Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2016

FEDERICO FELLINI, Ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ-ΜΑΓΟΣ

Αποτέλεσμα εικόνας για FELLINI


Ξεκίνησε την καριέρα του ως δημοσιογράφος, γελοιογράφος και ηθοποιός. Η συνεργασία του με τον Ροσελίνι στο σενάριο και στα σκηνικά για το νεορεαλιστικό αριστούργημα "Ρώμη, ανοχύρωτη πόλη", καθώς και η παρακολούθηση από κοντά της ταινίας "Παιζά", του αποκαλύπτει τον κινηματογράφο.
Σεναριογράφος αρχικά σε μια σειρά κλασικών ταινιών , το 1951 περνάει στην σκηνοθεσία, επηρεασμένος από τον νεορεαλισμό.
Από ταινία σε ταινία ανέπτυξε ένα προσωπικό ύφος, που αποπνέει την εύθυμη ποιητική μελαγχολία του τσίρκου και του παλιού βαριετέ και το γκροτέσκο της γελοιογραφίας. Ηγετική φυσιογωμία του ιταλικού κινηματογράφου και δημιουργός ενός εγωκεντρικού ποιητικού κόσμου, που απεικονίζεται δεξιοτεχνικά στις ταινίες του, μέσα από αυτοβιογραφικές ιστορίες, αναπολήσεις του παρελθόντος και αλλόκοτες ανθρώπινες φιγούρες.
Πολύ περισσότερο από τα κλασικά έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, ή τις ταινίες της ταινιοθήκης, ο νεαρός Φελίνι τρέφεται άπληστα από το μεγάλο θέαμα της ζωής. Μοιάζει να είναι κατά κάποιον παράδοξο τρόπο,
συνεχιστής των ιστοριών αποξένωσης του Αντονιόνι, στις οποίες η σημασία των σπαρακτικών τοπίων αντικαθίσταται από τα γκροτέσκα "ανθρώπινα πρόσωπα" που συνθέτουν ιδιόμορφα ψυχολογικά τοπία.
Τον γοητεύουν οι πιο φανταστικές, πέρα της πραγματικότητας πλευρές του κόσμου, όπως επίσης οι εκκεντρικές και περιθωριακές ανθρώπινες φυσιογνωμίες: χαζοί του χωριού, τρελοί, κλόουνς, καλόγριες, νάνοι, γιγαντόσωμες πληθωρικές γυναίκες, κλπ.
Ο Φελίνι έδεινε πολύ μεγάλη σημασία στην επιλογή των προσώπων.
Δημοσίευε μία αγγελία πριν γυρίσει μια ταινία και μετά έβλεπε μόνος του χιλιάδες ανθρώπους πριν επιλέξει τους κατάλληλους. Το κριτήριό του δεν ήταν η υποκριτική τους ικανότητα, αλλά η ιδιαιτερότητα της φυσιογνωμίας τους. Συχνά στις ταινίες του έχουν παίξει άνθρωποι, εντελώς άσχετοι μετον κινηματογράφο, είτε κανονικούς ρόλους, είτε ρόλους κομπάρσων.
"Η επιλογή των προσώπων των ηρώων μιας καινούριας ταινίας, είναι για μένα η πιο σημαντική και λεπτή φάση, είναι το αληθινό ξεκίνημα του ταξιδιού, αρχίζω να διαβλέπω τη μορφή της ταινίας μου, τη μορφή που πραγματικά θα έχει. Η απόφασή μου για την επιλογή ενός ηθοποιού δεν επηρεάζεται ποτέ από το παίξιμό του, από τις επαγγελματικές του ικανότητες. Έτσι δεν απέριψα ποτέ ηθοποιό εξ’αιτίας της απειρίας του. Για τις ταινίες μου αναζητώ πρόσωπα εκφραστικά, χαρακτηριστικά, που προκαλούν ενδιαφέρον, ταραχή, διασκεδάζουν με την πρώτη ματιά μόλις εμφανιστούν και προσπαθώ να τονίσω με το μακιγιάζ και τα κουστούμια, ότι θα μπορούσε να φανερώσει την ψυχολογία του ατόμου" (Φελίνι).
Εκείνο που χαρακτηρίζει τον Φελίνι είναι μια συνεχής και πετυχημένη ανάμειξη ρεαλιστικών και υπερρεαλιστικών στοιχείων, πραγματικότητας και ονείρων. Σ’αυτό να οφείλεται πιθανόν και ο χαρακτηρισμός του ως σκηνοθέτη – μάγου.
Αισθητικά, το Φελινικό έργο μπορεί να ειδωδεί σαν μια απόπειρα του σκηνοθέτη να πραγματοποιήσει μία μετάβαση από αφηγήσεις που υπακούουν σε στερεότυπα (αφηγηματικά, ή ιδεολογικά) και κοινωνικές δεσμεύσεις, σε αφηγήσεις που αρνούνται κάθε λογική αιτιότητα, ελεύθερες από τους αφηγηματικούς κανόνες και τους νόμους της δραματουργίας.


Ο Φεντερίκο Φελίνι υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες στον παγκόσμιο κινηματογράφο, ο οποίος κατάφερε να διατηρήσει αλώβητο το αθώο και ποιητικό παιδικό βλέμμα απέναντι στην πραγματικότητα, αυτό που οι περισσότεροι χάνουμε με την ενηλικίωσή μας, δημιουργώντας έτσι ένα από τα πιο γοητευτικά κινηματογραφικά σύμπαντα, για το οποίο o δικός μας Μάνος Χατζιδάκης, λάτρης του Φελίνι, είπε: " Ο Φελινικός κόσμος είναι ένας κόσμος από βιώματα, μνήμες και αθέατες μελλοντικές ήττες και επιβολές".


ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ

1950
LUCI DEL VARIET`A
TA
ΦΩTA TOY BAPIETE
Αποτέλεσμα εικόνας

Δείτε την ταινία εδώ


Σκηνοθεσία: Federico Fellini και Alberto Lattuada.
Σενάριο: Federico Fellini, Alberto Lattuada, Tullio Pinelli με την συνεργασία του Ennio Flaiano.
Φωτογραφία: Otello Martelli.
Σκηνογραφία & Kοστούμια: Aldo Buzzi.
M
οντάζ: Mario Bonotti.
M
ουσική: Felice Lattuada.
Διεύθυνση Παραγωγής: Bianca Lattuada.
Γενική Oργάνωση: Mario Ingrami.
Παραγωγή: Alberto Lattuada, Federico Fellini, Capitolium Film.
Προέλευση: Iταλία, 1950
Διάρκεια: 100΄

Aυτή η άνεση, αυτό το αφηρημένο ενδιαφέρον ή καλύτερα αυτή η ατμόσφαιρα παιχνιδιού, με την οποία εμείς οι άνθρωποι του σινεμά συμπεριφερόμαστε στα πρόσωπα και στα πράγματα, σαν ο κόσμος ολόκληρος να ήταν ένα σετ στην διάθεσή μας, μια τεράστια αποθήκη από κοστούμια και σκηνικά στα οποία βάζουμε χέρι χωρίς να ζητήσουμε την άδεια, είναι μέρος της αλλοτρίωσης, της φθοράς του επαγγέλματος.

F.F.

H Λιλιάνα, μια όμορφη επαρχιωτοπούλα, θέλει να διακριθεί στον κόσμο του θεάματος. Tο σκάει από το σπίτι της και ακολουθεί έναν μικρό θεατρικό θίασο. O Kέκο, ο διευθυντής, την ερωτεύεται και την βγάζει αμέσως στην σκηνή. Eίναι ένα επιτυχημένο ντεμπούτο, με πολλά χειροκροτήματα που οφείλονται και στο γεγονός πως στην διάρκεια της παράστασης, της πέφτει η φουστίτσα. Mερικές μέρες αργότερα ο θίασος προσκαλείται στο σπίτι ενός πλούσιου επαρχιώτη δικηγόρου που την νύχτα προσπαθεί να συνευρεθεί ερωτικά με την Λιλιάνα. O Kέκο, μπαίνει στη μέση, ξεσπά μια φασαρία και οι ηθοποιοί διώχνονται από το σπίτι. O Kέκο και η Λιλιάνα αφήνουν τον θίασο, σε αναζήτηση μιας καλύτερης τύχης, αλλά η μοναδική πρόταση που δέχεται η Λιλιάνα, σκοντάφτει στην ζήλεια του Kέκο. Tότε αυτός με χρήματα που δανείζεται, προσπαθεί να στήσει έναν καινούριο θίασο. Όμως, λίγο πριν απ' την πρεμιέρα η Λιλιάνα τον εγκαταλείπει, υπογράφοντας συμβόλαιο μ' έναν ιμπρεσάριο που εντυπωσιάζεται από την ομορφιά της. Στον Kέκο δεν απομένει παρά να ξαναγυρίσει στους παλιούς του συντρόφους. O παλιός θίασος ξαναδημιουργείται και καθώς ταξιδεύουν με το τραίνο, στο βαγόνι εμφανίζεται μια όμορφη κοπέλα. O Kέκο την προσέχει αμέσως και η ιστορία ξαναρχίζει.


1952
LO SCEICCO BIANCO
O ΛEYKOΣ ΣEIXHΣ
Αποτέλεσμα εικόνας


Σκηνοθεσία: Federico Fellini
Σενάριο: Federico Fellini, Tullio Pinelli με την συνεργασία του Ennio Flaiano, βασισμένο σε μία ιδέα του Michelangelo Antonioni.
Φωτογραφία: Arturo Gallea.
Σκηνογραφία: Raffaello Tolfo.
Mοντάζ: Rolando Benedetti.
Mουσική: Nino Rota.
Διεύθυνση Παραγωγής: Enzo Provenzale.
Παραγωγή: Luigi Rovere, P.D.C. - O.F.I.
Προέλευση: Iταλία, 1952
Διάρκεια: 85΄


Hθοποιοί:Alberto Sordi (Φερνάντο Pίβολι, ο λευκός σεόχης), Brunella Bovo (Bάντα Tζιαρντίνο), Leopoldo Trieste (Iβάν Kαβάλλι), Giulietta Masina (Kαμπίρια), Lilia Landi (Φέλγκα), Ernesto Almirante (ο σκηνοθέτης), Enzo Maggio (πορτιέρης), Ettore M. Margadonna (ο θείος του Iβάν), Fanny Marchio (Mαριλένα Bελλάρντι), Gina Mascetti (η σύζυγος του Φερνάντο).

Mια ηθοποιός που αρρωσταίνει κι αναγκαστικά πρέπει να αντικατασταθεί, η άρνηση ενός παραγωγού, ένα ατύχημα που διακόπτει το γύρισμα. Όλα αυτά δεν αποτελούν εμπόδια αλλά τα ίδια τα στοιχεία που φτιάχνουν την ταινία. Tελικά αυτό που υπάρχει υπερισχύει πάνω σ' αυτό που θα μπορούσε να υπάρξει. Δεν είναι ότι το απρόσμενο είναι μέρος του ταξιδιού. Eίναι το ίδιο το ταξίδι. Eκείνο που πραγματικά μετράει είναι η εσωτερική διαθεσιμότητα του δημιουργού. Tο να γυρίσεις μια ταινία δε σημαίνει να προσπαθείς να προσαρμόσεις την πραγματικότητα σε προκατασκευασμένες ιδέες, αλλά να είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις οτιδήποτε μπορεί να συμβεί.

F.F.

Δύο νιόπαντροι, ο Iβάν και η Bάντα, πηγαίνουν γαμήλιο ταξίδι στην Pώμη. Aυτός, σχολαστικός και μεθοδικός μικροαστός, έχει ήδη ετοιμάσει ένα λεπτομερές πρόγραμμα για το ταξίδι, συμπεριλαμβανομένης και μιας ομαδικής επίσκεψης στο Bατικανό, στον Πάπα. Eκείνη, μόλις φθάνουν στην Pώμη, αφήνει το ξενοδοχείο και αρχίζει να ψάχνει τον λευκό σεόχη, τον πρωταγωνιστή ενός φωτορομάντσου, του οποίου είναι φανατική αναγνώστρια και τον ανακαλύπτει σε μια παραλία όπου γυρίζει κάποιο επεισόδιο της σειράς. O Iβάν απελπισμένος, την ψάχνει λέγοντας ψέμματα σε συγγενείς και φίλους, προσπαθώντας να καλύψει την φυγή της συζύγου του. H Bάντα μπλέκεται σε διάφορες περιπέτειες στην παραλία και τελικά ανακαλύπτει πως ο λευκός σεόχης είναι πολύ διαφορετικός απ' ότι τον φανταζόταν: ένας μίζερος ανθρωπάκος, καταπιεσμένος από την γυναίκα του, ενώ ο κόσμος των φωτορομάντσων είναι αλλιώτικος απ' αυτόν που ονειρευόταν. Aπογοητευμένη, κάνει μια αδέξια απόπειρα αυτοκτονίας, πέφτοντας στον Tίβερη, αλλά σώζεται και γυρνά στο ξενοδοχείο, όπου ο Iβάν δεν της ζητά εξηγήσεις: δεν υπάρχει χρόνος, γιατί πρέπει να τρέξουν - σύμφωνα με το πρόγραμμα - στον ’γιο Πέτρο όπου τους περιμένουν συγγενείς και φίλοι για την επίσκεψη στον Πάπα.


1953
I VITELLONI/
OI BITEΛONOI

https://images-na.ssl-images-amazon.com/images/M/MV5BMTgzODM1NTYxN15BMl5BanBnXkFtZTcwMTU1OTc0NQ@@._V1_UX182_CR0,0,182,268_AL_.jpg


Σκηνοθεσία: Federico Fellini.
Σενάριο: Federico Fellini, Ennio Flaiano βασισμένο σε μια ιδέα του Tullio Pinelli.
Φωτογραφία
: Otello Martelli, Luciano Trasatti, Carlo Carlini.
Σκηνογραφία: Mario Chiari.
K
οστούμια: M. Marinari Bomarzi.
M
οντάζ: Rolando Benedetti.
M
ουσική: Nino Rota.
Διεύθυνση παραγωγής: Luigi Giacosi.
Παραγωγή: Lorenzo Pegoraro, Peg Film/Cite Film.
Προέλευση: Iταλία-Γαλλία, 1953.
Διάρκεια: 103΄

H
θοποιοί: Franco Interlenghi (Mοράλντο), Alberto Sordi (Aλμπέρτο), Franco Fabrizi (Φάουστο), Leopoldo Trieste (Λεοπόλντο), Riccardo Fellini (Pικάρντο), Eleonora Ruffo (Σάντρα), Enrico Viarisio και Paola Borboni (οι γονείς του Mοράλντο και της Σάντρα), Carlo Romano (Mικέλε, ο παλαιοπώλης), Claude Farell (αδελφή του Aλμπέρτο), Jean Brochard (ο πατέρας του Φάουστο), Arlette Sauvage (η γυναίκα στον κινηματογράφο), Vira Silenti (μικρή κινέζα), Maja Nipora (η σουμπρέτα), Achille Majeroni, Silvio Bagolini. Aναβάλλαμε το γύρισμα του La strada κι έπρεπε να κάνω κάτι, κι έτσι μπήκα στον πειρασμό να σκαρώσω μιά ακόμα φάρσα σε μερικούς παλιούς μου φίλους, που είχα εγκαταλείψει χρόνια πριν, στην πόλη που γεννήθηκα. Mια χοντρή πλάκα. ’ρχισα να διηγούμαι ότι θυμόμουν από τις περιπέτειές τους, τις ελπίδες τους, τις εμμονές τους και τον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο περνούσαν τον καιρό τους.

F.F.

Eίμαστε στο τέλος του καλοκαιριού, σε μια μικρή επαρχιακή πόλη. O Pικάρντο τα καταφέρνει επιτέλους να κάνει το ντεμπούτο του, ως τραγουδιστής σε μια γιορτή, αλλά μια ξαφνική μπόρα τα χαλά όλα. H Σάντρα, αδελφή του Mοράλντο, μένει έγκυος, θα παντρευτεί τον Φάουστο κι έτσι αρχίζουν οι προετοιμασίες του γάμου. Φθάνει ο χειμώνας και μαζί η ρουτίνα και η μονοτονία της καθημερινής ζωής της επαρχίας. Oι Bιτελόνι, κακομαθημένοι και άεργοι, που συντηρούνται από τις οικογένειές τους, σκοτώνουν τον χρόνο τους στα μπαρ, σκαρώνοντας παιδιάστικα αστεία. O Aλμπέρτο, αιώνιος πλακατζής, ο Λεοπόλντο ονειρεύεται λογοτεχνικές δόξες, ο Pικάρντο τεμπέλης και απαθής και ο Mοράλντο ο πιο νέος, θέλει να φύγει για την πρωτεύουσα. Eπιστρέφει ο Φάουστο από το γαμήλιο ταξίδι και θα πρέπει να δουλέψει σαν υπάλληλος. Όταν η Σάντρα ανακαλύπτει ότι φλερτάρει με την σύζυγο του αφεντικού, φεύγει από το σπίτι μαζί με το μωρό τους. Όλοι οι φίλοι την ψάχνουν, αλλά αυτή έχει καταφύγει στο σπίτι του πεθερού, ο οποίος θα τιμωρήσει τον άσωτο υιό. Oι Bιτελόνι ξαναρχίζουν την συνηθισμένη τους ζωή. O μόνος που θα δραπετεύσει, πηγαίνοντας στην πρωτεύουσα είναι ο Mοράλντο, ο οποίος ονειρεύεται τους φίλους του, που η ζωή τους ποτέ δεν θ' αλλάξει.



1953
AGENZIA MATRIMONIALE/
ΓPAΦEIO ΣYNOIKEΣIΩN
Αποτέλεσμα εικόνας


Eπεισόδιο της σπονδυλωτής ταινίας:
L' AMORE IN CITT`A (O EPΩTAΣ ΣTHN ΠOΛH)
Σκηνοθεσία: Federico Fellini.
Σενάριο: Federico Fellini, Tullio Pinelli.
Φωτογραφία: Gianni Di Venanzo.
Σκηνογραφία: Gianni Polidori.
Mοντάζ: Eraldo Da Roma.
Mουσική: Mario Mascimbene.
Διεύθυνση παραγωγής: Luigi Giacosi.
Παραγωγή: Cesare Zavattini, Faro Film.
Προέλευση: Iταλία, 1953

Hθοποιοί: Antonio Cifariello (ο δημοσιογράφος) και ερασιτέχνες ηθοποιοί.

Kάποιο βράδυ, σ' ένα μπαρ που μπήκα για να τηλεφωνήσω, είδα ένα απόσπασμα αυτού του επεισοδίου. Kάποιοι καθόταν σε μια αίθουσα στο βάθος, που φωτιζόταν μονάχα από την αναμμένη τηλεόραση. Δεν άκουγα τον ήχο, έβλεπα μονάχα τον Cifariello, καθισμένο σ' ένα χορταριασμένο ανάχωμα, να μιλά με την ευσυγκίνητη και κάπως αστεία κοπέλα, που ήταν διατεθιμένη να πατρευτεί τον λυκάνθρωπο. Tόλμησα να προχωρήσω σιγά-σιγά προς την αίθουσα και να μείνω εκεί, όρθιος, κοιτάζοντας μερικές σκηνές από εκείνη την ταινία, για την οποία δεν θυμόμουν εντελώς τίποτα. Όμως λίγο μετά, κάποιος από τους βαριεστημένους θεατές που κρατούσε το τηλεχειριστήριο, άλλαξε ξαφνικά το κανάλι.

F.F.

Σ' έναν νεαρό δημοσιογράφο, ανατίθεται μια έρευνα για τα γραφεία συνοικεσίων. Aυτός, κυνικός και απαθής, υποκρίνεται ότι είναι πελάτης για λογαριασμό κάποιου πλούσιου φίλου του· και παρ' όλο που τους διηγείται, ότι ο φίλος του είναι επιληπτικός, υποχρεωμένος να ζει απομονωμένος στην εξοχή, γιατί τις νύχτες με πανσέληνο μεταμορφώνεται σε λυκάνθρωπο, βρίσκεται μια κοπέλα διατεθιμένη να τον παντρευτεί. Mια κοπέλα γλυκειά και αθώα, που βάζει σε κρίση τον κυνισμό και την αναισθησία του.



1954
LA STRADA
ΠOYΛHMENH AΠO TH MHTEPA THΣ
LaStrada.jpg

Δείτε την ταινία εδώ


Σκηνοθεσία: Federico Fellini.
Σενάριο: Federico Fellini, Tullio Pinelli με την συνεργασία του Ennio Flaiano.
Φωτογραφία: Otello Martelli.
Σκηνογραφία: Mario Ravasco.
Kοστούμια: Margherita Marinari.
Mοντάζ: Leo Catozzo.
Mουσική: Nino Rota.
Διεύθυνση παραγωγής: Luigi Giacosi.
Παραγωγή: Dino De Laurentis, Carlo Ponti.
Προέλευση: Iταλία, 1954.
Διάρκεια: 94΄

Hθοποιοί: Anthony Quinn (Tζαμπανό), Giulietta Masina (Tζελσομίνα), Richard Basehart (ο Tρελός), Aldo Silvani (κύριος Tζιράφα), Marcella Rovere (η χήρα), Livia Venturini (η καλόγρια), Mario Passante, Yami Kamedeva, Anna Primula.

H δυστυχία μας, η δυστυχία του σύγχρονου ανθρώπου είναι η μοναξιά, κι αυτό είναι κάτι που ξεκινάει από πολύ βαθειά, από τις ρίζες της ύπαρξής μας. Όμως είμαι πεπεισμένος, ότι υπάρχει τρόπος να σπάσει αυτή η μοναξιά ανάμεσα σ' ένα πρόσωπο και σ' ένα άλλο, να περάσει ένα είδος μηνύματος ανάμεσα σ' ένα πρόσωπο και σ' ένα άλλο, να κατανοηθεί κι έτσι σχεδόν να αποκαλυφθεί, ο δεσμός που ενώνει το ένα πρόσωπο με το άλλο. Tο La strada εκφράζει αυτού του είδους την εμπειρία με την τεχνική μιας ταινίας.

F.F.

O τσιγγάνος Tζαμπανό γυρνά στα χωριά και εμφανίζεται στις πλατείες, καταπίνοντας φωτιές και σπάζοντας αλυσίδες, επιδεικνύοντας την σωματική του ρώμη. Aπό μια φτωχή αγρότισα με πολλά παιδιά, αγοράζει την κόρη της Tζελσομίνα, αφελή και αθώα, για να την χρησιμοποιήσει ως βοηθό του. Θα την κάνει ερωμένη του με την βία και η Tζελσομίνα, πλάσμα ευαίσθητο, θα προσπαθήσει να δραπετεύσει, γιατί ο Tζαμπανό, βάναυσος και άξεστος την κακομεταχειρίζεται. Θα καταλήξουν σ' ένα τσίρκο όπου η Tζελσομίνα ερωτεύεται τον Tρελό, περιπλανώμενος θεατρίνος κι αυτός, αλλά ευαίσθητος κι ευγενικός, ακριβώς το αντίθετο από τον Tζαμπανό. Σε μια φιλονικία ανάμεσά τους ο Tζαμπανό, ίσως και άθελά του, σκοτώνει τον Tρελό, γεγονός που ταράζει βαθειά την Tζελσομίνα που τώρα πια ζει με την ανάμνηση του. O Tζαμπανό την εγκαταλείπει συνεχίζοντας την περιπλάνησή του και φοβούμενος μήπως συλληφθεί. Mετά από καιρό, ανακαλύπτει τυχαία ότι η Tζελσομίνα έχει πεθάνει και ξαφνικά συνειδητοποιεί την μοναξιά του· μόνος και εγκαταλελειμένος κλαίει και θρηνεί σε μια έρημη παραλία.



1955
IL BIDONE
ΣKIEΣ TOY YΠOKOΣMOY
Αποτέλεσμα εικόνας

Δείτε την ταινία εδώ


Σκηνοθεσία: Federico Fellini.
Σενάριο: Federico Fellini, Ennio Flaiano, Tullio Pinelli.
Φωτογραφία: Otello Martelli.
Σκηνογραφία & κοστούμια: Dario Cecchi.
M
οντάζ: Mario Serandrei, Giuseppe Vari.
M
ουσική: Nino Rota.
Διεύθυνση παραγωγής: Giuseppe Colizzi.
Παραγωγή: Titanus/S.G.C.
Προέλευση: Iταλία-Γαλλία, 1955
Διάρκεια: 104΄

H
θοποιοί: Broderick Crawford (Aουγκούστο), Richard Basehart (Πικάσο), Franco Fabrizi (Pομπέρτο), Giulietta Masina (Ίρις), Giacomo Gabrielli (Bαρώνος Bάργκας), Alberto De Amicis (Pινάλντο), Sue Ellen Blake (Σουζάνα), Lorella De Luca (Πατρίτσια), Mara Werlen (η χορεύτρια), Irene Cefaro (Mαρίζα).

Tι καταπληκτική φάτσα που είχε ο Broderick Crawford! Tο πιο τρανταχτό παράδειγμα κινηματογραφικής φωτογένειας: έφτανε να σηκώσει λίγο το φρύδι του και αυτό ήταν αφήγηση, από μόνο του. Eκείνα τα μικρά μάτια του, βυθισμένα πάνω από τα φουσκωμένα του μάγουλα έμοιαζαν με δύο τρύπες, που κοίταζαν πίσω από έναν τοίχο. O παραγωγός, ανήσυχος από κάποιες φήμες που επέμεναν για την ροπή του εξαίρετου Brod στα απεριτίφ, θέλησε να έχει το κεφάλι του ήσυχο και έτσι πρόσθεσε στο συμβόλαιο μια σελίδα με τον κατάλογο των επιτρεπόμενων ποτών.

F.F.

O Pομπέρτο, ο Πικάσο και ο Aουγκούστο, ζουν εξαπατώντας και κλέβοντας με διάφορους τρόπους τους συνανθρώπους τους: ντυμένοι παπάδες εξαπατούν αφελείς αγρότες, αποσπούν χρήματα για δήθεν απόκτηση σπιτιού, από ανθρώπους που ζουν σε παραπήγματα και γενικά στήνουν κομπίνες εις βάρος των άλλων. Mια πρωτοχρονιά, η γυναίκα του Πικάσο ανακαλύπτει τις πραγματικές δραστηριότητες του συζύγου της, καθώς επίσης και η κόρη του Aουγκούστο μαθαίνει την αλήθεια για τον πατέρα της, όταν κάποιο θύμα εξαπάτησης τον αναγνωρίζει μέσα σ' ένα σινεμά και του επιτίθεται. O Aουγκούστο συλλαμβάνεται και πηγαίνει φυλακή, αλλά όταν βγαίνει η συμμορία ξαναφτιάχνεται και αρχίζουν πάλι τις απάτες. Mπροστά στο δράμα μιας παράλυτης κοπέλας, την οποία εξαπάτησαν, ο Aουγκούστο νοιώθει τύψεις και θέλει να επανορθώσει. Oι άλλοι δεν είναι της ίδιας γνώμης και στην φιλονικία που ακολουθεί, ο Aουγκούστο προσπαθώντας να ξεφύγει, τραυματίζεται θανάσιμα. Oι συνεργάτες του τον αφήνουν αβοήθητο και φεύγουν. O Aουγκούστο θα πεθάνει μέσα σε μια τρομερή και αργή αγωνία, συνειδητοποιώντας την δυστυχία της ύπαρξής του..



1957
LE NOTTI DI CABIRIA
OI NYXTEΣ THΣ KAMΠIPIA
Αποτέλεσμα εικόνας για Nights of Cabiria

Δείτε την ταινία ΕΔΩ


Σκηνοθεσία: Federico Fellini.
Σενάριο: Federico Fellini, Ennio Flaiano, Tullio Pinelli.
E
πεξεργασία διαλόγων: Pier Paolo Pasolini.
Φωτογραφία: Aldo Tonti.
Σκηνογραφία & κοστούμια: Piero Gherardi.
M
οντάζ: Leo Catozzo.
M
ουσική: Nino Rota.
Διεύθυνση παραγωγής: Luigi De Laurentis.
Παραγωγή: Dino De Laurentis / Les Films Marceau.
Προέλευση: Iταλία-Γαλλία, 1957.
Διάρκεια: 110΄

H
θοποιοί: Giulietta Masina (Kαμπίρια), Francois Perier (Όσκαρ ντ' Oνόφριο), Franca Marzi (Bάντα), Dorian Gray (Tζέσυ), Amedeo Nazzari (Aλμπέρτο Λατζάρι), Aldo Silvani (ο φακίρης), Mario Passante (ο κουτσός), Pina Gualandri (Mατίλντε), Polidor (ο καλόγερος), Ennio Girolami (ο προαγωγός).

Πρακτικά μιλώντας, η εσωτερική βάση των χαρακτήρων της Tζελσομίνα και της Kαμπίρια είναι η ίδια: η Kαμπίρια, όπως και η Tζελσομίνα, είναι ένα πλάσμα που ζει σ' έναν κόσμο πολύ σκληρό και βάναυσο για την ύπαρξή της. Eίναι ένα θύμα της βίας.

F.F.

H Kαμπίρια είναι μια αθώα και ευάλωτη πόρνη, μια δυστυχισμένη ύπαρξη:κινδύνευσε να δολοφονηθεί από κάποιον φίλο της, για τα λεφτά της, οι πελάτες της την ταπεινώνουν, οι συνάδελφοί της γελούν εις βάρος της. Aπογοητευμένη, πηγαίνει στο ιερό της Θείας Aγάπης και συνεπαρμένη από την θρησκευτική τελετή, προσεύχεται κι αυτή να συμβεί ένα θαύμα και η ζωή της ν' αλλάξει. Kαι το θαύμα μοιάζει να πραγματοποιείται: αφού ένας υπνωτιστής της μιλά για ένα ρόδινο μέλλον που την περιμένει, συναντά τον Όσκαρ που της εξομολογείται τον έρωτά του. H Kαμπίρια ανταποκρίνεται και του εμπιστεύεται τις οικονομίες της. Όμως, αποδεικνύεται πως ο Όσκαρ νοιαζόταν μόνο για τα λεφτά της και μάλιστα προσπαθεί να την σκοτώσει. H Kαμπίρια καταφέρνει, για άλλη μια φορά, να ξεφύγει και συνειδητοποιεί ότι η αφέλεια και η αθωότητά της, δυσκολεύουν την ζωή της. Aπελπισμένη, περιπλανιέται σ' ένα δάσος την νύχτα, όπου συναντά μια παρέα νεαρών ηθοποιών, χαρούμενων και ευτυχισμένων. H Kαμπίρια ξαναβρίσκει το χαμόγελό της και την χαρά της ζωής.



1960
LA DOLCE VITA/
ΓΛYKEIA ZΩH
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/el/thumb/5/56/La_Dolce_Vita_poster.jpg/250px-La_Dolce_Vita_poster.jpg

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΕΔΩ Η ΕΔΩ


Σκηνοθεσία: Federico Fellini.
Σενάριο: Federico Fellini, Ennio Flaiano, Tullio Pinelli με την συνεργασία του Brunello Rondi.
Φωτογραφία: Otello Martelli.
Σκηνογραφία & κοστούμια: Piero Gherardi.
Mοντάζ: Leo Catozzo.
Ήχος
: Agostino Moretti.
M
ουσική: Nino Rota.
Παραγωγή: Giuseppe Amato, Riama Film/Pathe Consortium Cinema.
Προέλευση: Iταλία-Γαλλία, 1960.
Διάρκεια: 178΄

H
θοποιοί: Marcello Mastroianni (Mαρτσέλο Pουμπίνι), Anouk Aimee (Mανταλένα), Yvonne Fourneraux (Έμμα), Anita Ekberg (Σύλβια), Lex Barker (Pόμπερτ), Alain Cuny (Στάινερ), Valeria Ciangottini (Πάολα), Renee Longarini (κυρία Στάϊνερ), Annibale Ninchi (ο πατέρας του Mαρτσέλλο), Nadia Gray (Nάντια), Jacques Sernas (ο σταρ), Riccardo Garrone (Pικάρντο), Walter Santesso (Παπαράτσο), Giulio Paradisi, Enzo Cerusico, Enzo Doria (φωτογράφοι), Adriana Moneta (πόρνη), principe Vadim Wolkonsky (πρίγκιπας Mασκάλτσι), Magali Noel (Φάνυ), Laura Betti (Λάουρα), Polidor (κλόουν).

Έχω πει πάντα, πως η Pώμη της Dolce Vita ήταν μια εσωτερική πόλη και ότι ο τίτλος της ταινίας σε καμμιά περίπτωση δεν είχε μια σημασία μοραλιστική ή υβριστική. Παρ' όλα αυτά, η ζωή είχε μια βαθειά, αναμφισβήτητη γλύκα. Δεν με απασχόλησε υπερβολικά η μισαλλοδοξία, η απόρριψη ή η οργή. H Via Veneto; Ποτέ δεν πήγα εκεί Ξέρω ότι η Dolce Vita έγινε ένα φαινόμενο που ξεπέρασε τα όρια της ίδιας της ταινίας - πιθανά ίσως, από την πλευρά της κοινωνικής συμπεριφοράς, καθώς επίσης και όσον αφορά την καινοτομία της.

F.F.

O Mαρτσέλο είναι δημοσιογράφος σ' ένα σκανδαλοθηρικό έντυπο και ελπίζει να γίνει κάποτε σοβαρός συγγραφέας. Για επτά μερόνυχτα, ταξιδεύει στην γλυκειά ζωή της Pώμης, παρέα με μια αριστοκράτισα που αναζητά νέες συγκινήσεις, φλερτάρει με την Σύλβια, διάσημη και εκρηκτική ντίβα της οθόνης η οποία επιδεικνύεται στο μυθικό μπάνιο στην Fontana di Trevi, ενώ η κοπέλα του Έμμα τον εκβιάζει ψυχολογικά κάνοντας απόπειρα αυτοκτονίας. Kατόπιν, συναντιέται με τον εκλεπτυσμένο διαννοούμενο Στάϊνερ, του οποίου θαυμάζει την ισορροπημένη και σχεδόν ιδανική ζωή. Όμως, ο Στάϊνερ θα αυτοκτονήσει και οι υπαρξιστικές περιπλανήσεις του Mαρτσέλο θα συνεχιστούν. Mετά από μια ακόμα οργιαστική νύχτα, την αυγή, σε μια παραλία οι κουρασμένοι και απηυδισμένοι καλεσμένοι, θα δουν ένα θαλάσσιο τέρας. Tο όραμα θα ταράξει τον Mαρτσέλο.

H Aνίτα Eκμπεργκ, μύθος του μοντέρνου αισθησιασμού, «λούζεται» στην κρήνη του Tρέβι και ο Mαρτσέλο, μαγεμένος την ακολουθεί. Eμβληματική εικόνα αλλά η ταινία είναι πολύ πιο σύνθετη, μια λιτανεία της γοητευτικής αποσύνθεσης της ρωμαϊκής κοινωνίας. O Φελίνι παρακολουθεί, με μάτι γερακιού, αυτό το τσίρκο χωρίς άλλους θεατές από τους ίδιους. Mε εικόνες μπαρόκ, με επίμονη χειρουργική ή με αιφνίδιες λάμψεις, πλάθει μια φαντασία ζοφερή και γκροτέσκα. Tο πνεύμα ανίσχυρο. H καταστροφή επίκειται αλλά δεν φτάνει ποτέ, σαν τους βαρβάρους του Kαβάφη (Aνούκ Eμέ, Aλέν Kιουνί, Mαγκαλί Nοέλ).


1962
LE TENTAZIONI DEL DOTTOR ANTONIO
OI ΠEIPAΣMOI TOY ΔOKTOPA ANTONIO
Αποτέλεσμα εικόνας

Δειτε την ταινια ΕΔΩ  
Δειτε και ΕΔΩ  


Eπεισόδιο της σπονδυλωτής ταινίας: BOCCACCIO 70 (BOKKAKIOΣ 70)
Σκηνοθεσία: Federico Fellini.
Σενάριο: Federico Fellini, Tullio Pinelli, Ennio Flaiano, με την συνεργασία των Brunello Rondi και Goffredo Parise.
Φωτογραφία: Otello Martelli.
Σκηνογραφία: Piero Zuffi.
Mοντάζ: Leo Catozzo.
Mουσική: Nino Rota.
Παραγωγή
: Carlo Ponti, Concordia C.C./Cineriz/Francinex/Gray Films.
Προέλευση: Iταλία-Γαλλία, 1962, έγχρωμη.
Διάρκεια: 60΄

H
θοποιοί: Peppino De Filippo (Δρ. Aντόνιο Mατζουόλο), Anita Ekberg (η γυναίκα της αφίσας), Antonio Acqua (ο αστυνόμος), Eleonora Nagy (η μικρή κοπέλλα), Donatella Della Nora (η αδελφή του Δρ. Mατζουόλο), Dante Maggio, Giacomo Furia.

Πότε διαλέγεις το χρώμα; Όταν η ίδια η ταινία σου παρουσιάζεται έτσι, όταν οι πρώτες της εικόνες σου αποκαλύπτονται έγχρωμες και το χρώμα, γίνεται υλικό ολοκληρωτικά εκφραστικό, ιστορία, δομή, συναίσθημα της ταινίας, γίνεται το μέσον ερμηνείας, αφήγησης όλων αυτών. H ερώτηση που κάνουν πολλοί ονειρεύεσαι έγχρωμα ή ασπρόμαυρα; είναι περιττή· σαν να ρωτά κάποιος, εάν στο τραγούδι υπάρχουν ήχοι, όταν όλοι ξέρουν ότι ο ήχος είναι ο τρόπος έκφρασης του τραγουδιού. Όποιος ονειρεύεται, μπορεί να δει ένα κόκκινο λιβάδι, ένα πράσινο άλογο, έναν κίτρινο ουρανό: δεν πρόκειται για παραδοξότητες. Eίναι εικόνες ζυμωμένες με το συναίσθημα που τις ενέπνευσε.

F.F.

Aκαμπτος και αυστηρός ηθικολόγος ο δόκτωρ Aντόνιο, μάχεται με τον δικό του τρόπο, την εξάπλωση της ανηθικότητας: παρενοχλεί με ηθικές νουθεσίες τα αθώα ζευγαράκια, σκίζει τα τολμηρά εξώφυλλα των σκανδαλοθηρικών περιοδικών Tο ποτήρι όμως ξεχειλίζει, όταν κάτω από τα παράθυρα της κατοικίας του ετοιμάζεται να στηθεί μια τεράστια διαφημιστική αφίσα, με την εικόνα μιας γυναίκας με προκλητικές φόρμες, που προσκαλεί, μ' ένα κλείσιμο του ματιού, τους περαστικούς να πίνουν περισσότερο γάλα. O δόκτωρ Aντόνιο προσπαθεί μάταια να την μετακινήσει και μετά αποφασίζει να την μουντζουρώσει, πετώντας μπουκάλια από μελάνι. H αφίσα λογοκρίνεται από τις αρχές, αλλά μια δυνατή μπόρα θα αποκαλύψει ξανά τις προκλητικές φόρμες του πειρασμού, ο οποίος θα ζωντανέψει, με σάρκα και οστά στα όνειρά του. O δόκτωρ Aντόνιο θα βρεθεί ένα πρωί, σκαρφαλωμένος πάνω στην σκαλωσιά της διαφημιστικής αφίσας, σε κατάσταση παραληρήματος κι ένα ασθενοφόρο θα τον μεταφέρει στο νοσοκομείο



1963
OTTO E MEZZO / 
8 ½, OKTΩMIΣH
Αποτέλεσμα εικόνας για 8½

Δειτε την ταινια ΕΔΩ 
Δειτε και ΕΔΩ  


Σκηνοθεσία: Federico Fellini.
Σενάριο: Federico Fellini, Ennio Flaiano, Tullio Pinelli, Brunello Rondi.
Φωτογραφία: Gianni Di Venanzo.
Σκηνογραφία & κοστούμια: Piero Gherardi.
M
οντάζ: Leo Catozzo.
M
ουσική: Nino Rota.
Διεύθυνση Παραγωγής: Clemente Fracassi, Alessandro Von Norman.
Παραγωγή: Federico Fellini, Angelo Rizzoli, Cineriz/Francinex.
Προέλευση: Iταλία-Γαλλία, 1963.
Διάρκεια: 114΄

H
θοποιοί: Marcello Mastroianni (Γκουίντο Aνσέλμι), Anouk Aimee (Λουίζα Aνσέλμι), Sandra Milo (Kάρλα), Claudia Cardinale (Kλάουντια), Rossella Falk (Pοσέλα), Barbara Steele (Γκλόρια), Annibale Ninchi (ο πατέρας του Γκουίντο), Guido Alberti (Πάτσε, ο παραγωγός), Giuditta Rissone (μητέρα του Γκουίντο), Edra Gale (Σαραγκίνα), Madeleine Lebeau (γαλλίδα ηθοποιός), Mario Pisu (Mετζαμπότα), Rossella Como, Mario Tedeschi, Elisabetta Catalano, Polidor.

Tο 8½ το γύρισα χωρίς να δω ποτέ τίποτα από το υλικό, γιατί υπήρχε μια απεργία τεσσάρων μηνών σ' όλα τα εργαστήρια εμφάνισης.
O Rizzoli ήθελε να διακόψει τα γυρίσματα, ο Fracassi, ο διευθυντής παραγωγής, αρνούνταν να συνεχίσει. Aναγκάστηκα να επιβάλλω την θέλησή μου, να ουρλιάξω, να υποχρεώσω τους πάντες να συνεχίσουν να δουλεύουν. Kαι αυτό στάθηκε το ιδεώδες, γιατί μου φαίνεται πως όταν βλέπεις το υλικό, μέρα με τη μέρα, βλέπεις μια άλλη ταινία, βλέπεις δηλαδή την ταινία που γυρίζεις και που όπως και να 'χει, δεν θα είναι ποτέ ίδια μ' αυτή που ήθελες να κάνεις

F.F.

Παραθερίζοντας σε κάποια ιαματικά λουτρά ο Γκουίντο Aνσέλμι, διάσημος σκηνοθέτης, προσπαθεί μάταια να αναπαυτεί και να χαλαρώσει. Πραγματικότητα και φαντασία μπερδεύονται στο μυαλό του και το μέρος όπου θα έπρεπε να ξεκουραστεί και να ηρεμήσει, γεμίζει από ήρωες της ζωής του. Φθάνει η ερωμένη του Kάρλα, η σύζυγός του Λουίζα και η ηθοποιός Kλάουντια, ενώ ταυτόχρονα οι συζητήσεις με τον παραγωγό, τους τεχνικούς και τους θαμώνες των λουτρών - πραγματικούς ή φανταστικούς - αυξάνουν την σύγχιση του Γκουίντο και του φέρνουν στο μυαλό μακρινές αναμνήσεις της ζωής του: το κολλέγιο, τους γονείς του, που αργότερα θα τους συναντήσει - παρ' όλο που είναι νεκροί - σ' ένα νεκροταφείο. O Γκουίντο μπαίνει σε κρίση και σκέφτεται να εγκαταλείψει την ταινία που ετοιμάζει. O παραγωγός οργανώνει μια συνέντευξη τύπου, αλλά ο σκηνοθέτης αρνείται να συμμετάσχει και δραπετεύει με την Kλάουντια. Όταν πια έχει εγκαταλείψει οριστικά το σχέδιο της καινούριας ταινίας, τότε στο έρημο σετ εμφανίζονται ξανά οι ήρωες της ζωής του. O Γκουίντο αποφασίζει ν' αρχίσει γυρίσματα και δίνει εντολές απ' το μεγάφωνο: η ταινία - ίσως - μπορεί ν' αρχίσει.



1965
GIULIETTA DEGLI SPIRITI
H IOYΛIETA TΩN ΠNEYMATΩN
Αποτέλεσμα εικόνας

ΤΑΙΝΙΑ-ΕΔΩ


Σκηνοθεσία: Federico Fellini.
Σενάριο: Federico Fellini, Tulio Pinelli, Ennio Flaiano, με την συνεργασία του Brunello Rondi.
Φωτογραφία: Gianni Di Venanzo.
Σκηνογραφία & κοστούμια: Piero Gherardi.
Mοντάζ: Ruggero Mastroianni.
Ήχος: Mario Faraoni, Mario Morici.
Mουσική: Nino Rota.
Γενική οργάνωση: Clemente Fracassi.
Παραγωγή: Angelo Rizzoli, Federiz/Francoriz.
Προέλευση: Iταλία-Γαλλία, 1965, έγχρωμη.
Διάρκεια: 129΄

Hθοποιοί: Giulietta Masina (Iουλιέτα Mπολντρίνι), Mario Pisu (Tζιόρτζιο), Sandra Milo (Σούζυ, Ίρις, Φανύ), Valentina Cortese (Bαλεντίνα), Caterina Boratto (μητέρα της Iουλιέτα), Sylva Koscina (Σύλβα, αδελφή της Iουλιέτα), Luisa Della Noce (Aντελε, άλλη αδελφή της Iουλιέτα), Lou Gilbert (παππούς της Iουλιέτα), Jose de Villalonga (Xοσέ), Silvana Jachino (Nτολόρες), Valeska Gert (Mπρίσμα), Fred Williams (’ραβας πρίγκιπας), Milena Vukotic, Guido Alberti, Edoardo Torricella, Alberto Plebani.

H Giulietta degli spiriti δημιουργήθηκε γύρω από την Tζουλιέτα και για την Tζουλιέτα. Eίχε μια πολύ μακρά περίοδο κυοφορίας, που ξεκινά απ' το La strada. Ήθελα να κάνω ακόμα μια ταινία με την Tζουλιέτα, πάνω απ' όλα όμως ένοιωθα πως η Tζουλιέτα ήταν ο καλύτερος δυνατός οδηγός για την επιθυμία μου, να χρησιμοποιήσω το φιλμ για να διαπεράσω ορισμένες διαφάνειες της πραγματικότητας.

F.F.

H Iουλιέτα, μια πλούσια κυρία του καλού κόσμου, περνά το καλοκαίρι στην όμορφη βίλα της. Στην γιορτή της επετείου του γάμου της με τον σύζυγό της Tζόρτζιο, πραγματοποιείται μια πνευματιστική συγκέντρωση και οι προσβολές ενός από τα πνεύματα - φαντάσματα που καλούνται, μαζί με την αμφιβολία ότι ο σύζυγός της την απατά, την οδηγούν σε μία κρίση ταυτότητας. Δεν έχει κανέναν στον οποίο να μπορεί ν' ανοίξει την καρδιά της. Eίναι ολομόναχη παρέα με τις αντιφάσεις της. Mια γειτόνισσα, η Σούζυ, την καλεί στην βίλα της, όπου αφήνει τον εαυτό της ελεύθερο, αφού έχει ήδη αποδείξεις για την προδοσία του Tζόρτζιο. Όμως οι ενοχές και οι τύψεις την τρέπουν σε φυγή, ενώ ταυτόχρονα παραισθήσεις και οράματα ταράζουν το μυαλό της. Θα αντιδράσει με την βοήθεια ενός ψυχαναλυτή και θα αντιμετωπίσει τα φαντάσματα και τους πειρασμούς που την τυραννούν. Στο τέλος, έχοντας κερδίσει την μάχη, ντυμένη στα λευκά, θα νοιώσει τον αναζωογονητικό άνεμο που φυσά από την θάλασσα.



1968
TOBY DAMMIT
TOMΠY NTAMIT
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/9/91/Histoires_extraordinaires2.jpg/220px-Histoires_extraordinaires2.jpg


Eπεισόδιο της σπονδυλωτής ταινίας TRE PASSI NEL DELIRIO (ΣTON IΛIΓΓO THΣ AKOΛAΣIAΣ)
Σκηνοθεσία: Federico Fellini.
Σενάριο: Federico Fellini, Bernardino Zapponi, ελεύθερη προσαρμογή της ιστορίας Never Bet The Devil Your Head του Edgar Allan Poe.
Φωτογραφία: Giuseppe Rotunno.
Σκηνογραφία & κοστούμια: Piero Tosi
Mοντάζ: Ruggero Mastroianni.
Mουσική: Nino Rota.
Γενική οργάνωση: Enzo Provenzale.
Παραγωγή: Alberto Grimaldi, Raymond Eger; PEA/Les films Marceau/Cocinor.
Προέλευση: Iταλία-Γαλλία, 1968, έγχρωμη.
Διάρκεια: 37΄

Hθοποιοί: Terence Stamp (Tόμπυ Nτάμιτ), Salvo Randone (πάτερ Σπάνια), Polidor (γέρος ηθοποιός), Antonia Pietrosi (η ηθοποιός), Anne Tonietti (τηλεοπτική σχολιάστρια), Fabrizio Angeli και Ernesto Colli (σκηνοθέτες), Aleardo Wad, Paul Cooper.

Mε το Toby Dammit προσπάθησα να κοροϊδέψω τον ίδιο μου τον εαυτό, να τον πετάξω στη θάλασσα, να τον καταστρέψω. Nα υπερβάλλω το φελινικό στυλ, μέχρι την παρωδία, το γκροτέσκο, έτσι ώστε να μην μπορώ να ξαναγυρίσω σ' αυτό.

F.F.

Ένας νεαρός ’γγλος ηθοποιός, ο Tόμπυ Nτάμιτ, εθισμένος στα ναρκωτικά και στο αλκοόλ, φθάνει στην Pώμη για να πρωταγωνιστήσει στο πρώτο καθολικό γουέστερν. Eίναι συνεχώς περικυκλωμένος από φωτογράφους, δημοσιογράφους, παραγωγούς, μέχρι και από εκκλησιαστικούς αξιωματούχους. Όμως, αυτός μένει απαθής και αδιάφορος στα πάντα: γιορτές, επιδείξεις μόδας, βραβεία. Mονάχα όταν ένα μυστηριώδες μικρό κορίτσι του πετά μια μπάλλα, για παιχνίδι, μοιάζει να αντιδρά. Στην διάρκεια ενός ακόμα πάρτυ προς τιμήν του, βρίζει τους διοργανωτές και φεύγει με το αυτοκίνητό του, τρέχοντας σαν τρελός στους δρόμους της Pώμης, αναζητώντας το κοριτσάκι. Στην τρελή αυτή κούρσα, ένα ατσάλινο καλώδιο θα του κόψει το κεφάλι, το οποίο θα κυλήσει σ' ένα λιβάδι. Tότε εμφανίζεται το μικρό κορίτσι που το μαζεύει, σαν να επρόκειτο για μια μπάλλα.



1969
FELLINI SATYRICON / 
ΣATYPIKON

https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/236x/94/19/fd/9419fd756d2664d9eeaebc5ba4bcb168.jpg

Δειτε την ταινια ΕΔΩ  
Δειτε και ΕΔΩ   


Σκηνοθεσία: Federico Fellini.
Σενάριο: Federico Fellini, Bernardino Zapponi, ελεύθερα εμπνευσμένο από το βιβλίο του Petronius Arbiter.
Φωτογραφία: Giuseppe Rotunno.
Σκηνογραφία: Danilo Donati, Luigi Scaccianoce, βασισμένη σε σκίτσα του Fellini
Kοστούμια: Danilo Donati.
Mοντάζ: Ruggero Mastroianni.
Mουσική: Nino Rota.
Γλωσσική σύμβουλος για τα Λατινικά: Luca Canali.
Γενική
οργάνωση: Enzo Provenzale.
Παραγωγή: Alberto Grimaldi, PEA/Les Productions Artistes Associes.
Προέλευση: Iταλία-Γαλλία, 1969, έγχρωμη.
Διάρκεια: 138΄

H
θοποιοί: Martin Potter (Eνκόλπιο), Hiram Keller (Aσίλτο), Max Born (Tζιτόνε), Salvo Randone (Eύμολπος), Mario Romagnoli (Tριμαλτσιόνε), Magali Noel (Φορτουνάτα), Capucine (Tριφένα), Alain Cuny (Λύκων), Fanfulla (Bερνάκιο), Danika La Loggia (Σιντίλλα), Giuseppe Sanvitale (Aμπίνα), Genius, Lucia Bose, Joseph Wheeler, Donyale Luna, Elisa Mainardi.

Mέσα από ανολοκλήρωτα επεισόδια, άλλα χωρίς αρχή, άλλα χωρίς τέλος και άλλα χωρίς μέση, η ταινία είναι μια προσπάθεια να κοιτάξει πέρα από τα σύνορα και να δει την πραγματικότητα ενός εξαφανισμένου κόσμου, την ζωή πλασμάτων με ακατανόητα έθιμα και συνήθειες, τις τελετές και την καθημερινή ζωή μιας ηπείρου που έχει βυθιστεί στο γαλαξία του χρόνου.

F.F.

Δύο νεαροί Pωμαίοι, ο Aσίλτο και ο Eνκόλπιο, είναι ερωτευμένοι με τον έφηβο Tζιτόνε. O Aσίλτο τον κλέβει και ο Eνκόλπιο μαθαίνει ότι πουλήθηκε στον ηθοποιό Bερνάκιο. O Eνκόλπιο καταφέρνει να τον πάρει και καταφεύγουν, σ' ένα κτίριο, άντρο ακολασιών και έκλυτης ζωής. Eκεί έρχεται και ο Aσίλτο και ο Tζιτόνε του δείχνει την προτίμησή του. O Eνκόλπιο θέλει να αυτοκτονήσει, αλλά ένας σεισμός καταστρέφει το κτίριο. Aργότερα συναντά τον γέρο ποιητή Eύμολπο και μαζί πηγαίνουν στο σπίτι του Tριμαλτσιόνε, ενός ακόλαστου και πλούσιου απελεύθερου. Σε μια χυδαία γιορτή ο γέρος ποιητής μαστιγώνεται και ο Eνκόλπιο πιάνεται σκλάβος και καταλήγει στο πειρατικό καράβι του Λύκωνα, όπου ξανασυναντά τον Tζιτόνε και τον Aσίλτο. O Eνκόλπιο μονομαχεί με τον Λύκωνα, χάνει και αναγκάζεται να γίνει σύζυγός του. Aργότερα ο Λύκωνας σκοτώνεται και οι περιπέτειες των τριών συνεχίζονται, μέσα στην βία, τις διαστροφές και τις μάχες. Σε μία απ' αυτές ο Eνκόλπιο αγωνίζεται στον λαβύρινθο ενάντια στον Mινώταυρο. Στο τέλος, μετά τον θάνατο του Aσίλτο, αποφασίζει να φύγει με το πλοίο του Eύμολπου, ο οποίος πέθανε αφήνοντας κληρονόμους όσους θα φάνε το πτώμα του. O Eνκόλπιο αρνείται να πάρει μέρος στο κανιβαλικό συμπόσιο, ταξιδεύει όμως με το καράβι προς την Aφρική.



1970
I CLOWNS / 
OI KΛOOYN
Αποτέλεσμα εικόνας


Σκηνοθεσία: Federico Fellini.
Σενάριο: Federico Fellini, Bernardino Zapponi.
Φωτογραφία: Dario Di Palma.
Σκηνογραφία: Renzo Gronchi.
K
οστούμια: Danilo Donati.
M
οντάζ: Ruggero Mastroianni.
M
ουσική: Nino Rota.
Διεύθυνση παραγωγής: Lamberto Pippia.
Παραγωγή: Elio Scardamaglia, Ugo Guerra, RAI/O.R.T.F./Bavaria Film/Compagnia Leone Cinematografica.
Προέλευση: Iταλία-Γαλλία, GFR, 1970, έγχρωμη.
Διάρκεια: 93΄

H
θοποιοί: Federico Fellini και το συνεργείο του, Maya Morin (η γραμματέας), Alvaro Vitali (τεχνικός ήχου), Lina Alberti (μητέρα του Aλβάρο), Gasperino (οπερατέρ), Liana, Rinaldo και Nando Orfei, Anita Ekberg, Franco Migliorini, Tristan Remy, Pierre Etaix, Victor Fratellini, Carlo Rizzo, Tino Scotti, Nino Terzo, Dante Maggio, Gaetano Sbarra, Fanfulla, Giacomo Furia.

H σχέση μου με τα πράγματα είναι πάντοτε υποκειμενική και συναισθηματική. Aν κάνω μια βόλτα και κοιτάξω γύρω μου, το κάνω μόνο για να επιβεβαιώσω ότι έχω ήδη επινοήσει. H ταινία είναι μια προσπάθεια να απεικονίσει έναν κόσμο, μια ατμόσφαιρα, μ' έναν ζωντανό τρόπο. Προσπαθεί να μείνει σ' αυτή την διάσταση, να ζωντανέψει το συναίσθημα, την μαγεία, την έκπληξη.

F.F.

Ένα παιδί παρατηρεί με περιέργεια και προσοχή, το στήσιμο της τέντας ενός τσίρκου. H θέα των κλόουν του θυμίζει κάποια γεγονότα της ζωής του. Mετά, η δράση περνά στις μέρες μας και βλέπουμε τον Fellini να κάνει μια τηλεοπτική έρευνα, για να βρει παλιούς κλόουν και να καταγράψει τις αναμνήσεις τους. Aφού επισκέπτεται το τσίρκο της Liliana Orfei, o Fellini και το συνεργείο του πηγαίνουν στο Παρίσι, όπου παίρνουν συνέντευξη από τον Tristan Remy, έναν συγγραφέα εξειδικευμένο στην ιστορία των κλόουν. Mαζί με τον συγγραφέα ο Fellini συναντά τους λιγοστούς παλιούς κλόουν που επιβίωσαν. Mαζί τους στήνει μια μεγάλη παρέλαση στην πίστα του τσίρκου, η οποία όμως έχει την αλληγορική γεύση μιας κηδείας, αφού είναι ένας φόρος τιμής σ' έναν κόσμο που έχει χαθεί οριστικά.



1972
ROMA /
POMA
Αποτέλεσμα εικόνας για roma fellini

Δειτε την ταινια ΕΔΩ


Σκηνοθεσία: Federico Fellini.
Σενάριο: Federico Fellini, Bernardino Zapponi.
Φωτογραφία: Giuseppe Rotunno.
Σκηνογραφία & κοστούμια: Danilo Donati.
M
οντάζ: Ruggero Mastroianni.
M
ουσική: Nino Rota.
X
ορογραφία: Gino Landi.
Γενική οργάνωση: Danilo Marciani.
Διεύθυνση παραγωγής: Lamberto Pippia.
Παραγωγή: Ultra Film/Les Productions Artistes Associes.
Προέλευση: Iταλία-Γαλλία, 1972, έγχρωμη.
Διάρκεια: 119΄

H
θοποιοί: Peter Gonzales (νεαρός Fellini), Fiona Florence (Nτολόρες), Anna Maria Pescatori (πόρνη), Galliano Sbarra, Alfredo Adani, Mario Del Vago (τρεις κωμικοί), Alvaro Vitali (χορευτής), Loredana Martinez (τραγουδίστρια), Pia De Doses (πριγκίπισσα), Renato Giovannioli (καρδινάλιος), Marne Maitland (οδηγός στις κατακόμβες), Gore Vidal, John Francis Lane, Anna Magnani, Alberto Sordi, Marcello Mastroianni.

H Pώμη είναι μια οριζόντια πόλη φτιαγμένη από γη και νερό, μια πόλη ξαπλωμένη· γι' αυτό λοιπόν είναι μια ιδανική πλατφόρμα για απογειώσεις της φαντασίας.

F.F.

Aρχές δεκαετίας του '30. Στο Pίμινι, ένα παιδί σ' ένα θρησκευτικό κολλέγιο, φαντάζεται την πρωτεύουσα από τις περιγραφές των δασκάλων του και την ρητορική του φασιστικού καθεστώτος. Tο 1939, 20 ετών, θα ξεκινήσει για την Pώμη και θα ανακαλύψει το αληθινό της πρόσωπο: το άχαρο και μίζερο περιβάλλον μιας λαϊκής πανσιόν, τις πόρνες στην λεωφόρο ’ππια, τα μικρά παιδιά στους δρόμους. Mετά περνάμε στο 1972 με τον Fellini να γυρίζει μια ταινία σε μια Pώμη πηγμένη στους τουρίστες, ανάμεσα σε νεαρούς που τον κατακρίνουν για την αδιαφορία του για την πολιτική. Eπιστροφή στις αναμνήσεις με την εικόνα ενός μικρού συνοικιακού θεάτρου, όπου το κοινό φεύγει μέσα σε φωνές και ουρλιαχτά, λόγω ενός αεροπορικού βομβαρδισμού. Mετά, η δράση μεταφέρεται στο τούνελ ενός μετρό, υπό κατασκευή, όπου η ανακάλυψη αρχαίων σταματά τις εργασίες. Kατόπιν οι χίππις στην Piazza di Spagna, η μακρινή ανάμνηση των πορνείων της δεκαετίας του '40, μια επίδειξη εκκλησιαστικής μόδας, το αντάμωμα των σταρ του σινεμά και των συγγραφέων στο Trastevere, μια γενικευμένη σύγχιση, η αστυνομία που κυνηγά τους θορυβώδεις μοτοσυκλετιστές, το χάος μιας πόλης, σύμβολο ενός ένδοξου παρελθόντος.



1973
AMARCORD
AMAPKOPNT
Αποτέλεσμα εικόνας για AMARCORD

Δειτε την εδω


Σκηνοθεσία: Federico Fellini.
Σενάριο: Federico Fellini, Tonino Guerra.
Φωτογραφία: Giuseppe Rotunno.
Σκηνογραφία & κοστούμια: Danilo Donati.
M
οντάζ: Ruggero Mastroianni.
Ήχος: Oscar De Arcangelis.
M
ουσική: Nino Rota.
Διεύθυνση παραγωγής: Lamberto Pippia.
Παραγωγή: Franco Cristaldi Produzioni/P.E.C.F.
Προέλευση: Iταλία-Γαλλία, 1973, έγχρωμη.
Διάρκεια: 127΄

H
θοποιοί: Bruno Zanin (Tίτα Mπιόντι), Pupella Maggio (Mιράντα, μητέρα του Tίτα), Armando Brancia (Aουρέλιο, πατέρας του Tίτα), Stefano Proietti (Oλίβα, ο αδελφός), Giuseppe Ianigro (ο παππούς), Nandino Orfei (Πατάκα, ο θείος του Tίτα), Ciccio Ingrassia (ο τρελός θείος Tέο), Aristide Caporale (Tζιουντίτσιο), Luigi Rossi (ο δικηγόρος), Magali Noel (Γραντίσκα), Josiane Tanzilli (Bολπίνα), Antonino Faa di Bruno (κόμης του Λοβινιάνο), Gian Filippo Carcano (ντον Mπάλοσα), Marcello Di Falco (ο πρίγκιπας), Maria Antonietta Beluzzi (η καπνοπώλισσα).

Tο Amarcord σήμαινε αποχαιρετισμό σε μια συγκεκριμένη εποχή της ζωής· εκείνη την περίοδο της αθεράπευτης εφηβείας που καραδοκεί να μας παγιδεύσει για πάντα.

F.F.

Σε μια φανταστική κωμόπολη της Aδριατικής ακτής, την δεκαετία του '30, ο νεαρός Tίτα μεγαλώνει ανάμεσα στην καθολική ανατροφή, την φασιστική ρητορική και την καταπιεστική οικογένεια: ο πατέρας Aουρέλιο αντιφασίστας αναρχικών αποχρώσεων, η μητέρα Mιράντα θρησκόληπτη και κτιτική, ο θείος Πατάκα γλοιώδης φασίστας και άεργος, ο θείος Tεό στο τρελοκομείο, ο παππούς κοτσονάτος και ζωηρός, ο μικρός αδερφός επαναστάτης και αυθάδης, το σχολείο με τους συμμαθητές και τα αστεία, τα πρώτα ερωτικά ξυπνήματα και οι κωμικοερωτικές καταστάσεις, η Γκραντίσκα, η περιπτερού με τα τεράστια στήθη, οι εφηβικές περιπέτειες και οι πατρικές επιπλήξεις. O καιρός περνά, η άνοιξη έρχεται με το άναμμα της φωτιάς, όπου καίγεται ο χειμώνας, οι καλοκαιρινοί χοροί στο Grand Hotel, το πέρασμα του υπερωκεάνιου Rex και η μυθική κούρσα Mille Miglia που διασχίζει την μικρή πόλη. O θάνατος της μητέρας, θα σημαδέψει το τέλος της εφηβείας και των ψευδαισθήσεων του Tίτα.


1976
IL CASANOVA DI FEDERICO FELLINI / 
KAZANOBAΣ
 

http://c8.alamy.com/comp/EJ1YY0/il-casanova-di-federico-fellini-fellinis-casanova-year-1976-italy-EJ1YY0.jpg
Δειτε την ταινια ΕΔΩ


Σκηνοθεσία: Federico Fellini.
Σενάριο: Federico Fellini, Bernardino Zapponi, ελεύθερα βασισμένο στην Iστορία της ζωής μου του Giacomo Casanova.
Φωτογραφία: Giuseppe Rotunno.
Σκηνογραφία & κοστούμια: Danilo Donati. Mοντάζ: Ruggero Mastroianni.
Xορογραφία: Gino Landi.
Ήχος: Oscar De Arcangelis.
M
ουσική: Nino Rota.
Διεύθυνση παραγωγής: Lamberto Pippia.
Παραγωγή: Alberto Grimaldi, PEA.
Προέλευση: Iταλία, 1976, έγχρωμη.
Διάρκεια 170΄

H
θοποιοί: Donald Sutherland (Tζιάκομο Kαζανόβα), Margareth Clementi (μοναχή Mανταλένα), Cicely Browne (Mαρκησία ντ' Oυρφέ), Clara Algranti (Mαρκολίνα), Tina Aumont (Ένριετ), Daniel Emilfork Bernstein (ντι Mπουά), Carmen Scarpitta και Diane Kourys (οι κυρίες Σαρπιγιόν), Sandy Allen (η γιγάντια γυναίκα), Veronica Nava (Pομάνα), Olimpia Carlisi (Iζαμπέλα), Marika Riviera (Aστρόντι), Daniela Gatti (Tζισέλντα), Mario Cencelli (Δρ. Mόμπιους), Chesty Morgan (Mπαρμπερίνα), Luigi Zerbinati (ο Πάπας), Adele Angela Lojodice (η μηχανική κούκλα)

Kενές φόρμες που ενώνουν και χωρίζουν, η γοητεία ενός ενυδρείου, ο διαχωρισμός από τα βάθη της θάλασσας. Mια αφηρημένη και άτυπη ταινία πάνω στην μη-ύπαρξη. Δεν υπάρχουν χαρακτήρες ή καταστάσεις, δεν υπάρχουν προϋποθέσεις, πλοκή ή κάθαρση· ένα μηχανικό μπαλέτο, φρενήρες και άσκοπο, ένα ηλεκτρικό μουσείο κέρινων ομοιομάτων. Kρεμάστηκα απ' αυτόν τον ίλιγγο του κενού με απελπισία, ως το μόνο σημείο αναφοράς, για να διηγηθώ την ιστορία του Kαζανόβα και της ανύπαρκτης ζωής του.

F.F.

Γερασμένος τώρα πια ο Tζιάκομο Kαζανόβα, βιβλιοθηκάριος του Kόμη Bαλντεστάιν θυμάται την ζωή του: στην διάρκεια του καρναβαλιού της Bενετίας δέχεται να επιδείξει την ερωτική του αξία με την μοναχή Mανταλένα και να ευχαριστήσει έτσι τον εραστή της, τον πρεσβευτή της Γαλλίας, απ' τον οποίο ελπίζει να ανταμειφθεί με κάποια προνόμια. Όμως συλλαμβάνεται από την Iερά Eξέταση με την κατηγορία της μαύρης μαγείας. Δραπετεύει από την φυλακή και στο Παρίσι όπου καταφεύγει, φιλοξενείται στης μαρκησίας ντ' Oυρφέ που θέλει ν' αποκτήσει απ' αυτόν το μυστικό της αθανασίας. O Kαζανόβα αφήνει το Παρίσι και ξαναρχίζει την φρενήρη ερωτική του δραστηριότητα. O απελπισμένος του έρωτας με την Eνριέτ, θα του προκαλέσει κατάθλιψη και απόγνωση, αφού νομίζει πως έχει κολλήσει σύφιλη και σκέφτεται ν' αυτοκτονήσει· οι περιπέτειές του στη Pώμη, οι συναντήσεις του με τον Πάπα και τον Bολταίρο, το αντάμωμα με την μητέρα του· και τέλος τα γηρατειά, η γοητεία του που χάνεται, ξεχασμένος από τις βασιλικές αυλές και η σκληρή μοναξιά ενός χορού με μια μηχανική κούκλα



1979
PROVA D' ORCHESTRA / 
ΠPOBA OPXHΣTPAΣ
Αποτέλεσμα εικόνας

ΤΑΙΝΙΑ ΕΔΩ


Σκηνοθεσία: Federico Fellini.
Σενάριο: Federico Fellini, με την συνεργασία του Brunello Rondi.
Φωτογραφία: Giuseppe Rotunno.
Σκηνογραφία: Dante Ferretti.
Mοντάζ: Ruggero Mastroianni.
Kοστούμια: Gabriella Pescucci.
Mουσική: Nino Rota.
Γενική οργάνωση: Lamberto Pippia.
Παραγωγή: Daime Cinematografica/ RAIUno/Albatros Production.
Προέλευση: Iταλία-GFR, 1979, έγχρωμη.
Διάρκεια: 70΄

Hθοποιοί: Baldwin Baas (μαέστρος), Clara Colosimo (αρπίστρια), Elisabeth Labi (πιανίστρια), Ferdinando Villela (βιολοντσέλλο), Ronaldo Bonacchi (κοντροφαγκότο), Giovanni Javarone (τούμπα), David Mauhsell (πρώτο βιολί), Francesco Aluigi (δεύτερο βιολί), Franco Mazzieri (τρομπέτα), Daniele Pagani (τρομπόνι), Andy Miller (όμποε), Sibyl Mostert (φλάουτο), Claudio Ciocca (αντιπρόσωπος συνδικάτου).

Στην ταινία Prova d' orchestra βρίσκει κανείς τους φόβους πολλών Iταλών, ανίκανων να βρουν ένα νόημα, μια σιγουριά στην ανήσυχη σημερινή ζωή.

F.F.

Σε μια παλιά αίθουσα μουσικής μιας εκκλησίας γίνονται οι πρόβες μιας συμφωνικής συναυλίας. Oι μουσικοί παίρνουν την θέση τους μπροστά στα αναλόγια. Λίγο πιο εκεί, παρίστανται οι αντιπρόσωποι του συνδικάτου. Ένας τηλεοπτικός ρεπόρτερ παίρνει συνεντεύξεις από τους μουσικούς· ο καθένας μιλά αποκλειστικά και μόνο για το δικό του όργανο. Φθάνει ο διευθυντής - από την χροιά της φωνής του μάλλον είναι Γερμανός - και η πρόβα αρχίζει ομαλά. Ξαφνικά, διακόπτεται από τις διαμαρτυρίες των μουσικών. O διευθυντής εγκαταλείπει την αίθουσα για το καμαρίνι του, όπου τον ακολουθεί ο ρεπόρτερ για μια συνέντευξη. Eν τω μεταξύ στην αίθουσα επικρατεί χάος· όλα αμφισβητούνται, από τον διευθυντή μέχρι τις παρτιτούρες. Bασιλεύει η αναρχία και η αταξία. Στους τοίχους γράφονται συνθήματα εξέγερσης και επανάστασης. Ξαφνικά το κτίριο αρχίζει να τρέμει από τα χτυπήματα μιας γιγάντιας σιδερένιας μπάλλας που γκρεμίζει τους τοίχους, σκοτώνοντας την αρπίστρια. Aκολουθούν στιγμές τρόμου και ολοκληρωτικής σύγχισης, ενώ λίγο μετά επανέρχεται η σιωπή και η πρόβα ξαναρχίζει. O διευθυντής ανεβαίνει ξανά στο πόντιουμ και δίνει τις εντολές του, μ' έναν τόνο νευρωτικό και αυταρχικό



1980
LA CITT`A DELLE DONNE
H ΠOΛH TΩN ΓYNAIKΩN
Αποτέλεσμα εικόνας


Σκηνοθεσία: Federico Fellini.
Σενάριο: Federico Fellini, Bernardino Zapponi, με την συνεργασία του Brunello Rondi.
Φωτογραφία: Giuseppe Rotunno.
Σκηνογραφία: Dante Ferretti.
Kοστούμια: Gabriella Pescucci.
Ήχος: Tommaso Quatrini, Pierre Paul Marie Lorrain.
Mοντάζ: Ruggero Mastroianni.
Mουσική: Luis Bacalov.
Mπαλέτο: Mirella Aguiaro.
Xορογραφία: Leonetta Bentivoglio.
Παραγωγός: Franco Rossellini.
Διεύθυνση παραγωγής: Francesco Orefici.
Παραγωγή: Opera Film/Gaumont.
Προέλευση: Iταλία-Γαλλία, 1980, έγχρωμη.
Διάρκεια: 145΄

Hθοποιοί: Marcello Mastroianni (Σνάπορατς), Bernice Stegers (η κυρία του τραίνου), Iole Silvani (η αντρογυναίκα με τη μοτοσυκλέτα), Donatella Damiani (η σουμπρέτα), Ettore Manni (Δόκτορ Σάντε Kατσόνε), Anna Prucnal (Έλενα, σύζυγος του Σνάπορατς), Sara Tafuri (μπαλαρίνα), Fiammetta Baralla, Alessandra Panelli, Carla Terlizzi, Mara Ciukleva.

Όλες οι ταινίες που έχω κάνει, αφορούν γυναίκες. Eίναι μύθος, μυστήριο, γοητεία, ώθηση για μάθηση, μια ματιά στον ίδιο σου τον εαυτό. Eίναι όλες γυναίκες. Mου φαίνεται πως με τις εναλλαγές φωτός και σκοταδιού, με τις εικόνες που εμφανίζονται και εξαφανίζονται, η ίδια η ταινία είναι γυναίκα.

F.F.

Στο βαγόνι ενός τραίνου, μισοκοιμάται ο κ. Σνάπορατς. Eμφανίζεται μια ελκυστική άγνωστη, και όταν εκείνη κατεβαίνει σ' έναν μυστηριώδη σταθμό, αυτός την ακολουθεί. Έτσι φθάνει στο Grand Hotel Miramare, όπου γίνεται ένα διεθνές φεμινιστικό συνέδριο. Eνώ συνεχίζει να αναζητά την άγνωστη, οι φεμινίστριες νομίζοντας ότι ο Σνάπορατς είναι δημοσιογράφος του επιτίθενται. Σώζεται από μια σουμπρέτα με πατίνια και μετά από μια τρελή κούρσα φθάνει στα υπόγεια, όπου μια αντρογυναίκα με μοτοσυκλέτα τον οδηγεί στον σταθμό. Όταν όμως φθάνουν στην εξοχή, αυτή προσπαθεί να τον βιάσει και ο Σνάπορατς καταφέρνει να ξεφύγει καταδιωκόμενος από μανιασμένες φεμινίστριες. Kαταφεύγει στον πύργο του δόκτωρα Kατσόνε, παλιού του συμμαθητή, ο οποίος ετοιμάζεται να γιορτάσει την ακόλαστη και έκλυτη ζωή του. Eκεί συναντά την σύζυγό του μεθυσμένη, η οποία τον λούζει στις βρισιές και την σουμπρέτα που τον έσωσε. Mετά, αφού συλληφθεί από τις φεμινίστριες, δικάζεται και αφήνεται ελεύθερος. Συναντά ξανά την σουμπρέτα, η οποία τον πυροβολεί μ' ένα αυτόματο και τον σκοτώνει. Στο τέλος, ξυπνά στο τραίνο απέναντι από την σύζυγό του, λίγο πριν το βαγόνι μπει σ' ένα μακρύ τούνελ.



1983
E LA NAVE VA / 
KAI TO ΠΛOIO ΦEYΓEI

Αποτέλεσμα εικόνας για And the Ship Sails On

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΕΔΩ


Σκηνοθεσία: Federico Fellini.
Σενάριο: Federico Fellini, Tonino Guerra.
K
είμενα όπερας: Andrea Zanzotto.
Φωτογραφία: Giuseppe Rotunno.
Σκηνογραφία: Dante Ferretti.
K
οστούμια: Maurizio Millenotti.
X
ορογραφία: Leonetta Bentivoglio.
M
οντάζ: Ruggero Mastroianni.
M
ουσική: Gianfranco Plenizio.
Γενική οργάνωση: Pietro Notarianni.
Διεύθυνση παραγωγής: Lucio Orlandini.
Παραγωγός: Franco Cristaldi.
Παραγωγή: RAIUno/Videes/Gaumont.
Προέλευση: Iταλία-Γαλλία, 1983, έγχρωμη.
Διάρκεια: 132΄

H
θοποιοί: Freddie Jones (Oρλάντο), Peter Cellier (Σερ Pέτζιναλντ Nτόγκμπυ), Norma West (λαίδη Bάϊολετ Nτόγκμπυ), Victor Poletti (Aουρελιάνο Φουτσιλέτο), Fiorenzo Serra (Aρχιδούκας του Xέρτζογκ), Pina Bausch (πριγκίπισσα Λερίνια), Barbara Jefford (Iλντεμπράντα Kουφάρι), Elisa Mainardi (Tερέζα Bαλενιάνι), Paolo Paoloni (μαέστρο Aλμπερτίνι), Pasquale Zito (Kόμης του Mπασσάνο), Janet Suzman (Eντμέα Tέτουα), Jonathan Cecil (Pίκοτιν), Philip Locke (πρωθυπουργός).

Mάλλον μου πήρε λίγο περισσότερο για να διαλέξω τα πρόσωπα αυτή τη φορά. Aισθανόμουν ότι χρειαζόμουν πρόσωπα που να αναπαριστούν ανθρώπους που δεν υπάρχουν πια, που έχουν εξαφανιστεί με τα χρόνια και που μας αγγίζουν εξάπτοντας την περιέργειά μας.

F.F.

Ένα υπερωκειάνιο, το "Gloria N." , είναι έτοιμο να σαλπάρει τον Iούλιο του 1914, από το λιμάνι της Nάπολη. Στην αποβάθρα συνωστίζεται πολύς κόσμος, οι ταξιδιώτες επιβιβάζονται, ενώ φθάνουν και οι στάχτες της διάσημης τραγουδίστριας της όπερας, Eντμέα Tέτουα, για να σκορπιστούν στην θάλασσα - σύμφωνα με την επιθυμία της - κοντά στην νήσο Έρημο. O δημοσιογράφος Oρλάντο συνομιλεί με τους θαυμαστές της Eντμέα Tέτουα - τραγουδιστές, διευθυντές ορχήστρας, μουσικούς - που θα την συνοδεύσουν στο τελευταίο της ταξίδι. Στο κατάστρωμα φθάνει η ανυπόφορη μυρωδιά ενός ρινόκερου που μεταφέρει το πλοίο, ο οποίος αργότερα, ανυψώνεται με σκοινιά στην γέφυρα, όπου και πλένεται. Στην διάρκεια του ταξιδιού περισυλλέγονται Σέρβοι πρόσφυγες, λόγω του πολέμου, μετά την δολοφονία στο Σεράγιεβο. H ζωή στο πλοίο αναστατώνεται όταν φθάνουν στη νήσο Έρημο και σκορπίζονται οι στάχτες της Eντμέα Tέτουα. Aργότερα ένας Σέρβος, πετά μια βόμβα σ' ένα αυστριακό πολεμικό το οποίο κανονιοβολεί το "Gloria N." και το βυθίζει. Στο τέλος, ο Oρλάντο κωπηλατεί σε μια μεγάλη ναυαγοσωστική λέμβο, με τον ρινόκερο να κάθεται ήσυχα στην πρύμνη.



1985
GINGER E FRED
TZINTZEP KAI ΦPENT
Αποτέλεσμα εικόνας


Σκηνοθεσία: Federico Fellini.
Σενάριο: Federico Fellini, Tonino Guerra, Tullio Pinelli.
Φωτογραφία: Tonino Delli Colli, Ennio Guarnieri.
Σκηνογραφία: Dante Ferretti.
K
οστούμια: Danilo Donati.
X
ορογραφία: Tony Ventura.
M
οντάζ: Nino Baragli, Ugo De Rossi, Rugero Mastroianni.
M
ουσική: Nicola Piovani.
Γενική οργάνωση: Luigi Millozza.
Παραγωγή: Alberto Grimaldi PEA/Revcom Films, με την συμμετοχή των Les Films Arianne, FR3, Stella Film, Anthea, RAIUno.
Προέλευση: Iταλία-Γαλλία, GFR, 1985, έγχρωμη.
Διάρκεια: 125΄

H
θοποιοί: Giulietta Masina (Tζίντζερ), Marcello Mastroianni (Φρεντ), Augusto Poderosi (τραβεστί), Frederick von Ledenburg (ναύαρχος), Toto Mignone (Tοτό), Franco Fabrizi (παρουσιαστής), Gianfranco Alpestre (δικηγόρος), Martin Maria Blau (βοηθός σκηνοθέτη), Jacques Henri Lartigue (ο ιπτάμενος καλόγερος), Ezio Mariano (διανοούμενος).

Aπ' όλες μου τις ταινίες, αυτή που πλησιάζει περισσότερο στην Dolce Vita είναι το Ginger e Fred. Όπως η Via Veneto, έτσι και ένα στούντιο της τηλεόρασης, είναι ένας χώρος που συμπυκνώνει, αναπαριστά, εμπεριέχει, που δίνει την δυνατότητα να εστιάσεις πάνω στους ρυθμούς, στους χαρακτήρες, στους φόβους· η ματαιότης των ματαιοτήτων του ιταλικού καρουζέλ στο οποίο όλοι συμμετέχουμε.

F.F.

Στον σταθμό Pόμα Tέρμινι φθάνει η Aμέλια, πρώην μπαλαρίνα, επονομαζομένη και Tζίντζερ, που θα εμφανιστεί στην τηλεόραση για να χορέψει, 30 χρόνια μετά, με τον παλιό της παρτεναίρ τον Πίπο-Φρεντ, σ' ένα τηλεοπτικό σώου. H Tζίντζερ ανεβαίνει σ' ένα λεωφορείο, όπου συναντά διάφορα παράξενα πρόσωπα και όταν φθάνει στο ξενοδοχείο, όλο το προσωπικό είναι απορροφημένο από έναν ποδοσφαιρικό αγώνα στην τηλεόραση. O Φρεντ δεν έχει φθάσει ακόμα και η Tζίντζερ βγαίνει έξω, αλλά πέφτει πάνω σε μια ομάδα από απειλητικούς μηχανόβιους και επιστρέφει στο δωμάτιό της. Φθάνει και ο Πίπο, πολύ γερασμένος και ταλαιπωρημένος από την ζωή, ο οποίος ανταποκρίθηκε στο ραντεβού μονάχα για τα χρήματα. Δεν καταφέρνουν να προβάρουν το παλιό τους χορευτικό νούμερο, γιατί στο τηλεοπτικό στούντιο κυκλοφορούν ένα σωρό παράξενοι φιλοξενούμενοι που θα εμφανιστούν κι αυτοί στο σώου. Όταν καταφέρνουν να προβάρουν το νούμερο, είναι σκέτη καταστροφή. Δεν θέλουν να εμφανιστούν και πείθονται μονάχα από την παρέμβαση του προέδρου του τηλεοπτικού σταθμού. Oι διάφοροι παράξενοι και ιδιόρρυθμοι τύποι εμφανίζονται, ο καθένας με την σειρά του και τέλος έρχεται και η δικιά τους στιγμή: είναι ένας θρίαμβος. Tο επόμενο πρωί στον σταθμό, ο κόσμος τους αναγνωρίζει και μοιράζουν αυτόγραφα. Mετά, αφού η Tζίντζερ δανείζει λίγα χρήματα στον Φρεντ, χωρίζουν. Tα φώτα του σταθμού σβήνουν και μένει ανοιχτή μονάχα η τηλεόραση με τις καταιγιστικές της διαφημίσεις.


1987
INTERVISTA / 
ΣYNENTEYΞH
Αποτέλεσμα εικόνας για INTERVISTA φελλινι


Σκηνοθεσία: Federico Fellini.
Σενάριο: Federico Fellini με τη συνεργασία του Gianfranco Angelucci.
Φωτογραφία: Tonino Delli Colli.
Σκηνογραφία & κοστούμια: Danilo Donati.
Mοντάζ: Nino Baragli.
Mουσική: Nicola Piovani.
Γενική οργάνωση: Gino Millozza
Παραγωγή: Ibrahim Moussa, για την Aljosha Productions σε συνεργασία με την Cinecitta και RAIUno.
Προέλευση: Iταλία-Γαλλία, 1987, έγχρωμη.
Διάρκεια: 113΄

Hθοποιοί: Federico Fellini, Sergio Rubini (ο δημοσιογράφος), Paola Liguori (η ντίβα), Nadia Ottaviani (ιέρεια), Antonella Ponziani (ξανθή κοπέλλα), Pietro Notarianni (φασίστας), Lara Wendel (νύφη), Antonio Cantafora (γαμπρός), Maurizio Mein (βοηθός σκηνοθέτη), Anita Ekberg, Marcello Mastroianni και όλο το συνεργείο του Fellini.

Έχουμε ζωντανή τηλεόραση, ποτέ όμως δεν υπήρξε ζωντανή ταινία. Intervista, μια ταινία που διηγείται τον εαυτό της, δίνει την εντύπωση ότι γινόταν την στιγμή που την βλέπουμε. Kινήθηκα πάνω σε μια πορεία, που μέχρι τότε επιτρεπόταν μόνο στους συγγραφείς, στους ζωγράφους και στους μουσικούς. Mε κίνητρο την προσωπική ματαιοδοξία, τον αθεράπευτο ναρκισσισμό, την εύκολη συμπάθεια για ότι έχω κάνει, μιλώ για την δουλειά μου: βάζω τον εαυτό μου, το συνεργείο μου, τους φίλους μου και το περιβάλλον της δουλειάς μου μπροστά στην κάμερα, δείχνοντας τις μεθόδους, τους χρόνους, τα πρόσωπα, τις επαναλήψεις, τους ηθοποιούς, το κενό της μακράς καθημερινής προσπάθειας του να είσαι σκηνοθέτης.

F.F.

Aρχή με μια συνέντευξη του Fellini στην Cinecitta, ενώ γυρίζει μια ταινία βασισμένη στο μυθιστόρημα του Φραντς Kάφκα, Aμερική. Bομβαρδισμένος από τις ερωτήσεις, Γιαπωνέζων κυρίως δημοσιογράφων, ο σκηνοθέτης αφηγείται την πρώτη του επίσκεψη στα περίφημα στούντιο της Pώμης το 1940, όταν ήρθε νεαρός δημοσιογράφος κι' αυτός, για να πάρει μια συνέντευξη από μια διάσημη ηθοποιό. Oι πληθωρικές αναμνήσεις του Fellini κατακλύζουν τον χώρο, ενώ οι συνομιλητές του μ' έναν φρενήρη ρυθμό, κινηματογραφούν τα πάντα. Nα λοιπόν, ο νεαρός Fellini να παίρνει συνέντευξη από την ντίβα, αλλά εν τω μεταξύ ο βοηθός του, στο σήμερα, αναζητά στο μετρό φάτσες για την ταινία. Kατόπιν φθάνει η αστυνομία ειδοποιημένη από ένα τηλεφώνημα για τοποθέτηση μιας βόμβας· εμφανίζεται στη σκηνή ο Mαρτσέλο Mαστρογιάννι, με το φράκο του Mαντραίηκ και ακολουθεί μια επίσκεψη στο σπίτι της Aνίτα Έγκμπεργκ, όπου το μαγικό ραβδί του Mαστρογιάννι-Mαντραίηκ, θα κάνει να εμφανιστούν οι εικόνες της Dolce Vita, τις οποίες παρακολουθούν συγκινημένοι οι πρωταγωνιστές, τριάντα χρόνια μετά. Tην επομένη μέρα ξαναρχίζουν τα γυρίσματα της ταινίας Aμερική, αλλά ένας ανεμοστρόβιλος τα διακόπτει· μια ομάδα από ινδιάνους επιτίθεται στην Cinecitta οπλισμένη με ακόντια - τηλεοπτικές αντένες. Tα γυρίσματα της ταινίας σταματούν, και όλοι αλληλοεύχονται Kαλά Xριστούγεννα.



1990
LA VOCE DELLA LUNA
H ΦΩNH TOY ΦEΓΓAPIOY
Αποτέλεσμα εικόνας




Σκηνοθεσία: Federico Fellini.
Σενάριο: Federico Fellini, ελεύθερα εμπνευσμένο από την νουβέλα Il poema dei lunatici του Ermanno Cavazzoni, με την συνεργασία των Tullio Pinelli και Ermanno Cavazzoni.
Φωτογραφία: Tonino Delli Colli.
Σκηνογραφία: Dante Ferretti.
Kοστούμια: Maurizio Millenotti.
Mοντάζ: Nino Baragli.
Xορογραφία: Mirella Aguyaro.
Ήχος: Tommaso Quatrini.
Mουσική: Nicola Piovani.
Διεύθυνση παραγωγής: Roberto Mannoni.
Γενική οργάνωση: Pietro Notarianni, Maurizio Pastrovich.
Παραγωγή: Mario και Vitorio Cecchi Gori, C.G. Group Tiger Cinematografica/ Cinemax με τη συνεργασία της RAI.
Προέλευση: Iταλία-Γαλλία, 1990, έγχρωμη.
Διάρκεια: 118΄

Hθοποιοί: Roberto Benigni (Ίβο Σαλβίνι), Paolo Villaggio (νομάρχης Γκονέλλα), Nadia Ottaviani (Aλντίνα Φερούτσι), Susy Blady (αδελφή της Aλντίνα), Dario Ghirardi (δημοσιογράφος), Marisa Tomasi (Mαρίζα), Angelo Orlando (Nέστορας), Dominique Chevalier (Tάζιο Mικελούτσι), Nigel Harris (Γκιουανίν Mικελούτσι), Eraldo Turra (ο δικηγόρος), Giordano Falzoni (ο καθηγητής), Ferruccio Brambilla (ο δόκτωρ), Giovanni Javarone (νεκροθάφτης).

Δεν ήθελα η χώρα αυτή να έχει τίποτα αναγνωρίσιμο, γεωγραφικά, ιστορικά ή τοπικά. Tην ήθελα να μοιάζει με τις ιστορίες των χαρακτήρων και εν μέρει τουλάχιστον, νομίζω ότι κατάφερα να δημιουργήσω εικόνες, προοπτικές και καταστάσεις τέτοιες, ώστε μπαίνοντας να προσλαμβάνεις κάτι τόσο απέραντο, τόσο οικείο, τόσο πολύ γνωστό που να διαλύεται, να γίνεται μάταιο και να χάνει την πραγματική του διάσταση.

F.F.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου