Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

Η Έβδομη Σφραγίδα (1957) του Ινγκμαρ Μπέργκμαν

Σχετική εικόνα
* Det sjunde inseglet. Σουηδία, 1957. Σκηνοθεσία - σενάριο: Ινγκμαρ Μπέργκμαν. Ηθοποιοί: Μαξ φον Σίντοβ, Γκούναρ Μγιόρνστραντ, Νιλς Πόπε, Μπίμπι Αντερσον. 105 λεπτά.
ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ. ΜΕ ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΝΕΙΠΩΤΗΣ ΔΡΑΜΑΤΟΥΡΓΙΚΗΣ, ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ. ΒΡΑΒΕΥΜΕΝΗ ΜΕ ΕΙΔΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΝΝΩΝ 1957.

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΕΔΩ 


Για πολλούς η καλύτερη, πιο φιλόδοξη κι εντυπωσιακή ταινία του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, ένα αξεπέραστο αριστούργημα, που συχνά συγκαταλέγεται στις δέκα καλύτερες ταινίες από καταβολής κινηματογράφου. Ο ιππότης Αντόνιους Μπλοκ και ο υπηρέτης του Γιενς, επιστρέφοντας από τις Σταυροφορίες, βρίσκουν τη χώρα τους αφανισμένη από την πανούκλα. Στον δρόμο τους προς το κάστρο, σε μια έρημη ακτή, εμφανίζεται μπροστά τους με σάρκα και οστά ο Θάνατος, για να πάρει τον ιππότη στον άλλο κόσμο. Ο ιππότης, για να κερδίσει χρόνο, του προτείνει να παίξουν μια παρτίδα σκάκι, προκειμένου να προλάβει να βρει απαντήσεις στις υπαρξιακές του αγωνίες και τα μεταφυσικά ζητήματα που τον προβληματίζουν. Αντίθετα, ο ιπποκόμος του αντιμετωπίζει την πραγματικότητα κυνικά και με ρεαλισμό, αμφισβητώντας τη θρησκευτική πίστη. Κοντά στους κεντρικούς ήρωες εμφανίζεται μια κουστωδία προσώπων, που όλοι τους αργά ή γρήγορα θα έχουν την ίδια τύχη. Οι μόνοι που θα γλιτώσουν τον Θάνατο είναι μια οικογένεια ζογκλέρ, ο Γιοφ, η Μαρία και το παιδί τους, που τα ονόματά τους παραπέμπουν στη Θεία Οικογένεια.
Η Έβδομη Σφραγίδα είναι μια αλληγορία με ένα πολύ απλό θέμα: ο άνθρωπος, η αιώνια αναζήτηση του Θεού και ο Θάνατος ως η μόνη βεβαιότητα. Η αλληγορία αυτή παρουσιάζεται από τον σουηδό δημιουργό με σκηνές σκηνοθετικής δεξιοτεχνίας και φιλοσοφικής δύναμης. «Η ιδέα να γυρίσω την Έβδομη Σφραγίδα», λέει ο Μπέργκμαν, «μου ήλθε παρατηρώντας τα μοτίβα που στολίζουν τις θρησκευτικές εικόνες των μεσαιωνικών εκκλησιών: οι περιπλανόμενοι παλιάτσοι, η χολέρα, οι αυτομαστιγόμενοι, ο Θάνατος που παίζει σκάκι, οι πυρές των μαγισσών και οι Σταυροφορίες. Η ταινία μου δεν ενδιαφέρεται να απεικονίσει ρεαλιστικά τη ζωή στη μεσαιωνική Σουηδία. Είναι ένα δοκίμιο μοντέρνας ποίησης, που εκφράζει τις εμπειρίες της ζωής του σύγχρονου ανθρώπου, αλλά που εμπνέεται ελεύθερα από το υλικό του Μεσαίωνα». Ο ιππότης - θαυμάσιος στον ρόλο του ο Μαξ φον Σίντοβ στην πρώτη του συνεργασία με τον σκηνοθέτη - αναρωτιέται διαρκώς γύρω από την ύπαρξη ή όχι του Θεού και το νόημα της ζωής, καθώς θέλει να τον προσεγγίσει μέσω της γνώσης και όχι μέσω της πίστης. «Είναι τόσο οδυνηρά αδύνατο να συλλάβει κανείς τον Θεό με τις αισθήσεις; Γιατί να κρύβεται μέσα σε μια ομίχλη από μισοειπωμένες υποσχέσεις και αόρατα θαύματα; [...] Θέλω ο Θεός να μου απλώσει το χέρι του και να μου αποκαλυφθεί και να μου μιλήσει». Τελικά, του αποκαλύπτεται ο Θάνατος, αδυσώπητος, ανέκφραστος, μοναχικός -ερμηνευμένος εξαιρετικά από τον επιβλητικό Άντερς Εκ. Η πιο διάσημη παρτίδα σκάκι στην ιστορία του σινεμά, ολοκληρώνεται με τον χορό προς τη χώρα του σκότους, την κλασική σκηνή με την οποία κλείνει η ταινία και μια από τις πλέον διάσημες του έργου του Μπέργκμαν. Μοναδική ασπρόμαυρη φωτογραφία από τον Γκούναρ Φίσερ, τον μόνιμο συνεργάτη του Μπέργκμαν, στο πρώτο μισό της καριέρας του.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου