Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου 2018

H Μορφή του Νερού/Τhe Shape of Water (2017) του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο

Αποτέλεσμα εικόνας για The Shape of Water

Οι οπαδοί του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο ξέρουν τι να περιμένουν από το στυλ του: εντυπωσιακή αφήγηση παραμυθιών με μαεστρική σύνθεση τρόμου, ρομαντισμού ,επιβλητικού χώρου  και εμμονή στο μεταφυσικό και το απόκοσμο. Ο Μεξικάνικος σκηνοθέτης παραδίδει όλα αυτά στον εντονότερο βαθμό στην τελευταία δημιουργία του “The Shape of Water”,  ένα  γοητευτικό παραμύθι τοποθετημένο χρονικά στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου για την διαφορετικότητα ,το δικαίωμα και την επιθυμίa κάθε πλάσματος να ακούγεται, να κατανοείται και να αγαπιέται.

Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2018

Οι Τρεις Πινακίδες Έξω Από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι/Three Billboards Outside Ebbing, Missouri (2017) του Martin McDonagh


Δεν υπάρχουν πολλοί συγγραφείς –σκηνοθέτες που θα μπορούσαν να μιλήσουν για μια ιστορία βιασμού, δολοφονίας, θλίψης και ενοχής μιας μικρής πόλης, ενώ ταυτόχρονα να υπογράφουν μια μαύρη κωμωδία προσφέροντας απίστευτη διασκέδαση με την ευελιξία της δράσης και τις έξοχες ερμηνείες. Αλλά ο Ιρλανδός Μάρτιν Μακ Ντόνα είναι ένας από αυτούς και η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του «Three Billboards Outside Ebbing, Missouri», είναι μια σκοτεινή ιστορία εκδίκησης, που πραγματεύεται τα  όρια της ανθρώπινης ψυχής με φόντο τη μελαγχολική αμερικανική επαρχία.

Ο Μακ Ντόνα θεωρείται ένα από τα  πολύπλευρα ταλέντα της Μεγάλης Βρετανίας και έχει καταξιωθεί ως σημαντικός θεατρικός συγγραφέας, κάτι σαν το “θεατρικό αντίστοιχο” του Κουέντιν Ταραντίνο. Ο ίδιος δήλωσε ότι στο κινηματογραφικό του έργο έχει επηρεαστεί από δημιουργούς όπως ο Ντέηβιντ Λιντς, ο Μάρτιν Σκορτσέζε και ο Τέρενς Μάλικ.

Κυριακή, 11 Φεβρουαρίου 2018

Αόρατη κλωστή /PhantomThread (2017)του Πολ Τόμας Άντερσον

Αποτέλεσμα εικόνας για PhantomThread
Ο Πολ Τόμας Άντερσον , κορυφαίος δημιουργός της νέας γενιάς του Αμερικάνικου σινεμά, έχει κερδίσει τον σεβασμό κοινού και κριτικών γιατί ,σε αντίθεση με άλλους συναδέλφους του, αντιστάθηκε στα κόμικς και στις σειρές ταινιών, μένοντας πιστός στο προσωπικό του όραμα. Ο εμμονικός μυθοπλαστικός μηχανισμός των έργων του είναι η προσωπογραφία ενός ξεχωριστού άντρα που η ζωή του συστρέφεται σπειροειδώς,  από το όνειρο στην διάψευση ,από την ευλογία στην κατάρα ,από την εύνοια της τύχης στην ύβρη , από την δαιμονική φιλοδοξία στην αυτοκαταστροφή.

Σάββατο, 3 Φεβρουαρίου 2018

«1968»του Τάσου Μπουλμέτη

Αποτέλεσμα εικόνας για 1968
Το ανθρώπινο δράμα ,ο όρκος και ο θρίαμβος

1966-Μιλάνο.Η μπασκετική ΑΕΚ ,στην πρώτη ελληνική συμμετοχή σε φάιναλ-φορ, αγωνίζεται στον ημιτελικό με τη ασυναγώνιστη Σλάβια Πράγας ,του θρυλικού Γίρι Ζίντεκ αλλά ο αέρινος πλέι-μέικερ της Γιώργος Μόσχος έχει ανεξήγητα κακή απόδοση. Όταν στο ημίχρονο δέχεται έντονες παρατηρήσεις από τον μεγάλο αστέρα της εποχής ,τον επονομαζόμενο «Παγκόσμιο» ,Γιώργο Αμερικάνο κάνει το αδιανόητο. Βγάζει την κιτρινόμαυρη φανέλα και αποκαλύπτει το αποστεωμένο και σημαδεμένο από ενέσεις κορμί του. Ο εμβρόντητος Αμερικάνος αγκάλιασε τον φίλο του, του ζήτησε συγγνώμη και έκλαψε στην αγκαλιά του με λυγμούς.
Η ομάδα κατέρρευσε ,έχασε και τους δυο αγώνες, ο Μόσχος δεν ξανάπαιξε μπάσκετ, επέστρεψε εσπευσμένα στην Αθήνα και μετά από λίγο καιρό νικήθηκε οριστικά από την ασθένεια του. Ωστόσο οι συμπαίκτες του έδωσαν όρκο νίκης: «Δεν θα χρονίσει η μνήμη σου κι εμείς θα έχουμε πετύχει το ακατόρθωτο!»
Αποτέλεσμα εικόνας για ΑΕΚ 1968
1968-Καλλιμάρμαρο. Το βράδυ της 4ης  Απριλίου  ένα λεπτό πριν τελειώσει ο αγώνας μπάσκετ ΑΕΚ – Σλάβια Πράγας, 80.000 θεατές σηκώθηκαν από τις θέσεις τους με τα κεριά αναμμένα, με την σκέψη  στον μεγάλο «απόντα» Γιώργο Μόσχο,  πανηγυρίζοντας καθώς όλα έδειχναν πως η ΑΕΚ θα γινόταν κυπελλούχος Ευρώπης. Και πραγματικά. Όταν το ταμπλό έγραψε 89- 82, το στάδιο σείστηκε από τις ιαχές και ο αρχηγός της ελληνικής ομάδας  Γιώργος Αμερικάνος με το κύπελλο στα χέρια, κλαίγοντας, έκανε το γύρο του θριάμβου. Δεκατέσσερις μήνες μετά τον θάνατό του Μόσχου, οι τέως συνοδοιπόροι του (Αμερικάνος ,Τρόντζος, Ζούπας, Λαρεντζάκης, Τσάβας, Χρηστέας κ.α.) ,αφού πρώτα πέτυχαν ένα αθλητικό θαύμα αποκλείοντας την πανίσχυρη Ίνις Βαρέζε, οδήγησαν την ΑΕΚ στην κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων απέναντι και πάλι στην Σλάβια , την οποία ο ηρωικός Μόσχος αντιμετώπισε στον τελευταίο αγώνα της καριέρας του. Ο όρκος των παικτών  εκπληρώθηκε και  δάκρυα χαράς  κύλησαν ανάμικτα με δάκρυα συγκίνησης και νοσταλγίας για τον χαμένο φίλο. Άλλωστε για εκείνους δεν έπαψε ποτέ να αποτελεί μέλος της ομάδας. 

Ο σκηνοθέτης
O Τάσος Μπουλμέτης ανήκει στην νεότατη γενιά δημιουργών του ελληνικού σινεμά που μέσα σε ένα διαιωνιζόμενο δυσμενές πλαίσιο παράγει αξιόλογο έργο παλεύοντας να ξανακερδίσει την απήχηση στο ευρύ κοινό. Το 1990 έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο με την επιστημονική φαντασία «Βιοτεχνία Ονείρων», μια ιστορία αγάπης σ’ ένα ζοφερό απολυταρχικό περιβάλλον που μεταφέρει τον θεατή σε μια ασπρόμαυρη πραγματικότητα, όπου οι άνθρωποι έχουν χάσει την ικανότητά τους να ονειρεύονται. Ωστόσο η αναγνώριση ήρθε με την «Πολίτικη Κουζίνα»(2003), μια νοσταλγική με χιούμορ κι ευαισθησία ταινία  που γνώρισε μεγάλη ανταπόκριση  στο κοινό. Μια ταινία βιωματική, που μιλά για ανθρώπους, οι οποίοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τον τόπο που αγαπούσαν παρά τη θέλησή τους.
 O «Νοτιάς»(2016)είναι  μiα γλυκόπικρη κωμωδία με φόντο την ταραχώδη Ελλάδα του ’60, ‘70 και του ’80 που αφηγείται μια συγκινητική ιστορία ενηλικίωσης μέσα από τη ματιά του ενός ρομαντικού νέου, που ωριμάζει με εφόδια την ιστορία, τους μύθους, τις προσδοκίες και τα όνειρα μιας ολόκληρης χώρας.


Η ταινία «1968»
Το «1968» αποτελεί το άτυπο κλείσιμο της τριλογίας του Τάσου Μπουλμέτη για την προσφυγιά . Στο επίκεντρο βρίσκεται ο άθλος της μπασκετικής ΑΕΚ  και περιφερειακά εκτυλίσσεται μια σπονδυλωτή μυθοπλασία που ζωντανεύει την περιρρέουσα ατμόσφαιρα μιας δύσκολης εποχής, μετά από ένα χρόνο δικτατορίας. Το φιλμ είναι ένα υβρίδιο στο οποίο δένονται με αόρατες ραφές και με  αρμονικά ρυθμικό μοντάζ ντοκουμέντα ,μαρτυρίες και επινοημένες μικρές ιστορίες , με μια  καθηλωτική  αφηγηματική ρευστότητα που συνεπαίρνει και συγκινεί.
Με οδηγό  την νοσταλγία και την έφεση του στην αναπαράσταση της περιόδου, ο σκηνοθέτης εστιάζει τον φακό του σε χαρακτηριστικούς τύπους της εποχής. Ο σερβιτόρος του νυχτερινού λαϊκού κέντρου, που έταξε γάμο στο κορίτσι του, εάν η ΑΕΚ κερδίσει τον αγώνα ,πιστεύοντας ότι αυτό είναι απίθανο να συμβεί. Το ηλικιωμένο ζευγάρι προσφύγων, που ακούει τον αγώνα από το ραδιόφωνο, αναπολώντας τις χαμένες πατρίδες και τους αγαπημένους τους. Ο άνδρας που ψάχνει τον χαμένο αδελφό του στα αστικά λεωφορεία. Ο προποτζής, που έχει μετατρέψει το πρακτορείο του σε χώρο ψυχαγωγίας αλλά και πολιτικών αντιπαραθέσεων για τους γείτονες. Ο πολιτικός κρατούμενος , που ζητά από τον δεσμοφύλακα να αφήσει την θυρίδα της πόρτας ανοικτή για να ακούει τον αγώνα. Ο ιδιοκτήτης του γραφείου τελετών, που ενημερώνει φίλους και πελάτες, ότι η ομάδα θα κερδίσει, γιατί έχει πληροφόρηση από «μέσα».
Παράλληλα πολλοί από τους παίκτες της τότε ομάδας της ΑΕΚ , μπασκετμπολίστες της Σλάβια , φίλαθλοι που βρέθηκαν τότε στο Καλλιμάρμαρο, εξιστορούν  με γλαφυρότητα και νοσταλγική διάθεση τα βιώματα τους. Η μνημειώδης ραδιοφωνική μετάδοση του Βασίλη Γεωργίου λειτουργεί ως παιάνας νίκης απογειώνοντας τα τηλεοπτικά αποσπάσματα του αγώνα, με παροτρύνσεις γεμάτες συγκινητική αθωότητα («…οι δυο διαιτητές του αγώνα που ελπίζουμε να βοηθήσουν, αμερόληπτα βέβαια, την ομάδα μας…») και ποιητικές εξάρσεις («..αυτό το καλάθι δεν ήτανε καλάθι, ήτανε όνειρο…»).
Το ντοκιμαντέρ, οι αφηγήσεις, η μυθοπλασία διαχέονται αρμονικά το ένα μέσα στο άλλο με συνεκτικό ιστό  ένα μείγμα νοσταλγίας  και ανθρώπινης θέρμης.
Σε ένα δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης , ο Μπουλμέτης  υπερτονίζει την ανάδειξη της εθνικής ανάτασης με μια ατμόσφαιρα σύμπνοιας και αλληλεγγύης, σε μια μαγική νύχτα που έφερε κοντά φιλάθλους όλων των  ομάδων ή και ανθρώπους που δεν ήταν φίλαθλοι. Το Καλλιμάρμαρο στάδιο μάζεψε στην αγκαλιά του ανθρώπους με προβλήματα ,επιθυμίες, φόβους, αμφιβολίες μετουσιώνοντας τα σε ζητωκραυγές και παραλήρημα ενθουσιασμού.
Ο κόσμος , συμμετείχε ασυνείδητα  σε μια ελεύθερη μαζική εκδήλωση εν μέσω μιας τυραννικής δικτατορίας. αναδεικνύοντας ένα άλλο αθλητικό ύφος και ήθος, μια υποδειγματική ψυχική ενότητα που υπήρξε τότε και που εμφανώς απουσιάζει σήμερα.

Το «1968» είναι ένα νοσταλγικό, χιουμοριστικό και γλυκόπικρο φιλμ . Με περισσή ευαισθησία και τρυφερότητα  μιλά για την πολυεδρική θεματολογία του: για το σύμβολο γενναιότητας- Γιώργο Μόσχο ,για τον άθλο της ΑΕΚ , για την κοινωνική διάσταση του αθλητισμού , για την ανάγκη λαϊκής ενότητας σε καιρούς κρίσης αλλά και για τις μνήμες της προσφυγιάς, του κατατρεγμού και της απώλειας που εκτονώθηκαν θριαμβευτικά σε ένα ονειρεμένο ανοιξιάτικο βράδυ. Ένα Βράδυ που ο απεσταλμένος της γαλλικής “Εquipe” περιέγραψε με ποιητικό οίστρο :« Ο έναστρος ουρανός αυλακωνόταν από χιλιάδες χρωματιστές φωτοβολίδες κάθε φορά που η ελληνική ομάδα σημείωνε ένα καλάθι και πάνω από δύο ώρες η ιαχή «ΑΕΚ-ΑΕΚ» κάλυπτε κάθε άλλο θόρυβο».





«Ο παραμυθάς του Χόλιγουντ»: Μια προσέγγιση στην φιλμογραφία του Στίβεν Σπίλμπεργκ

Αποτέλεσμα εικόνας για Σπίλμπεργκ
Όταν θέλουμε να βυθιστούμε στο χαοτικό σύμπαν της ανθρώπινης ψυχής  θα δούμε και θα αναλύσουμε ταινίες του Μπέργκμαν ,του Αντονιόνι ή του Ρεναί .Αλλά όταν μας πιάσει η ενστικτώδης επιθυμία ,που πηγάζει από τα παιδικά μας χρόνια, να πάμε στο σινεμά και να αφεθούμε στους μύθους  του ,το πρώτο όνομα που θα μας έρθει στο μυαλό είναι του Σπίλμπεργκ.
Ο Στήβεν Σπίλμπεργκ (γενν. 1946) ξεπήδησε από το νέο κύμα του αμερικανικού σινεμά στις αρχές των ’70s και στην πολυποίκιλη φιλμογραφία του  ασχολείται με τα μεγάλα θέματα που απασχολούν σήμερα τον άνθρωπο, ευαισθητοποιώντας το μεγάλο κοινό. Ο Σπίλμπεργκ με στόφα auteur , χαρακτηρίζεται από την καθαρότητα της αντιμετώπισης των ιστοριών του στην άποψη και τη σκηνοθεσία .Είναι τρυφερός όταν παρουσιάζει παραμύθια και σοβαρά δυνατός στις αληθινές και ιστορικές ταινίες του και έχει καταφέρει να συνδυάσει  το φιλελεύθερο πνεύμα , την λαϊκότητα και την έξοχη επαγγελματικότητα δημιουργών όπως ο Χάουαρντ Χωκς ,ο Τζων Φορντ ή ο Φρανκ Κάπρα.

Η πιο σκοτεινή ώρα /Darkest Hour (2017)του Joe Wright

Σχετική εικόνα
Ο πιο συγκλονιστικός κινηματογραφικός μετασχηματισμός της χρονιάς έρχεται με τη μορφή του Γουίνστον Τσώρτσιλ από τον Γκάρυ Όλντμαν. Ο ερμηνευτικός άθλος του είναι απαράμιλλος καθώς επί 2 ώρες μετουσιώνεται στον μεγάλο Βρετανό ηγέτη.
Το θέμα της ταινίας είναι συγγενές με την εξαιρετική «Δουνκέρκη»,  αλλά ενώ στην ταινία του Νόλαν κυριαρχεί η πολεμική δράση ,στην «Πιο σκοτεινή ώρα» έχουμε την επικράτηση του λόγου. Ο λόγος σαν αφήγηση και σαν δράση, μας δίνει την αίσθηση της εποχής και μας προσκαλεί να εμπλακούμε ιδεολογικά και όχι οπτικά.

Ο Επιβάτης /The Commuter (2017) του Jaume Collet-Serra

Σχετική εικόνα

Ο Michael MacCauley (Liam Neeson), πρώην αστυνομικός, έχει μια κακή μέρα. Μετά από δέκα χρόνια πιστής υπηρεσίας ως ασφαλιστής απολύεται .Αφού πιεί μερικές μπύρες με ένα  φίλο του αστυνομικό, τον Alex Murphy (Patrick Wilson), στο δρόμο προς το σιδηροδρομικό σταθμό ,γνωρίζεται στο τρένο,με  μια ελκυστική  γυναίκα (Vera Farmiga) και κάνει μαζί της μια συνομιλία κατά την οποία τα πράγματα αρχίζουν να παίρνουν παράξενη τροπή. Τον ρωτάει, αν είναι το είδος του ατόμου που θα μπορούσε να κάνει μια απλή πράξη που δεν θα τον επηρέαζε καθόλου, αλλά θα έπληττε σοβαρά κάποιον άλλο στο τρένο - κερδίζοντας 100.000 δολάρια.

The Post: Απαγορευμένα Μυστικά/ The Post (2017) του Steven Spielberg

Αποτέλεσμα εικόνας για The Post:

Κατά τις δεκαετίες του 1960 , του 1970 και του 1980  οι εφημερίδες είχαν μεγάλη πολιτική και πολιτισμική  αξία και αποτελούσαν  προπύργιο της Δημοκρατίας. Ωστόσο ,η ισοπεδωτική επιβολή του Διαδικτύου τις καταδίκασε σε μαρασμό και απαξίωση από τις νέες γενιές .
Η νέα δημιουργία του Στήβεν Σπίλμπεργκ “The Post”  καταγράφει  με νοσταλγική διάθεση  μια εποχή της δημοσιογραφίας, που έχει περάσει ανεπιστρεπτί, τότε που  η είδηση μύριζε μελάνι.
Είναι μια όμορφη και συναρπαστική ταινία που διαθέτει καρδιά που κτυπά δυνατά και  διαυγή λόγο που ευαγγελίζεται την ελευθερία του Τύπου.

Paddington 2 (2017) του Paul King

Σχετική εικόνα
Αυτή είναι η συνέχεια της πρώτης ταινίας “Paddington” του 2014 που κατέκτησε το κοινό με τη ζεστασιά της και το ανάλαφρο χιούμορ της. Το“Paddington 2” χαρίζει καθαρή κινηματογραφική απόλαυση ,για παιδιά και ενήλικες, καθώς είναι μια εξαιρετικά  γλυκιά , γοητευτική, λιτή και πάνω απ όλα αστεία ταινία . Το σκηνικό της ιστορίας είναι ένα παραμυθένιο Λονδίνο με μαργαριταρένια λάμψη όπου όλα και όλοι είναι λίγο πιο εκκεντρικοί και πολύχρωμοι .

Όλα τα Λεφτά του Κόσμου/All the Money in the World (2017) του Ridley Scott

Αποτέλεσμα εικόνας για All the Money in the World
Ρώμη, 1973. Κουκουλοφόροι απαγάγουν ένα δεκαεξάχρονο αγόρι, τον Τζον Πολ, εγγονό του Τζον Πολ Γκέτι, του πιο πλούσιου ανθρώπου στον κόσμο.
Ο παππούς, πανίσχυρος, δισεκατομμυριούχος μεγιστάνας πετρελαίου, απρόσωπος και τσιγκούνης, αρνείται δημοσίως να πληρώσει τα λύτρα στους απαγωγείς για να σώσει τον εγγονό του. Η αφοσιωμένη και δυναμική μητέρα του Τζον Πολ, η Γκέιλ, κάνει τα αδύνατα δυνατά για να σώσει τον γιο της.
Ο Ρίντλεϊ Σκοτ βασίζεται στην αληθινή ιστορία της απαγωγής του νεαρού Πολ Γκέτι, που είχε προκαλέσει σάλο τη δεκαετία του ‘70 , και χρησιμοποιώντας συμβατικά το στοιχείο της περιπέτειας επιδιώκει να αποκαλύψει την αιτία που προκαλεί τον πυρετό του χρήματος.