Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2016

Tο Αλάτι της Γης / Salt Of The Earth (1954) του Herbert J. Biberman



Συνδυάζοντας την αισθητική του ντοκιμαντέρ και του κινηματογράφου της μυθοπλασίας, το Αλάτι της Γης κινείται σε δυο επίπεδα πολιτικού στοχασμού: από τη μια δείχνει τον απεργιακό αγώνα των εργατών του ορυχείου που ζητούν καλύτερες συνθήκες δουλειάς, περισσότερη ασφάλεια και ισότητα ανάμεσα στους λευκούς και έγχρωμους μετανάστες. Κι από την άλλη παρουσιάζει την παράλληλη συνειδητοποίηση και κινητοποίηση των γυναικών των εργατών, που σε μια δύσκολη στιγμή συνεχίζουν μόνες τους τον απεργιακό αγώνα. Όμως οι γυναίκες ταυτόχρονα με το βασικό αίτημα της απεργίας, προβάλλουν και τα δικά τους αιτήματα για καλυτέρευση της οικογενειακής τους ζωής και ισότητας των δύο φύλων. Ο απεργιακός αγώνας συνοδεύεται λοιπόν από ένα γενικότερο αντιρατσιστικό και φεμινιστικό πολιτικό στοχασμό, που δείχνει ότι για να υπάρξει μια ουσιαστική αλλαγή στη ζωή αυτών των ανθρώπων θα πρέπει ν' αλλάξουν και οι κοινωνικοί θεσμοί που καλλιεργούν τις προλήψεις και την ανισότητα.

Μ' αυτόν τον τρόπο το Αλάτι της Γης αποφεύγει τη στείρα εξύμνηση του συνδικαλισμού κι αποκτά μια πολιτική ευρύτητα στο στοχασμό του, που το κάνει να είναι μια γνήσια πολιτική ταινία, όχι μόνο γιατί αφηγείται μια ιστορία πολιτικού περιεχομένου, αλλά κυρίως γιατί την επεξεργάζεται με πολιτικό και διαλεκτικό τρόπο. Ίσως να είναι αυτός ο λόγος που παραμένει ακόμα και σήμερα μια ταινία-ορόσημο για την ιστορία του πολιτικού κινηματογράφου, ένα έργο δυναμικό και πρωτότυπο, που δεν έχει χάσει καθόλου σ' επικαιρότητα κι ενδιαφέρον. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου