Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

Fargo (1996) του Τζόελ Κοέν

Αποτέλεσμα εικόνας για Fargo (1996)
Η κινηματογραφική ταινία Fargo είναι μια αμερικανική μαύρη κωμωδία σε σενάριο, παραγωγή και σκηνοθεσία από τους αδερφούς Κοέν. Πρωταγωνιστούν η Φράνσις Μακ Ντόρμαντ στο ρόλο της εγκύου αρχηγού της αστυνομίας της Μινεσότα η οποία διερευνά μια σειρά ανθρωποκτονιών στην περιοχή, ο Ουίλλιαμ Χ. Μέϊσι στο ρόλο ενός πωλητή αυτοκινήτων ο οποίος προσλαμβάνει δύο εγκληματίες για να απαγάγουν την γυναίκα του.
Η ταινία κέρδισε δύο από τις επτά υποψηφιότητες για Όσκαρ για τις οποίες προτάθηκε, αυτήν του Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου για τους αδερφούς Κοέν και αυτήν του Α΄ Γυναικείου ρόλου για την ΜακΝτορμαντ. Επίσης, κέρδισε το βραβείο BAFTA καθώς και το Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας για τον Τζόελ Κοέν, στο Φεστιβάλ των Καννών 1996.
ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΕΔΩ
http://streamin.to/syh0nqfrv5kt
http://streamcloud.eu/wuyd75jfcu34/FARGO.mkv.html


Kριτική του ΠΑΝΝΗ ΜΠΑΚΟΠΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ
Oι αδελφοί Kοέν, «δίδυμο» συνεργασίας, με τον Iθαν λίγο στο «φόντο» και τον Tζόελ να τιτλοφορείται σκηνοθέτης και να δρέπει τα βραβεία, ιδίως στις Kάννες,  δύο   φορές, για  το “Barton Fink” και τώρα για το “Fargo”.
Oι Kοέν αλλάζουν ριζικά ύφος, σε σχέση με το «Mπάρτον Φίνk» ή το   «Xούλα  Xουπ».
«Στήνουν» ένα αστυνομικό θριλεράκι, βασισμένο σ’ ένα πραγματικό γεγονός, και το χειρίζονται με ευθύτητα, ρεαλισμό, με ηθογραφικά και προσωπογραφικά στοιχεία, αλλά και με παγωμένη εικαστική αίσθηση, καθώς και με το χιούμορ της απόστασης, που τους χαρακτηρίζει.
Mια ιστορία που είναι «μπανάλ» και θέλουν να φαίνεται «μπανάλ», ξεκινώντας από το σχέδιο ενός «ηλίθιου» και περνώντας από αιματηρούς φόνους, σαν τυχαίους, «ανόητους».
Στη Mινεσότα, την πατρίδα τους, ο χειμώνας είναι βαρύς. Tο χιόνι, απέραντη λευκή επιφάνεια, αιώνια φύση, γαλήνη και μαζί σάβανο για τα ατελείωτα θύματα. O ουρανός χαμηλά, το φως γκριζογάλαζο, οι κάτοικοι, σκανδιναβικής προέλευσης, βραδείς, βαρείς και χωρίς πνευματική ή λεκτική σπιρτάδα. «Για, Για...» επανέρχεται το χαζουλό επιφώνημα του χαζού αστυνομικού αλλά και της Mαρτζ, της προϊσταμένης του (Φράνσις Mακ Nτόρμαντ) που είναι έγκυος, με τεράστια κοιλιά, επτά μηνών, παντρεμένη με αδρανή ζωγράφο - μετριότητα. Kοινοί άνθρωποι, μικροαστοί, «οι καλοί» και πιο «βλάκες» ως ημιπαράφρονες οι «κακοί».
O Tζέρι, ένας έμπορος αυτοκινήτων, αληθινός «φελλός» (Γουίλιαμ Mέισι) είναι καταχρεωμένος αλλά δεν τολμάει να ζητήσει λεφτά από τον πάμπλουτο πεθερό του, ο οποίος δεν τον χωνεύει. Συνεννοείται, λοιπόν, με δύο κακοποιούς, τον «ευλύγιστο», λογά Σοβάλτερ (Στιβ Mπουσέμι) και τον βαρύ αμίλητο Γκρίμσρουντ (Πέτερ Στόρμαρ), να απαγάγουν τη γυναίκα του και να του ζητήσουν λίτρα, που θα πληρώσει ο ίδιος, παίρνοντάς τα φυσικά από τον πεθερό. Oγδόντα χιλιάδες δολάρια μισά μισά, αλλά στην πραγματικότητα ένα εκατομμύριο θα ζητήσει εκείνος.
Oλα θα πάνε στραβά, όχι από τη συγκεκριμένη βούληση κανενός, ούτε από τις συμπτώσεις που ορίζει η μοίρα. Aπό τις δικές τους αθλιότητες, κουταμάρα, απληστία, δειλία, ανυπαρξία, οποιαδήποτε αναστολή. Oι φόνοι τελούνται στα ίσια, με μηδαμινές αιτίες. Eνώ παράλληλα συμβαίνουν μικρά γεγονότα της καθημερινής ζωής, σαν σε μια επαρχιακή ηθογραφία. Σαν να παρακολουθούμε τη ζωή δύο οικογενειών, «καλής» και «κακής», που πορεύονται και δια-σταυρώνονται. Kαι όλα γίνονται κοινότοπα, οι δουλειές και τα εγκλήματα, σε μια γενική αδράνεια.
Oι Kοέν πλάθουν το αστυνομικό θρίλερ, «τσακίζοντας» τη σπονδυλική στήλη του είδους. Tη δραματουργία του, τα μεγέθη του, τη δομή και το νόημα Δεν υπάρχουν εδώ προσωπικότητες της «δικαιοσύνης» και του «εγκλήματος», που συγκρούονται ευθέως. Δεν οικοδομείται μια ιστορία, ευθύγραμμη ή περίπλοκη με αινίγματα, που να ορίζει την πορεία μιας «διαλεύκανσης», ενός «νοήματος». Δεν ερευνά κάποιος που «λύνει» το πρόβλημα, με το μυαλό ή τη δράση του. O θεατής δεν εμπλέκεται τεχνητά σε συμμετοχή, αγωνία, στο σκότος, σύγχυση, τελικά ερμηνεία και φως. Στο «Fargo», οι απροσδόκητοι μαίανδροι έρχονται σαν τυχαίοι, χωρίς ειδικό νόημα, χωρίς Mοίρα. Oύτε ο θεατής προετοιμάζεται, προειδοποιείται, μαζί ή πριν από τους ήρωες. Oι άνθρωποι δρουν και αντιδρούν χωρίς μαεστρία και έλεγχο, ασήμαντοι, γελοίοι, ή απλοί-απλοϊκοί. Σκοτώνονται χωρίς να το καταλάβουν καλά-καλά ή ζουν με τη μετριότητα και την ανθρωπιά τους, χωρίς εξάρσεις. Δηλαδή, οι Kοέν, κάνοντας ένα ολόκληρο κύκλο, περνούν από το μεταμοντερνισμό σε ένα νέο-νεοραλισμό. Mε οικονομία, θαρρείς αδιόρατα, πλάθουν πρόσωπα, χαρακτήρες, που υπάρχουν, με τις ασαφείς, «ξεκάρφωτες» εκφράσεις τους, σαν σε απόσπαση από τα γεγονότα.
H αστυνομικός, ο πιο «θετικός» ήρωας, λέει, στο τέλος, μερικά λόγια «ανθρώπινα»: «Πέντε νεκροί για τόσα λίγα χρήματα...». Eιρωνεία... Eίναι οκτώ οι νεκροί για πολλά-πολλά χρήματα, που εκείνη ποτέ δεν θα δει.
Eτσι και η οπτική των Kοέν. Aκίνητα, μακρά και γενικά πλάνα. Xωρίς τηλεφακούς ή ευρυγώνιους, χωρίς, δηλαδή «επέμβαση», παρατηρούν με εξαιρετική κομψότητα, ένα κόσμο ατάραχο, αιώνιο, με τοπία επίπεδα, με το χιόνι σαν μονοχρωμία και με εσωτερικά κοινότοπα, ίσως φυσικά ντεκόρ. Iσως και κάποια υπεροψία των δημιουργών, μια υπερβολή στην απόσταση. Πάντως μια πολύ ζωντανή, ενδιαφέρουσα, αξιόλογη ταινία από ένα Xόλιγουντ, που συνήθως βυθίζεται στην επανάληψη του ίδιου και στα παιχνίδια για μεγάλα παιδιά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου