Πολάνσκι
  10. «Μανχάταν» του Γούντι Άλεν
Φίλιππος Κουτσάφτης, διευθυντής φωτογραφίας - σκηνοθετης ντοκιμαντέρ
  1. «Ο πολίτης Κέιν» του Όρσον Ουέλς,
  2. «Χωρίς ήλιο» του Κρις Μαρκέρ,
  3. «Η λεωφόρος της Δύσης» του Μπίλι Γουάιλντερ,
  4. «Ο καθρέφτης» του Αντρέι Ταρκόφσκι,
  5. «Ευδοκία» του Αλέξη Δαμιανού,
  6. «Οκτώμισι» του Φεντερίκο Φελίνι,
  7. «Ρασομόν» του Ακίρα Κουροσάβα,
  8. «Ουγκέτσου Μονογκατάρι» του Κένζι Μιζογκούτσι,
  9. «Ο Λόγος» του Κάρλ Θίοντορ Ντράγιερ,
  10. «Το χαμίνι» του Τσάρλι Τσάπλιν
Ερρίκος Λίτσης, ηθοποιός
  1. «1900» του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι,
  2. «Η φωλιά του κούκου» του Μίλος Φόρμαν,
  3. «Ο Τζόνι πήρε τ' όπλο του» του Ντάλτον Τράμπο,
  4. «Αποκάλυψη τώρα» του Φράνσις Φορντ Κόπολα,
  5. «Η ψυχή στο στόμα» του Γιάννη Οικονομίδη,
  6. «Οι εντιμότατοι φίλοι μου» του Μάριο Μονιτσέλι,
  7. «Τhe wall - Pink Floyd» του Άλαν Πάρκερ,
  8. «Βαλς με τον Μπασίρ» του Αρί Φόλμαν,
  9. «Μπεν Χουρ» του Γουίλιαμ Γουάιλερ,
  10. «Ο Νονός» του Φράνσις Φόρντ Κόπολα
Αλέξανδρος Λογοθέτης, ηθοποιός
  1. «Ο τρίτος άνθρωπος» του Κάρολ Ριντ
  2. «Κουρδιστό πορτοκάλι» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ,
  3. «Αποκάλυψη τώρα» του Φράνσις Φόρντ Κόπολα,
  4. «Ο ταξιτζής» του Μάρτιν Σκορσέζε,
  5. «400 χτυπήματα» του Φρανσουά Τριφό,
  6. «Η επιστροφή» του Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ,
  7. «Μηχανικά πιάνα» του Νικίτα Μιχάλκοφ,
  8. «Blade Runner» του Ρίντλεϊ Σκοτ,
  9. «Ο επισκέπτης» του Τζουν-χο Μπονγκ,
  10. «Άσε το κακό να μπει» του Τόμας Άλφρεντσον
Ρένια Λουιζίδου, ηθοποιός
  1. «Ο Νονός» του Φράνσις Φόρντ Κόπολα,
  2. «Βlade Runner» του Ρίντλεϊ Σκοτ,
  3. «Η μπλε ταινία» του Κριστόφ Κισλόφσκι,
  4. «Ο ψεύτης ήλιος» του Νικίτα Μιχάλκοφ,
  5. «Κάποτε στην Αμερική» του Σέρτζιο Λεόνε,
  6. «Ο ταξιτζής» του Μάρτιν Σκορσέζε,
  7. «2001: Η οδύσσεια του διαστήματος» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ,
  8. «Οκτώμισι» του Φεντερίκο Φελίνι,
  9. «Παγοθύελλα» του Ανγκ Λι,
  10. «Συνήθεις ύποπτοι» του Μπράιαν Σίνγκερ
Πάνος Χ. Κούτρας, σκηνοθέτης
  1. «Vertigo: Δεσμώτης του ιλίγγου» του Άλφρεντ Χίτσκοκ,
  2. «Τα φώτα της πόλης» του Τσάρλι Τσάπλιν,
  3. «Διψασμένος για ηδονή» («In a lonely place») του Νίκολας Ρέι,
  4. «Γραμμένο με αίμα» («The tarnished angels») του Ντάγκλας Σερκ,
  5. «Au hazard Balthasar» του Ρομπέρ Μπρεσόν,
  6. «Pink flamingos» του Τζον Γουότερς,
  7. «Ο κανόνας του παιχνιδιού» του Ζαν Ρενουάρ,
  8. «Γερμανία έτος μηδέν» του Ρομπέρτο Ροσελίνι,
  9. «To στίγμα του κολασμένου» («Some came running») του Βινσέντε Μινέλι,
  10. «Οδός Μαλχόλαντ» του Ντέιβιντ Λιντς
Νίκος Κυπουργός, συνθέτης
  1. «Οκτώμισι» του Φεντερίκο Φελίνι,
  2. «Μοντέρνοι καιροί» του Τσάρλι Τσάπλιν,
  3. «Θωρηκτό Ποτέμκιν» του Σεργκέι Αϊζενστάιν,
  4. «Ο πολίτης Κέιν» του Όρσον Ουέλς,
  5. «Η έβδομη σφραγίδα» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν,
  6. «Η λεωφόρος της Δύσης» του Μπίλι Γουάιλντερ,
  7. «Ο κλέφτης των ποδηλάτων» του Βιτόριο ντε Σίκα,
  8. «Όνειρα» του Ακίρα Κουροσάβα,
  9. «Μανχάταν» του Γούντι Άλεν,
  10. «Απαγορευμένα παιχνίδια» του Ρενέ Κλεμάν
Άννυ Λούλου, ηθοποιός
  1. «Ο πολίτης Κέιν» του Όρσον Ουέλς,
  2. «Αντρέι Ρουμπλιόφ» του Αντρέι Ταρκόφσκι,
  3. «Φάνι και Αλεξανδρος» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν,
  4. «Συμμορίες της Νέας Υόρκης» του Μάρτιν Σκορσέζε,
  5. «Άγρια συμμορία» του Σαμ Πέκινπα,
  6. «Για μια χούφτα δολάρια» του Σέρτζιο Λεόνε,
  7. «Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι» του Κεν Λόουτς,
  8. «Μπόνι και Κλάιντ» του Άρθουρ Πεν,
  9. «Το τσεκούρι» του Κώστα Γαβρά,
  10. «Gran Torino» του Κλιντ Ίστγουντ
Στέλιος Μάινας, ηθοποιός
  1. «Ο πολίτης Κέιν» του Όρσον Ουέλς,
  2. «Ο Λόγος» του Καρλ Θίοντορ Ντράγερ,
  3. «Φάνι και Αλέξανδρος» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν,
  4. «Αποκάλυψη τώρα» του Φράνσις Φορντ Κόπολα,
  5. «Ραν» του Ακίρα Κουροσάβα,
  6. «Ο θρόνος του αίματος» του Ακίρα Κουροσάβα,
  7. «Los Olvidados» του Λουίς Μπουνιουέλ,
  8. «Αντρέι Ρουμπλιόφ» του Αντρέι Ταρκόφσκι,
  9. «Ο καιρός των Τσιγγάνων» του Εμίρ Κουστουρίτσα,
  10. «Ο Τζόνι πήρε τ' όπλο του» του Ντάλτον Τράμπο
Γιώργος Μαυροψαρίδης, μοντέρ
  1. «2001: Η οδύσσεια του διαστήματος» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ,
  2. «Αλφαβίλ» του Ζαν-Λικ Γκοντάρ,
  3. «Vertigo: Δεσμώτης του ιλίγγου» του Άλφρεντ Χίτσκοκ,
  4. «Ευδοκία» του Αλέξη Δαμιανού,
  5. «Καρκαλού» του Σταύρου Τορνέ,
  6. «Οδός Μαλχόλαντ» του Ντέιβιντ Λιντς,
  7. «Ο θείος από την Αμερική» του Αλέν Ρενέ,
  8. «Ο καθρέφτης» του Αντρέι Ταρκόφσκι,
  9. «Ο κανόνας του παιχνιδιού» του Ζαν Ρενουάρ,
  10. «Ρασομόν» του Ακίρα Κουροσάβα
Γιώργος Μιχαλακόπουλος, ηθοποιός
  1. «Ο ψεύτης ήλιος» του Αντρέι Μιχάλκοφ,
  2. «Ο κλέψας του κλέψαντος» του Μάριο Μονιτσέλι,
  3. «Ο πόλεμος των κουμπιών» του Ιβ Ρομπέρ,
  4. «La strada» του Φεντερίκο Φελίνι,
  5. «Η θάλασσα μέσα μου» του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ,
  6. «Το γεράκι της Μάλτας» του Τζον Χιούστον,
  7. «Η έβδομη σφραγίδα» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν,
  8. «Μυστικά και ψέματα» του Μάικ Λι,
  9. «Κάλπικη λίρα» του Γιώργου Τζαβέλλα,
  10. «Ο πολίτης Κέιν» του Όρσον Ουέλς
Φάνης Μουρατίδης, ηθοποιός
  1. «Τα φτερά του έρωτα» του Βιμ Βέντερς,
  2. «Θίασος» του Θόδωρου Αγγελόπουλου,
  3. «Η κάλπικη λίρα» του Γιώργου Τζαβέλλα,
  4. «Στάλκερ» του Αντρέι Ταρκόφσκι,
  5. «Ο ψεύτης ήλιος» του Νικίτα Μιχάλκοφ,
  6. «Αντρέι Ρουμπλιόφ» του Αντρέι Ταρκόφσκι,
  7. «Οι κυρίες της αυλής» του Ντίνου Δημόπουλου,
  8. «Η διπλή ζωή της Βερόνικα» του Κριστόφ Κισλόφσκι,
  9. «Της κακομοίρας» του Ντίνου Κατσουρίδη,
  10. «Ήσυχες μέρες του Αυγούστου» του Παντελή Βούλγαρη
Τάσος Μπουλμέτης, σκηνοθέτης
  1. «Κουρδιστό πορτοκάλι» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ,
  2. «Ο ένοικος» του Ρομάν Πολάνσκι,
  3. «Persona» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν,
  4. «Κρυμμένος» του Μίκαελ Χάνεκε,
  5. «Blow up» του Μικελάντζελο Αντονιόνι,
  6. «Πρόβα ορχήστρας» του Φεντερίκο Φελίνι,
  7. «Η συνομιλία» του Φράνσις Φορντ Κόπολα,
  8. «Η δύναμη της σάρκας» του Νίκολας Ρεγκ,
  9. «Vertigo: Δεσμώτης του ιλίγγου» του Άλφρεντ Χίτσκοκ,
  10. «Θίασος» του Θόδωρου Αγγελόπουλου
Γιάννης Οικονομίδης, σκηνοθέτης
  1. «Αταλάντη» του Ζαν Βιγκό,
  2. «Η αυγή» του Φρίντριχ Μουρνάου,
  3. «Ο πορτοφολάς» του Ρομπέρ Μπρεσόν,
  4. «Αντρέι Ρουμπλιόφ» του Αντρέι Ταρκόφσκι,
  5. «Dolce vita» του Φεντερίκο Φελίνι,
  6. «Οι καραμπινιέροι» του Ζαν-Λικ Γκοντάρ,
  7. «Η σιωπή» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν,
  8. «Η φλόγα που τρεμοσβήνει» του Λουί Μαλ,
  9. «Το λιμάνι της αγωνίας» του Ελίας Καζάν,
  10. «Πρόσωπα» του Τζον Κασσαβέτη
Νίκος Παναγιωτόπουλος, σεναριογράφος
  1. «Αποκάλυψη τώρα» του Φράνσις Φορντ Κόπολα,
  2. «Ψεύτης ήλιος» του Νικίτα Μιχάλκοφ,
  3. «Οργισμένο είδωλο» του Μάρτιν Σκορσέζε,
  4. «Blade Runner» του Ρίντλεϊ Σκοτ,
  5. «Η λευκή ταινία» του Κριστόφ Κισλόφσκι,
  6. «Μανόλια» του Πολ Τόμας Άντερσον,
  7. «Σκυλίσιες μέρες» του Ούλριχ Ζάιντλ,
  8. «Επιστροφή» του Αντρέι Ζβιάνγκιτσεφ,
  9. «Οικογενειακή γιορτή» του Τόμας Βίντερμπεργκ,
  10. «Ο νευρικός εραστής» του Γούντι Άλεν
Λάκης Παπαστάθης, σκηνοθέτης
  1. «Αταλάντη» του Ζαν Βιγκό,
  2. «Νανούκ του Βορρά» του Ρόμπερτ Τζ. Φλάερτι,
  3. «Ο Λόγος» του Κάρλ Θίοντορ Ντράγιερ,
  4. «Γερτρούδη» του Κάρλ Θίοντορ Ντράγιερ,
  5. «O πολίτης Κέιν» του Όρσον Ουέλς,
  6. «Η αυγή» του Φρίντριχ Βίλελμ Μουρνάου,
  7. «Η Ευδοκία» του Αλέξη Δαμιανού,
  8. «Ο τελευταίος των ανθρώπων» του Φρίντριχ Βίλελμ Μουρνάου,
  9. «Οι άγριες φράουλες» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν,
  10. «Ο δολοφόνος του Τόκιο» του Ακίρα Κουροσάβα
Νίκος Πορτοκάλογλου, μουσικός
  1. «Amarcord» του Φεντερίκο Φελίνι,
  2. «Φάνι και Αλέξανδρος» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν,
  3. «Match point» του Γούντι Άλεν,
  4. «Μια νύχτα στην όπερα» των αδερφών Μαρξ,
  5. «Αντρέι Ρουμπλιόφ» του Αντρέι Ταρκόφσκι,
  6. «Οργισμένο είδωλο» του Μάρτιν Σκορσέζε,
  7. «Η μπλε ταινία» του Κριστόφ Κισλόφσκι,
  8. «Αποκάλυψη τώρα» του Φράνσις Φόρντ Κόπολα,
  9. «21 γραμμάρια» του Αλεχάντρο Ιναρίτου,
  10. «Το λιμάνι της αγωνίας» του Ελίας Καζάν
Ευανθία Ρεμπούτσικα, μουσικός
  1. «Ο Νονός» του Φράνσις Φόρντ Κόπολα,
  2. «Ο γατόπαρδος» του Λουκίνο Βισκόντι,
  3. «Νύχτες της Καμπίρια» του Φεντερίκο Φελίνι,
  4. «Ιστορίες του Κάντερμπουρι» του Πιερ Πάολο Παζολίνι,
  5. «Μυστικά και ψέματα» του Μάικ Λι,
  6. «Ο αθώος» του Λουκίνο Βισκόντι,
  7. «Βαβέλ» του Αλεχάντρο Γκονζάλες Ιναρίτου,
  8. «Το κοπάδι» του Γιλμάζ Γκιουνέι,
  9. «Καζαμπλάνκα» του Μάικλ Κέρτις,
  10. «Σινεμά ο παράδεισος» του Τζουζέπε Τορνατόρε
Λουκία Ρικάκη, σκηνοθέτρια
  1. «To αγρίμι» του Φρανσουά Τριφό,
  2. «Θωρηκτό Ποτέμκιν» του Σεργκέι Αϊζενστάιν,
  3. «Ζιλ και Τζιμ» του Φρανσουά Τριφό,
  4. «Ο πόλεμος των κουμπιών» του Ιβ Ρομπέρ,
  5. «400 χτυπήματα» του Φρανσουά Τριφό,
  6. «Ο Τζόνι πήρε τ’ όπλο του» του Ντάλτον Τράμπο,
  7. «Η νύχτα του Σαν Λορέντσο» των Πάολο και Βιτόριο Ταβιάνι,
  8. «Φάνι και Αλέξανδρος» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν,
  9. «Ο καθρέφτης» του Αντρέι Ταρκόφσκι,
  10. «Κολαστήριο» («Kαrhozat / Damnation») του Μπέλα Ταρ
Άκης Σακελλαρίου, ηθοποιός
  1. «2001: Η οδύσσεια του διαστήματος» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ,
  2. «Γη και ελευθερία» του Κεν Λόουτς,
  3. «Αποκάλυψη τώρα» του Φράνσις Φορντ Κόπολα,
  4. «Θυσία» του Αντρέι Ταρκόφσκι,
  5. «La strada» του Φεντερίκο Φελίνι,
  6. «Ο θρόνος του αίματος» του Ακίρα Κουροσάβα,
  7. «Ο δράκος» του Νίκου Κούνδουρου,
  8. «Τα φώτα της ράμπας» του Τσάρλι Τσάπλιν,
  9. «Θίασος» του Θόδωρου Αγγελόπουλου,
  10. «Ψυχώ» του Άλφρεντ Χίτσκοκ
Εύη Σαουλίδου, ηθοποιός
  1. «Η φλόγα που τρεμοσβήνει» του Λουί Μαλ,
  2. «Ταξίδι στη χώρα των θαυμάτων» του Χαγιάο Μιγιαζάκι,
  3. «Σαλό» του Πιερ Πάολο Παζολίνι,
  4. «Πρόσωπα» του Τζον Κασσαβέτη,
  5. «Σημασία έχει ν' αγαπάς» του Αντρέι Ζουλάφσκι,
  6. «Η περιφρόνηση» του Ζαν-Λικ Γκοντάρ,
  7. «Τα φτερά του έρωτα» του Βιμ Βέντερς,
  8. «Η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας» του Λουίς Μπουνιουέλ,
  9. «SOS, Πεντάγωνο καλεί Μόσχα» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ,
  10. «Ο πύργος» του Μίκαελ Χάνεκε
Ανδρέας Σινάνος, διευθυντής φωτογραφίας
  1. «Ραν» του Ακίρα Κουροσάβα,
  2. «Θίασος» του Θόδωρου Αγγελόπουλου,
  3. «Γατόπαρδος» του Λουκίνο Βισκόντι,
  4. «Κραυγές και ψίθυροι» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν,
  5. «Amarcord» του Φεντερίκο Φελίνι,
  6. «Το λιμάνι της αγωνίας» του Ελίας Καζάν,
  7. «Επάγγελμα ρεπόρτερ» του Μικελάντζελο Αντονιόνι,
  8. «Οι Δουβλινέζοι» («The dead») του Τζον Χιούστον,
  9. «Τα φτερά του έρωτα» του Βιμ Βέντερς,
  10. «Ο κομφορμίστας» του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι
Μαρία Σολωμού, ηθοποιός
  1. «2046» του Γουόνγκ Καρ Γουάι,
  2. «Το ημερολόγιο» του Νικ Κασαβέτις,
  3. «Αγάπα με αν τολμάς» του Γιαν Σαμιέλ,
  4. «Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι» του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι,
  5. «Ρέκβιεμ για ένα όνειρο» του Ντάρεν Αρονόφσκι,
  6. «Μάτια ερμητικά κλειστά» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ,
  7. «Σινεμά ο παράδεισος» του Τζουζέπε Τορνατόρε,
  8. «Τα ψηλά τακούνια» του Πέδρο Αλμοδόβαρ,
  9. «Μουλέν Ρουζ» του Μπαζ Λούρμαν,
  10. «Τ' αγόρια δεν κλαίνε» της Κίμπερλι Πιρς
Τάκης Σπυριδάκης, σκηνοθέτης - ηθοποιός
  1. «Η λεωφόρος της Δύσης» του Μπίλι Γουάιλντερ,
  2. «Η κυρία της Σανγκάης» του Όρσον Ουέλς,
  3. «Άγρια συμμορία» του Σαμ Πέκινπα,
  4. «Σκυλίσια μέρα» του Σίντνεϊ Λιούμετ,
  5. «Η φωλιά του κούκου» του Μίλος Φόρμαν,
  6. «Ο Λόρενς της Αραβίας» του Ντέιβιντ Λιν,
  7. «Η έκλειψη» του Μικελάντζελο Αντονιόνι,
  8. «Blade Runner» του Ρίντλεϊ Σκοτ,
  9. «Οκτώμισι» του Φεντερίκο Φελίνι,
  10. «Singapore sling» του Νίκου Νικολαΐδη
Ιουλία Σταυρίδου, σκηνογράφος
  1. «Γατόπαρδος» του Λουκίνο Βισκόντι,
  2. «Umberto D.» του Βιτόριο ντε Σίκα,
  3. «Αντρέι Ρουμπλιόφ» του Αντρέι Ταρκόφσκι,
  4. «Η μεγάλη χίμαιρα» του Ζαν Ρενουάρ,
  5. «Σταυρωμένοι εραστές» του Κένζι Μιζογκούτσι,
  6. «Ο πόλεμος τελείωσε» του Αλέν Ρενέ,
  7. «Γερτρούδη» του Καρλ Θίοντορ Ντράγιερ,
  8. «Η γειτονιά των καταφρονεμένων» του Ακίρα Κουροσάβα,
  9. «Αγκίρε, η μάστιγα του Θεού» του Βέρνερ Χέρτζογκ,
  10. «Η δολοφονία του Τζέσε Τζέιμς από τον δειλό Ρόμπερτ Φορντ» του Άντριου Ντομινίκ
Εύα Στεφανή, σκηνοθέτρια
  1. «Au hasard Balthazar» του Ρομπέρ Μπρεσόν,
  2. «Το χέρι που σκοτώνει» («Shadow of a doubt») του Άλφρεντ Χίτσκοκ,
  3. «Δεν θα τα πάρεις μαζί σου» του Φρανκ Κάπρα,
  4. «Walden» του Τζόνας Μέκας,
  5. «Η νύχτα του κυνηγού» του Τσαρλς Λότον,
  6. «Amarcord» του Φεντερίκο Φελίνι,
  7. «Umberto D.» του Βιτόριο ντε Σίκα,
  8. «Boudou save des eaux» του Ζαν Ρενουάρ,
  9. «Εάν» («If») του Λίντσεϊ Άντερσον,
  10. «Η χρυσή εποχή» του Λουίς Μπουνιουέλ
Σύλλας Τζουμέρκας, σκηνοθέτης
  1. «Αντρέι Ρουμπλιόφ» του Αντρέι Ταρκόφσκι,
  2. «Ο δολοφόνος του Τόκιο» («High and low») του Ακίρα Κουροσάβα,
  3. «Το πέρασμα του χρόνου» του Βιμ Βέντερς,
  4. «Μια γυναίκα εξομολογείται» του Τζον Κασσαβέτη,
  5. «Λουλούδι της σάρκας» («Turkish delight») του Πολ Βερχόφεν,
  6. «Ο καθρέφτης» του Αντρέι Ταρκόφσκι,
  7. «Tες» του Ρόμαν Πολάνσκι,
  8. «Διαφθορά» («Bad lieutenant») του Έιμπελ Φεράρα,
  9. «Οι ηλίθιοι» του Λαρς φον Τρίερ,
  10. «Άγριες φράουλες» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν
Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου, ηθοποιός
  1. «Στάλκερ» του Αντρέι Ταρκόφσκι,
  2. «Οne week» του Τομ Κλάιν,
  3. «Ο τρελός Πιερό» του Ζαν-Λικ Γκοντάρ,
  4. «Κανείς δεν ξέρει» του Γιώργου Χριστόπουλου,
  5. «Ροζ Πάνθηρας» του Μπλέικ Έντουαρντς,
  6. «Οι ηλίθιοι» του Λαρς φον Τρίερ,
  7. «Τραγούδια από το 2ο όροφο» του Ρόι Άντερσον,
  8. «Μεγαλέξανδρος» του Θόδωρου Αγγελόπουλου,
  9. «Οι αρμονίες του Werkmeister» του Μπέλα Ταρ,
  10. «Funny games» του Μίκαελ Χάνεκε
Γιώργος Τσεμπερόπουλος, σκηνοθέτης
  1. «Chinatown» του Ρόμαν Πολάνσκι,
  2. «Ο Νονός» του Φράνσις Φορντ Κόπολα,
  3. «Νοσταλγία» του Αντρέι Ταρκόφσκι,
  4. «Αποκάλυψη τώρα» του Φράνσις Φορντ Κόπολα,
  5. «Φάνι και Αλέξανδρος» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν,
  6. «Η πόλη του Θεού» του Φερνάρντο Μεϊρέγιες,
  7. «Brasil» του Τέρι Γκίλιαμ,
  8. «Ο λαβύρινθος του Πανός» του Γκιγιέρμο ντελ Τόρο,
  9. «Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι» του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι,
  10. «Η επέλαση των βαρβάρων» του Ντενίς Αρκάν
Γιάννης Τσιμιτσέλης, ηθοποιός
  1. «Ρέκβιεμ για ένα όνειρο» του Ντάρεν Αρονόφσκι,
  2. «Ο Νονός» του Φράνσις Φορντ Κόπολα,
  3. «Crash» του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ,
  4. «Κουρδιστό πορτοκάλι» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ,
  5. «Slamdog millionaire» του Ντάνι Μπόιλ,
  6. «Fight club» του Ντέιβιντ Φίντσε,
  7. «Jackie Brown» του Κουέντιν Ταραντίνο,
  8. «Μatrix» των Άντι και Λάρι Βασόφσκι,
  9. «12 πίθηκοι» του Τέρι Γκίλιαμ,
  10. «Ο άρχοντας των δαχτυλιδιών» του Πίτερ Τζάκσον
Γιάννης Τσιτσόπουλος, μοντέρ
  1. «Οι ζωές των άλλων» του Φλόριαν Χένκελ Φον Ντόνερσμαρκ,
  2. «Λάμψη» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ,
  3. «Αμελί» του Ζαν-Πιερ Ζενέ,
  4. «Μαθήματα πιάνου» της Τζέιν Κάμπιον,
  5. «Άρωμα γυναίκας» του Μάρτιν Μπρεστ,
  6. «Μπεν Χουρ» του Γουίλιαμ Γουάιλερ,
  7. «Όσα παίρνει ο άνεμος» του Βίκτορ Φλέμινγκ,
  8. «Σπάρτακος» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ,
  9. «Ο Λόρενς της Αραβίας» του Ντέιβιντ Λιν,
  10. «Αμαντέους» του Μίλος Φόρμαν
Σταύρος Τσιώλης, σκηνοθέτης
  1. «Ταξίδι στο Τόκιο» του Γιασουχίρο Όζου,
  2. «Στάλκερ» του Αντρέι Ταρκόφσκι,
  3. «Ο κλέφτης των ποδηλάτων» του Βιτόριο ντε Σίκα,
  4. «Άγριες φράουλες» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν,
  5. «Ο κύριος Βερντού» του Τσάρλι Τσάπλιν,
  6. «Το άγγιγμα του κακού» του Όρσον Ουέλς,
  7. «Η επανάσταση» του Μασάκι Κομπαγιάσι,
  8. «Η επίδραση των ακτίνων Γ στα χρυσάνθεμα» του Πολ Νιούμαν,
  9. «One million dollar baby» του Κλιντ Ίστγουντ,
  10. «Η ψυχή στο στόμα» του Γιάννη Οικονομίδη
Σταμάτης Φασουλής, ηθοποιός
  1. «Ο πολίτης Κέιν» του Όρσον Ουέλς,
  2. «Οκτώμισι» του Φεντερίκο Φελίνι,
  3. «Γερτρούδη» του Καρλ Θίοντορ Ντράγιερ,
  4. «Οι καταραμένοι» του Λουκίνο Βισκόντι,
  5. «Επάγγελμα ρεπόρτερ» του Μικελάντζελο Αντονιόνι,
  6. «Θυσία» του Αντρέι Ταρκόφσκι,
  7. «2001: Η οδύσσεια του διαστήματος» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ,
  8. «Αποκάλυψη τώρα» του Φράνσις Φορντ Κόπολα,
  9. «Vertigo: Δεσμώτης του ιλίγγου» του Άλφρεντ Χίτσκοκ,
  10. «Ραν» του Ακίρα Κουροσάβα
Γιώτα Φέστα, ηθοποιός
  1. «Ο πολίτης Κέιν» του Όρσον Ουέλς,
  2. «Ο Λόγος» του Καρλ Θίοντορ Ντράγιερ,
  3. «Μ» του Φριτς Λανγκ,
  4. «Σταυρωμένοι εραστές» του Κένζι Μιζογκούτσι,
  5. «Η έβδομη σφραγίδα» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν,
  6. «Χιροσίμα, αγάπη μου» του Αλέν Ρενέ,
  7. «Η λεωφόρος της Δύσης» του Μπίλι Γουάιλντερ,
  8. «Επάγγελμα ρεπόρτερ» του Μικελάντζελο Αντονιόνι,
  9. «Αποκάλυψη τώρα» του Φράνσις Φορντ Κόπολα,
  10. «Chinatown» του Ρόμαν Πολάνσκι
Περικλής Χούρσογλου, σκηνοθέτης
  1. «Blow up» του Μικελάντζελο Αντονιόνι,
  2. «Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι» του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι,
  3. «Αντρέι Ρουμπλιόφ» του Αντρέι Ταρκόφσκι,
  4. «Θίασος» του Θόδωρου Αγγελόπουλου,
  5. «Ραν» του Ακίρα Κουροσάβα,
  6. «Φάνι και Αλέξανδρος» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν,
  7. «Ο μεγάλος ερωτικός» του Παντελή Βούλγαρη,
  8. «Γύρω στα μεσάνυχτα» του Μπερτράν Ταβερνιέ,
  9. «Αmarcord» του Φεντερίκο Φελίνι,
  10. «Βρόμικη πόλη» του Τζον Χιούστον

5 σχόλια για τα 5 καλύτερα

Πέντε πρόσωπα εξηγούν γιατί επέλεξαν τις ταινίες που πλ ειοψήφησαν
1. «Σταθερή αξία»
Η ηθοποιός Γιώτα Φέστα ψηφίζει «Πολίτη Κέιν» και εξηγεί:
Γιατί ψηφίζω τον «Πολίτη Κέιν»; Επειδή με συγκινεί. Επειδή πίσω από τη δύναμη και το μεγαλείο ενός τραγικού ενήλικου, όπως ο πολίτης Κέιν, κρύβεται η ανθρώπινη αδυναμία. Eπειδή με άγγιξε η αλληγορία, στο τέλος της ταινίας, με το έλκηθρο και το μυστήριο του Rosebud. Επειδή είναι ίσως η πιο ανθρώπινη ταινία που έχω δει – και λέγοντας «ανθρώπινη» εννοώ πως ο πολίτης Κέιν, που έγινε πανίσχυρος μεγιστάνας του Τύπου, απέκτησε τρομερή εξουσία, αλλά δεν απάντησε στα απλούστερα ερωτήματα της ύπαρξης, είναι σταθερή αξία και η απάντηση στα δικά μας, τα προσωπικά μας υπαρξιακά ερωτήματα.
2. «Μαθήματα ωμότητας»
Ο ηθοποιός Ερρίκος Λίτσης ψηφίζει «Αποκάλυψη τώρα» και εξηγεί:
Γιατί «Αποκάλυψη τώρα»; Επειδή περνάει το αντιπολεμικό μήνυμα, αλλά συνάμα παρουσιάζει και το βαθύ υπαρξιακό δράμα. Επειδή διαθέτει βαθιά αλληγορία, αντίστοιχη με εκείνη της αρχαίας τραγωδίας. Επειδή έχει γίνει σωστή, αν όχι πιστή, μεταφορά της «Καρδιάς του σκότους», του πολύ σημαντικού βιβλίου του Τζόζεφ Κόνραντ. Επειδή ήταν για την εποχή της τουλάχιστον πρωτοποριακή. Κι ακόμα, επειδή έχει δυνατές ερμηνείες και δίνει μαθήματα ωμότητας μέσα από τις σκηνές βίας που απαιτεί το σκηνικό του πολέμου. Και φυσικά, για τον Μάρλον Μπράντο...
3. «Τα λέει όλα»
Ο σκηνοθέτης Γιώργος Τσεμπερόπουλος ψηφίζει τον «Νονό» και εξηγεί:
Γιατί επέλεξα τη συγκεκριμένη ταινία του Κόπολα (και το σίκουελ της ίδιας ταινίας); Επειδή ο «Νονός» δεν έχει αφήσει τίποτε ακάλυπτο. Επειδή δηλαδή αγγίζει όλα τα θέματα ανεξαιρέτως: τη σχέση του ανθρώπου με την εξουσία και την ιεραρχία, με το χρήμα, με την οικογένεια, με την πραγματική αγάπη και με τον έρωτα. Επειδή αγγίζει όλα αυτά τα θέματα και, συγχρόνως, μιλάει για τη δυτική κοινωνία έτσι όπως ακριβώς είναι – αδίστακτη αλλά και στοργική.
4. «Αγάπη για τη νεότητα»
Ο σκηνοθέτης Σύλλας Τζουμέρκας ψηφίζει «Αντρέι Ρουμπλιόφ» και εξηγεί:
Γιατί «Αντρέι Ρουμπλιόφ»; Επειδή σε καμία άλλη ταινία δεν χώρεσαν με τέτοια απλότητα τα φοβερά αυτά θέματα, όπως η πίστη, η δημιουργία, το σεξ, η βία, ο φθόνος, η διχόνοια, τα νιάτα, το έγκλημα και η μετάνοια. Επειδή θέλει τρομερά κότσια να κάνεις μια τόσο μεγαλόπνοη και ακριβή ταινία, που να είναι τόσο αντίθετη με το καθεστώς της χώρας όπου ζεις. Επειδή οι ερμηνείες των Ανατόλι Σολονίτσιν, Ιβάν Λαπίκοφ, Νικολάι Γκρίνκο, Ίρμα Ράους και Νικολάι Μπουρλιάεφ είναι ανεπανάληπτες. Επειδή χτυπάει η καμπάνα του μικρού Μπόρις. Και τέλος, επειδή κανείς ποτέ δεν μίλησε με τόση αγάπη, σκληράδα και συμπόνια για τη νεότητα.
5. «Μπροστά από την εποχή της»
Ο τεχνικός Κώστας Βαρυπομπιώτης ψηφίζει «2001: Η οδύσσεια του διαστήματος» και εξηγεί:
Γιατί «2001: Η οδύσσεια του διαστήματος»; Επειδή ήταν εξαιρετικό έργο. Επειδή η σκηνοθεσία, η φωτογραφία, το μοντάζ, η μουσική ήταν όπως θα έπρεπε να είναι. Προπάντων, όμως, επειδή ήταν μια ταινία προφητική. Πρωτοποριακή αλλά και σεναριακά δυνατή. Μου άρεσε, γιατί ήταν αυτό που λέμε «μπροστά από την εποχή της».

ΤΟΡ 10 Η γαλλική, η αμερικανική και η ελληνική λίστα

ΕΛΛΑΔΑ - "Ταχυδρόμος"*Η ελληνική: μεγάλες θεαματικές αμερικανικές ταινίες και σπουδαίες ευρωπαϊκές
  1. «Πολίτης Κέιν» (1942) του Όρσον Γουέλς
  2. «Αποκάλυψη τώρα» (1979) του Φράνσις Φορντ Κόπολα
  3. «Ο Νονός» (1972) του Φράνσις Φορντ Κόπολα
  4. «Αντρέι Ρουμπλιόφ» (1966) του Αντρέι Ταρκόφσκι
  5.  «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος» (1968) του Στάνλεϊ Κιούμπρικ
  6.  «Ραν» (1985) του Ακίρα Κουροσάβα
  7. «Blade runner» (1982) του Ρίντλεϊ Σκοτ
  8.  «Οκτώμισι» (1963) του Φεντερίκο Φελίνι
  9. «Ο Λόγος» (1955) του Καρλ Θίοντορ Ντράγιερ
  10. «Φάνι και Αλέξανδρος» (1982) του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν
ΓΑΛΛΙΑ - «Cahiers du Cinema»*Η γαλλική: σινεφίλ, αν δεις τις δέκα ταινίες παίρνεις πτυχίο ιστορικού του σινεμά
  1. «Πολίτης Κέιν» (1941) του Όρσον Ουέλες
  2. «Η νύχτα του κυνηγού» (1955) του Τσαρλς Λότον
  3. «Ο κανόνας του παιχνιδιού» (1939) του Ζαν Ρενουάρ
  4. «Αυγή» (1927) του Φρίντριχ Μουρνάου
  5. «Αταλάντη» (1934) του Ζαν Βιγκό
  6. «Μ» (1931) του Φριτς Λανγκ
  7. «Τραγουδώντας στη βροχή» (1952) των Στάνλεϊ Ντόνεν - Τζιν Κέλι
  8. «Vertigo: Δεσμώτης του ιλίγγου» (1958) του Άλφρεντ Χίτσκοκ
  9. «Τα παιδιά του παραδείσου» (1945) του Μαρσέλ Καρνέ
«Η αιχμάλωτος της ερήμου» («The searchers», 1956) του Τζον Φορντ
«Απληστία» (1924) του Έριχ φον Στροχάιμ
* Στη θέση 9 ισοψηφούν τρεις ταινίες.
ΑΜΕΡΙΚΗ -"The American Film Institute" *Η αμερικανική: ισοδυναμία θεάματος και δυνατής προσωπικής γραφής
  1.  «Πολίτης Κέιν» (1941) του Όρσον Ουέλς
  2. «Ο Νονός» (1972) του Φράνσις Φορντ Κόπολα
  3. «Καζαμπλάνκα» (1942) του Μάικλ Κέρτις
  4. «Οργισμένο είδωλο» (1980) του Μάρτιν Σκορσέζε
  5. «Τραγουδώντας στη βροχή» (1952) των Στάνλεϊ Ντόνεν - Τζιν Κέλι
  6. «Όσα παίρνει ο άνεμος» (1939) του Βίκτορ Φλέμινγκ
  7. «Λόρενς της Αραβίας» (1962) του Ντέιβιντ Λιν
  8. «Η λίστα του Σίντλερ» (1993) του Στίβεν Σπίλμπεργκ
  9. «Vertigo: Δεσμώτης του ιλίγγου» (1958) του Άλφρεντ Χίτσκοκ
  10. «Ο μάγος του Οζ» (1939) του Βίκτορ Φλέμινγκ