Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

2046 (2004) - Γουόνγκ Καρ Γουάι



ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ

**2046. Χονγκ Κονγκ, 2004. Σκηνοθεσία-σενάριο: Γουόνγκ Καρ-Γουάι. Ηθοποιοί: Τόνι Λιούνγκ, Γκονγκ Λι, Ζανγκ Ζιγί, Φέι Γουόνγκ, Τακούγια Κιμούρα. 130 λεπτά.


**** Μια συναρπαστική ρομαντική, ερωτική ιστορία, που κινείται ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία, δοσμένη με ποιητικό, ελεγειακό ύφος, από έναν εμπνευσμένο σκηνοθέτη.

ΟΚινέζος Γουόνγκ Καρ-Γουάι κατάφερε, με ταινίες όπως το «Chunking Express», «Ευτυχισμένοι μαζί» και «Ερωτική επιθυμία», να καθιερωθεί ως ένας από τους πιο πρωτότυπους κι εμπνευσμένους σκηνοθέτες, όχι μόνο του σύγχρονου ασιατικού αλλά και του παγκόσμιου κινηματογράφου.

Στη νέα του ταινία «2046», από τις καλύτερες του φετινού Φεστιβάλ των Κανών, ο Καρ-Γουάι, έχει για πρωταγωνιστή τον Τσόου Μο-Γουάν, έναν συγγραφέα-δημοσιογράφο (Τόνι Λιούνγκ), που αφηγείται μια ιστορία επιστημονικής φαντασίας γύρω από ένα μυστηριώδες τρένο που φεύγει για το έτος 2046 (αργότερα θα είναι και αριθμός δωματίου ξενοδοχείου). Πρόκειται για ένα ταξίδι στις διαστάσεις του χρόνου, με πρόσωπα που επιζητούν να ξαναβρούν τις αναμνήσεις τους, αν και κανένας δεν φαίνεται να επιστρέφει από εκεί για να πει τι πραγματικά συμβαίνει.
Ο Τσόου θυμάται τις τέσσερις γυναίκες που σημάδεψαν τη ζωή του στο Χονγκ Κονγκ στην περίοδο 1966-67: τη Λούλου (Καρίνα Λάου), τη Γουάνγκ Τζινγκ (Φέι Γουόνγκ), την Μπάι Λινγκ (η πανέμορφη Ζανγκ Ζιγί) και τη Σου-Λι Ζεν (η πάντα γοητευτική Γκονγκ Λι, μοναδική στη σκηνή όπου δέχεται ένα επιθετικό φιλί), για τις οποίες γράφει το φουτουριστικό του μυθιστόρημα. Οι ιστορίες εκτυλίσσονται παράλληλα, μέσα από τις μνήμες του συγγραφέα, ενώ το τρένο 2046 τρέχει ιλιγγιωδώς, μεταφέροντας τούς σχεδόν σαν υπνοβάτες επιβάτες του σ' ένα μέλλον απ' όπου ποτέ δεν υπάρχει, όπως μας αναφέρει κάποια στιγμή μια φωνή, επιστροφή. Σ' έναν κόσμο που ποτέ δεν ξέρεις αν είναι του ονείρου ή της πραγματικότητας, με λαδωμένο μαλλί (όπως και στην «Ερωτική επιθυμία») κι ένα μουστακάκι α λα Κλαρκ Γκέιμπλ, κινείται ο Τσόου (ένας εξαιρετικός Τόνι Λεούνγκ), κάπως αποξενωμένος, χωρίς συγκεκριμένη κατεύθυνση, εκτός ίσως από εκείνη του βιβλίου που γράφει άλλοτε φλερτάροντας κι άλλοτε απορρίπτοντας, με μια δόση κυνισμού, τις εξωτικές γυναίκες του, που μοιάζουν να βγήκαν από τον κόσμο του Τζόζεφ φον Στέρνμπεργκ (ιδιαίτερα τις «Αμαρτωλές αγάπες»), μαζί και τη γυναίκα-ρομπότ Γουάνγκ Ζινγκ, που περιφέρεται στους διαδρόμους μιας νέας, βουτηγμένης σε βαριά κόκκινα χρώματα, «Οδύσσειας του Διαστήματος», που είναι ταυτόχρονα και Οδύσσεια έρωτα.
Ο Γουόνγκ μας παρασύρει με δεξιοτεχνία, θα έλεγα σχεδόν πονηριά, στην ερωτική, υπαρξιακή αυτή πορεία του ήρωά του, είτε στους στενούς διαδρόμους και τα μικρά, κλειστοφοβικά δωμάτια του ξενοδοχείου είτε στους σκοτεινούς δρόμους του Χονγκ Κονγκ -όλη σχεδόν η ταινία εκτυλίσσεται τη νύχτα-, καταγράφοντας με χρώματα ζεστά, με μουσική που τονίζει την ποιητική, ελεγειακή ατμόσφαιρα της ταινίας (από τη σάμπα ώς την «Κάστα Ντίβα» αλλά και τα τραγούδια του Νατ Κινγκ Κόουλ), αναμειγνύοντας το παρόν με το παρελθόν και το μέλλον («νόμιζε πως έγραφε για το μέλλον, αλλά στην πραγματικότητα ήταν για το παρελθόν», μας πληροφορεί η φωνή), κινηματογραφώντας μέσα από καθρέφτες και τρύπες (με έναν ηδονοβλεψία Τσόου να κατασκοπεύει την ένοικο του 2046), με την κάμερα σε ασυνήθιστες γωνίες ή σε συνεχή κίνηση, για να δώσει σάρκα και οστά στα τόσο γοητευτικά, φανταστικά του πρόσωπα και να εκφράσει ερωτήματα κι έμμονες ιδέες που τον κατατρέχουν. Το «2046» μοιάζει να είναι ένα είδος συνέχειας στην «Ερωτική επιθυμία», μια άλλη πλευρά του, το ίδιο ρομαντική, το ίδιο γοητευτική αλλά και μυστηριώδης, και ονειρική, και ποιητική, μια ταινία που τη γεύεσαι και την απολαμβάνεις κάθε στιγμή, στο κάθε πλάνο της, στην κάθε ανάσα των ερμηνευτών της.


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 19/11/2004

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου