Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2016

Ασανσέρ για δολοφόνους/Ascenseur pour l' echaffaud (1957) του του Λουί Μαλ

 
Η πρώτη εκρηκτική εμφάνιση της Ζαν Μορό
και η μεθυστική μουσική του Μάιλς Ντέιβις
δίνουν μια ξεχωριστή διάσταση στην ταινία.
Ταινία-σταθμός, προάγγελος της νουβέλ βαγκ
και των αστυνομικών θρίλερ
που σημάδεψαν τη δεκαετία του ’60.
Το ασανσέρ που σε απογειώσει στο ζενίθ του έρωτα
και σε καθηλώσει στο ναδίρ της τραγωδίας…
«Αιθέριο, μυστηριώδες και τραγικό»
«Στοιχειωμένο από τις σκιές του αμερικανικού νουάρ,
το φιλμ αμφισβητεί τα κλισέ του είδους»
Ένα φιλμ νουάρ γνωστό όχι μόνο για τους καταξιωμένους συντελεστές του αλλά και για το συνδυασμό φωτογραφίας,
δράματος, αστυνομικού μυστηρίου και μουσικής
«Οι φωτοσκιάσεις τρεμοπαίζουν μυστηριακά
στα βαθιά κάδρα του Λουίς Μαλ,
αναδύοντας μια γοητευτικά σκοτεινή ατμόσφαιρα…»

ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ


* Ascenseur pour l' echaffaud. Γαλλία, 1957. Σκηνοθεσία: Λουί Μαλ. Σενάριο: Ροζέ Νιμιέ, Λουί Μαλ. Ηθοποιοί: Μορίς Ρονέ, Ζαν Μορό, Ζορζ Πουζουλί, Λίνο Βεντούρα. 89 λεπτά.

****Ατμοσφαιρικό, μαυρόασπρο θρίλερ, γύρω από δύο ερωτευμένους με πάθος εραστές που σχεδιάζουν τη δολοφονία του συζύγου. Εξοχες ερμηνείες και ανεπανάληπτη η μουσική του Μάιλς Ντέιβις.
Η πρώτη ταινία του Λουί Μαλ, εμπνευστή κατοπινών ταινιών της περιβόητης νουβέλ βαγκ, είναι ένα μαυρόασπρο θρίλερ, που και σήμερα δεν έχει χάσει τη γοητεία του, χάρη τόσο στη σκηνοθεσία του όσο και στην ατμόσφαιρά του, που σ' ένα μεγάλο μέρος της οφείλεται στην εξαιρετική, αυτοσχέδια μουσική τζαζ του Μάιλς Ντέιβις.
Ο Ζιλιέν (ένας εξαιρετικός Μορίς Ρονέ), βετεράνος αλεξιπτωτιστής των πολέμων της Ινδοκίνας και της Αλγερίας, σχεδιάζει τον τέλειο φόνο με θύμα τον εργοδότη του και σύζυγο της ερωμένης του Φλοράνς (η Ζαν Μορό, θαυμάσια στον πρώτο της μεγάλο ρόλο). Μόνο που, έχοντας διαπράξει το φόνο, ο Ζιλιέν βρίσκεται αποκλεισμένος σ' ένα ακινητοποιημένο ασανσέρ, ενώ η Φλοράνς μάταια τον περιμένει στο προκαθορισμένο ραντεβού τους.
Ο Μαλ σκηνοθετεί με δεξιοτεχνία την πλοκή, χρησιμοποιώντας το νυχτερινό Παρίσι για να φτιάξει τη συναρπαστική, μαύρη ατμόσφαιρα της ταινίας (η έξοχη, μαυρόασπρη φωτογραφία είναι του τακτικού συνεργάτη των σκηνοθετών του νέου κύματος, Ανρί Ντεκαέ), αναπτύσσοντας την αγωνία και δημιουργώντας ένα σασπένς που θυμίζει τις ταινίες του Χίτσκοκ.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου