Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2016

Orfeu Negro (1959)του Marcel Camus



Μια θαυμάσια ταινία που το 1959 συγκλονίζει Ευρώπη και Αμερική, χαρίζοντας στον Marcel Camus το βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ των Κανών, αλλά και ένα χρόνο μετά, το 1960 -την ίδια χρονιά που το Βen Hur σαρώνει τα σημαντικότερα αγαλματίδια, το Όscar καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, όπως επίσης και την Χρυσή Σφαίρα στην ίδια κατηγορία.
Μέσα από την ταινία του Καμύ, ο γνωστός μύθος του Ορφέα και της Ευρυδίκης, που όπως αποδεικνύει η ιστορία δεν έχει χρόνο και τόπο και επαναλαμβάνεται ανά τους αιώνες, μεταφέρεται στην Βραζιλία.
Η σύγχρονη Ευρυδίκη, θέλοντας να ξεφύγει από την ερωτική πολιορκία ενός ανεπιθύμητου άνδρα, το σκάει από το χωριό της κι έρχεται να βρει την ξαδέλφη της, Σεραφίνα, στο Ρίο ντε Τζανέιρο, την παραμονή του Καρναβαλιού. Εκεί γνωρίζει τον Ορφέα, οδηγό τραμ, αλλά και καλλιτέχνη που κάνει με τα τραγούδια του «τον ήλιο να ανατέλλει». Παρότι έχει μόλις αρραβωνιαστεί τη ζηλότυπη Μοίρα, ο Ορφέας νιώθει μια έντονη έλξη για την Ευρυδίκη κι αναλαμβάνει να την προστατεύσει από την απειλητική παρουσία ενός άνδρα που είναι ντυμένος με τη στολή του θανάτου. Την ημέρα του Καρναβαλιού, ή Ευρυδίκη, για να ξεγελάσει τη Μοίρα, φορά τη στολή της Σεραφίνας και χορεύει με τον Ορφέα, ο οποίος βραβεύεται από την κριτική επιτροπή. Όμως η Μοίρα καταλαβαίνει το τέχνασμα και καταδιώκει οργισμένη την Ευρυδίκη, η οποία χάνεται στους δρόμους του Ρίο, όχι όμως και από την παρακολούθηση του άνδρα με τη στολή του θανάτου. Ο Ορφέας αναζητά την αγαπημένη του, για να τη δει να πέφτει πάνω στα σύρματα του ηλεκτρικού του τραμ και να πεθαίνει. Αναζητά το πτώμα της στο νεκροτομείο, αλλά ένας γέρος στην Υπηρεσία Αγνοουμένων τον οδηγεί σε μια μυστικιστική τελετή βουντού, όπου ο Ορφέας συνομιλεί με το πνεύμα της Ευρυδίκης, αλλά χωρίς να μπορεί να τη δει. Στη συνέχεια κουβαλά το πτώμα της στα φαβέλα, αλλά η Μοίρα, τυφλωμένη από ζήλια, προκαλεί την πτώση του από έναν γκρεμό. Ένα παιδί δίνει την κιθάρα του σ’ ένα αγόρι, που κάνει επίσης με το τραγούδι του τον ήλιο να ανατέλλει και τον ίδιο ίσως τον «Ορφέα», της επόμενης γενιάς….
Ένας πραγματικός ύμνος στον έρωτα και τη μουσική, για την ερωτική ιστορία ενός σύγχρονου ζευγαριού, του Ορφέα και της Ευρυδίκης, που εκτυλίσσεται αυτή τη φορά ανάμεσα στις φαβέρες, στο όργιο των ρυθμών του Καρναβαλιού του Ρίο ντε Τζανέιρο.
Ο Καμύ καταφέρνει περίτεχνα να ντύσει με χρώμα, μουσική και λατινοαμερικάνικη ξενοιασιά το μύθο του Ορφέα και της Ευρυδίκης. Εξαιρετική και η φωτογραφία, ιδιαίτερα για τα μέσα της εποχής της, όπου τα χρώματα κυριαρχούν παντού, φλερτάροντας με το σοκολατένιο δέρμα όλων των πρωταγωνιστών.
Όπως και στον πρωτότυπο μύθο έτσι κι εδώ η μουσική παίζει καταλυτικό ρόλο . Ποιος θα μπορέσει να ξεχάσει το «Manha De Carnaval» ένα τραγούδι που μετά στην ταινία έγινε παγκόσμια διαχρονική επιτυχία, και ακούγεται ακόμα και στις μέρες μας. Ο Luis Bonfa, και ο Antonio Carlos Jobim έχουν κάνει πραγματικά ένα μικρό θαύμα που συνοδεύει τις ρομαντικές, αλλά και τις τραγικές εικόνες της ταινίας. Μια αλληγορική κινηματογραφική μεταφορά του αρχαίου μύθου του Ορφέα και της Ευρυδίκης από τον Καμύ, που όχι άδικα, θεωρήθηκε ως η πιο επιτυχημένη όλων των εποχών μαζί με την Ορφική τριλογία του Jean Cocteau.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου