favorite movies

favorite movies

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Βίαιοι, βρώμικοι και κακοί /Brutti Sporchi E Cattivi(1976) του Ετόρε Σκόλα

http://www.epirusnow.gr/wp-content/uploads/2016/09/skola.jpg




Κωμωδία 1976 | Έγχρ. | Διάρκεια: 115'
Ιταλική ταινία, σκηνοθεσία Ετόρε Σκόλα με τους: Νίνο Μανφρέντι, Μαρία Μπόσιο

Η ταινία Βίαιο, βρώμικοι και κακοί γυρίστηκε το 1983 και κέρδισε την ίδια χρονιά το Βραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ των Καννών. Πρόκειται για μια ξεκαρδιστική κωμωδία που στηλιτεύει την τυποκρατική ηθική έχοντας για αφετηρία ένα φαρσικό στοιχείο που αγγίζει τα όρια του σουρεαλισμού : Μια πάμφτωχη οικογένεια που κατοικεί στον τενεκεδομαχαλά της Ρώμης πληροφορείται ότι ο αρχηγός της οικογενείας έχει στην κατοχή του ένα τεράστιο χρηματικό ποσό που αρνείται πεισματικά να τους δώσει. 

«Βαλς με τον Μπασίρ»/Waltz With Bashir( 2008) του Αρι Φόλμαν



ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ
Συγκλονιστικό, αποκαλυπτικό, αυτοβιογραφικό ντοκιμαντέρ κινουμένων σχεδίων γύρω από τη σφαγή αθώων γυναικόπαιδων και αντρών στους προσφυγικούς παλαιστινιακούς καταυλισμούς του Λιβάνου, στη διάρκεια του πολέμου του Ισραήλ ενάντια στον Λίβανο.

Αυτοί οι τρελοί τρελοί παραγωγοί/The Producers (1968) του Mel Brooks




Σκηνοθεσία: Mel Brooks
Ηθοποιοί: Gene Wilder Zero Mostel Dick Shawn

Ένας άφραγκος παραγωγός και ο λογιστής του ανακαλύπτουν το μυστικό του εύκολου χρήματος! Αν βρουν επενδυτές για το επόμενο έργο τους και αυτό αποτύχει παταγωδώς, θα… τσεπώσουν αυτοί όλα τα λεφτά της παραγωγής! Βρίσκουν λοιπόν το χειρότερο θεατρικό έργο του κόσμου, το εμπιστεύονται στον πιο άσχετο σκηνοθέτη και σε εντελώς ατάλαντους πρωταγωνιστές, βρίσκουν όσους περισσότερους χρηματοδότες γίνεται και κάθονται αναπαυτικά να απολαύσουν τις… κακές κριτικές! Το σχέδιο είναι αλάνθαστο ή… μήπως όχι;

Αταλάντη/ L' Atalante (1934) του Ζαν Βιγκό




Η Αταλάντη
ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ
L' Atalante. Γαλλία, 1934. Σκηνοθεσία: Ζαν Βιγκό. Σενάριο: Ζαν Βιγκό, Αλμπέρ Ριερά, από ιδέα του Ζαν Γκινέ. Φωτογραφία: Μπόρις Κάουφμαν. Μουσική: Μορίς Ζομπέρ. Ηθοποιοί: Μισέλ Σιμόν, Ζαν Νταστέ, Ντίτα Πάρλο, Ζιλ Μαργαρίτης. 89'

*****
Ενα πανέμορφο ποίημα στον «τρελό» έρωτα και τη δύναμή του, σε μια μυθική σήμερα ταινία που προβάλλεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, έπειτα από 76 χρόνια! Απολαύστε την!

Νοσταλγία/Nostalghia(1983) του Αντρέι Ταρκόφσκι



Nostalghia


Ιταλοσοβιετική ταινία, σκηνοθεσία Αντρέι Ταρκόφσκι με  τους: Όλεγκ ΓιανκόφσκιΝταμιτζιάνα ΤζορντάνοΕρλαντ Γιόζεφσον
Ένας Ρώσος ποιητής, συνοδευόμενος από τη μεταφράστριά του, αναζητά στην Ιταλία τα ίχνη ενός συμπατριώτη του συνθέτη του 18ου αιώνα. Για πρώτη φορά εκτός Σοβιετικής Ένωσης, ο Ταρκόφσκι αναρωτιέται με μπεργκμανικό τρόπο πάνω στα θέματα της εξορίας, του νόστου και της πολιτιστικής παρακμής. Βραβείο σκηνοθεσίας και κριτικών στο Φεστιβάλ Κανών.

Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

Andrei Tarkovsky - Poetic Harmony


              Η ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΡΕΙ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ

Ladybird Ladybird (1994)του Κεν Λόουτς

https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/originals/4e/6e/78/4e6e78d308a548837806d8e122251e9e.jpg


 Κριτική του Θωμά Λιναρά

Το Ladybird, Ladybird είναι μια συγκλονιστική και ανυπόφορη τραγική ταινία, συγγενική στο έργο του Loach μονάχα με την οικογενειακή παράνοια και τη σκληρότητα της Οικογενειακής Ζωής. Στο Στόχαστρο του Ladybird, Ladybirtd βρίσκεται ο απρόσωπος μηχανισμός του συστήματος, που συνθλίβει επανειλημμένα και με μια ναζιστική μεθοδικότητα τη Μάγκι, στην πιο ιερή στιγμή κάθε γυναίκας: τη μητρότητα. Οι κωμικοί τόνοι, ο σαρκασμός και η ειρωνεία του Ριφ-Ραφ και του Βροχή από πέτρες εξαφανίζονται εντελώς, δίνοντας τη θέση τους στην απεγνωσμένη και ενστικτώδη εξέγερση ενός ανυπεράσπιστου ατόμου, κόντρα στον άτεγκτο νόμο της οργανωμένης πολιτείας. Ο Ken Loach καταγράφει με κλινική σχολαστικότητα το κομμάτιασμα της ψυχής της ηρωίδας, όπως, ας μου επιτραπεί η έκφραση, το κρέας πάνω στον πάγκο του χασάπη. Στην ταινία, οι κοινωνικοί προσδιορισμοί, η σκιαγράφηση του περίγυρου, το σύνηθες εργατικό τοπίο, το ταξικό βλέμμα του σκηνοθέτη, σταδιακά υποχωρούν, για ν’ αναδειχθεί ο βασικός δραματουργικός άξονας: το μητρικό ένστικτο ενάντια στους μηχανισμούς της κοινωνικής πρόνοιας! Ατονούν επίσης τα μυθοπλαστικά τεχνάσματα, τα αφηγηματικά σκαλοπάτια, οι σεναριακές κατασκευές που θα οδηγούσαν το θεατή στην αποδοχή, τη συμπόνια ή και την ταύτιση.