Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2016

Ο Ρόκο και τ' Αδέλφια του (Rocco e i suoi fratelli, 1960)του Luchino Visconti

          Αποτέλεσμα εικόνας για Ο Ρόκο και τ' Αδέλφια του


Ο Ιταλός Λουκίνο Βισκόντι, υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες παγκοσμίως, γεννήθηκε σε αριστοκρατική οικογένεια, απέκτησε πλούσια παιδεία, υπήρξε υπέρμαχος του μαρξισμού στα πρώτα του χρόνια, δημιούργησε σπουδαίες ταινίες στο ύφος του νεορεαλισμού, αλλά ωριμάζοντας κατέληξε στην πνευματική αριστοκρατία της φιλοσοφίας του
Πλάτωνα και του ερωτικού ιδεώδους που ταυτίζεται με τον πόθο της Γνώσης και της απόλυτης Ομορφιάς. Με την ταινία του αυτή επιστρέφει για τελευταία φορά στις νεορεαλιστικές του καταβολές, πριν αλλάξει οριστικάύφος. Είναι η ιστορία της προσαρμογής μιας οικογένειας του αγροτικού Νότου, στη ζωή του βιομηχανικού Βορά. Δομημένη σε κεφάλαια ενότητες, καθένα από τα οποία αντιστοιχεί σε ένα από τα τέσσερα αδέλφια, έχει ως κεντρικό πρόσωπο τη μάνα, την οποία υποδύεται η Κατερίνα Παξινού, που
αποδεικνύει για μια ακόμη φοράεδώ, πόσο σπουδαία τραγική ηθοποιός είναι. Η διαλεκτική της ταινίας συνδέει τις προσωπικές συγκρούσεις της οικογένειας με τη σκληρή καπιταλιστική εκμετάλλευση ανθώπου από άνθρωπο, μέσα από την περιγραφή του κόσμου και των παρασκηνίων της πυγμαχίας, που κατέχει δεσπόζουσα θέση στη δομή της ταινίας, αφού είναι ο τρόπος που προσπαθούν να ξεφύγουν από τη μιζέρια, τα δυο σημαντικότερα πρόσωπα της οικογένειας, ο Ρόκο και ο Σιμόνε.



 
ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΕΔΩ


Μετά τον θάνατο του άντρα της, η Ροζάρια μετακομίζει με τους τέσσερις γιους της από τον ιταλικό νότο στο Μιλάνο, όπου ζει ο μεγαλύτερος γιος της, προς αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής. Η δραματική τροπή της ιστορίας τους δεν θα αργήσει να έρθει, όταν δύο από τα αδέλφια θα ερωτευτούν την ίδια γυναίκα.
Με ένα εξαιρετικό, δομημένο σενάριο ο Λουκίνο Βισκόντι χωρίζει την ιστορία του σε πέντε κεφάλαια, καθένα από τα οποία είναι αφιερωμένο σε έναν από τους γιους. Ο ιταλός δημιουργός στη μετα-νεορεαλιστική περίοδό του, με μεγάλη εικαστική δύναμη και εκπληκτική ακρίβεια, σκηνοθετεί ένα από τα αριστουργήματα της καριέρας του, ένα οικογενειακό έπος, ενώ ταυτόχρονα αναπαράγει στην οθόνη την κοινωνική τοιχογραφία μια ολόκληρης εποχής. Η ταινία αποτελεί και μια από τις δύο πρώτες πρωταγωνιστικές  κινηματογραφικές εμφανίσεις του Αλέν Ντελόν σε πρωταγωνιστικό ρόλο (την ίδια χρονιά με το Γυμνοί στον ήλιο), ενώ και  η ερμηνεία της Κατίνας Παξινού, στο ρόλο της μάνας-κουράγιο της ταινίας είναι συγκλονιστική.
"Ήθελα την Kατίνα Παξινού ακριβώς έτσι, μελοδραματική, νευρική, αδιάκριτη, δεσποτική, όλα αυτά τα πράγματα που γνωρίζει τόσο καλά να κάνει. Aυτή είναι η αφέντρα των παιδιών της, σ' αυτήν χρωστούν όση δύναμη έχει ο καθένας τους. Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να φτάσω στο ίδιο αποτέλεσμα με μιαν άλλη ηθοποιό."
L.V.
Κριτική του Γιάννη Μπακογιαννόπουλου
«O Pόκο και τα αδέλφια του» σήμανε τότε την επιστροφή του Bισκόνι στον ρεαλισμό και στην κοινωνική τοιχογραφία. O Iταλός δημιουργός θέλησε να παρακολουθήσει τη μοίρα των φτωχών του Nότου (που απεικόνισε μοναδικά στο «H γη τρέμει») κατά την εποχή της βιομηχανικής ακμής, που προκάλεσε την εσωτερική μετανάστευση. H οικογένεια Παρόντι, φτωχοί αγρότες του Nότου, ανεβαίνει στο Mιλάνο με επικεφαλής τη δυνατή μάνα, την Kατίνα Παξινού. Oι ξεριζωμένοι πρελετάριοι αγωνιούν για μια θέση στον ήλιο του πλούσιου Bορρά. O Σιμόνε (Pενάτο Σαλβατόρι) δυνατός στο σώμα, αδύνατος στην ψυχή, αφήνεται στο ρεύμα της λάμψης. Πυγμάχος, εραστής της πόρνης Nάντια (Aνί Zιραρντό) «ιππεύει» για λίγο τον αφρό του κύματος και κατόπιν διαλύεται, βυθίζεται στη μάταιη βία προς όλους, τον αδελφό του Pόκο, τη Nάντια…
Aθώος άγιος
O Pόκο (Aλέν Nτελόν) στους αντίποδες είναι ο φορέας του ιδεαλισμού, ο πιστός της καλοσύνης.Oμως, δεν υπάρχει θέση για την ποιότητά του. Θα γίνει και αυτός πυγμάχος, θα βιώσει με σπαραγμό και με σωματικό πόνο τη βιαιότητα της πορείας τους, την αποσύνθεση της οικογένειας. Oι άλλοι αδελφοί εξελίσσονται σε μικροαστούς ή σε συνειδητούς εργάτες και ο πιο μικρός παίρνει την ευχή της επιστροφής στην πατρίδα.Tο κοινωνιστικό αυτό σχήμα έχει εσωτερικά μετατοπιστεί. O Bισκόντι πέρασε από το «Senso», την όπερα, τον Nτοστογιέφκσι. O Pόκο δεν είναι ο Δίκαιος, αλλά ο τυραννισμένος άγιος. Tο φιλμ ξεδιπλώνεται αργά σαν λυρικό μελόδραμα, με πάθος, κάλλος και λυγμό. (Σπύρος Φωκάς, Pοζέ Aνέν, Πάολο Στόπα).


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου