Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017

La La Land (2016)του Ντέμιαν Σαζέλ


ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΕΔΩ
1) http://vidzi.tv/03k6onyizf9t.html
2) http://vidto.me/a8wzwzvqs10c.html



Κριτική Γιάννη Ζουμπουλάκη (http://www.tovima.gr/)
Μαγεία στην πόλη των χαμένων ονείρων
Ακούγοντας έναν τίτλο όπως «LA LA Land», το μυαλό σου αρχικώς πηγαίνει στο «τρα -λα -λά», κάτι που εκτός από τραγούδι δηλώνει και μια ευχάριστη τρέλα. Όμως LA είναι και τα αρχικά του Los Angeles, της πόλης στην οποία διαδραματίζεται η ιστορία της ταινίας και έτσι το LA του τίτλου της ταινίας του Ντέμιαν Σαζέλ («Χωρίς μέτρο»), είναι κάτι σαν συνδυασμός όλων των παραπάνω.
Στο σύγχρονο Λος Αντζελες λοιπόν, την Πόλη των Αγγέλων, ένας ανορθόδοξος έρωτας  προσπαθεί να ανθίσει. Εκείνη είναι η Μία (Εμα Στόουν), σερβιτόρα που προσπαθεί να γίνει ηθοποιός σε μια πόλη που χρειάζεσαι πολύ γερό στομάχι για να τα βγάλεις πέρα με τον τρομερό ανταγωνισμό. Εκείνος είναι ο Σεμπάστιαν (Ράιαν Γκόσλινγκ), πιανίστας της τζαζ, με όνειρο να ανοίξει κάποτε ένα κλαμπ παραδοσιακής τζαζ . Δύσκολος χαρακτήρας, «ένας φοίνικας που αναδύεται μέσα από τις στάχτες του» όπως ο Σεμπάστιαν αποκαλεί τον εαυτό του, θέλει να ακολουθήσει τα χνάρια του Τελόνιους Μονκ και του Κένι Κλαρκ, μακριά από τον τον σύγχρονο εκφυλισμό μιας μουσικής που τόσο πολύ αγαπά αλλά βλέπει να αργοπεθαίνει.
Μιλάμε λοιπόν για ένα αρχετυπικό love story, όχι δηλαδή κάτι πρωτότυπο, αν και την πρωτοτυπία εδώ την κάνει η ίδια η φρέσκια κινηματογράφησή του με τον Σαζέλ να υποκλίνεται ευγενικά στην Ιστορία ανεκπλήρωτων ερώτων του αμερικανικού κινηματογραφικού ρομάντζου κλείνοντας το μάτι σε διάφορες κλασικές ταινίες. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς _ από την «Καζαμπλάνκα» μέχρι τη «Νέα Υόρκη Νέα Υόρκη» και από το «West Side Story» μέχρι τα «Καλύτερά μας χρόνια».
Είναι απερίγραπτη η αγάπη με την οποία ο φακός του διευθυντή φωτογραφίας Λάινους Σάντγκρεν  (υπό τις οδηγίες, φυσικά, του σκηνοθέτη) κινηματογραφεί αυτή την πόλη των neon φώτων τη νύχτα και του λαμπερού ήλιου την ημέρα. Χάρμα οφθαλμών τα τζαζ  μπαράκια και τα ξενοδοχεία με τις πισίνες, τα ακριβά εστιατόρια και τα αχανή κινηματογραφικά στούντιο (πόλεις από μόνα τους), ακόμα και η φορτωμένη από την κίνηση εθνική οδός στην αρχή της ταινίας, όταν οδηγοί και συνοδηγοί εγκαταλείπουν τα οχήματά τους και αρχίζουν να τραγουδούν και να χορεύουν εν εξάλλω . Ενα μονοπλάνο που κάθε κινηματογραφιστής που αγαπά την δουλειά του θα ζήλευε ολόψυχα.
Βέβαια, μέσα από όλη αυτή την ομορφιά της ταινίας, συνάμα αναδύεται και μια αύρα πίκρας  γιατί το Λος Αντζελες όπως πολύ καλά γνωρίζουμε δεν είναι μόνον η πόλη της εκπλήρωσης των ονείρων αλλά και της απότομης ακύρωσής τους. Ο Σαζέλ ισορροπεί με φαντασία και ακρίβεια ανάμεσα στα δύο και το αποτέλεσμα κυριολεκτικά σε απογειώνει!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου