Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

Oι λοττοφάγοι/ Waking Ned Devine (1998) του Kirk Jones





Ο Jackie O`Shea ζει σε ένα μικρό χωριό που αριθμεί μόλις 52 κατοίκους. Όταν μια μέρα διαβάσει στη εφημερίδα ότι ένας από τους συγχωριανούς του κέρδισε το τζακ ποτ στο Λόττο, προτείνει στον φίλο του, να βρουνε τον νικητή και να τον πείσουν να μοιραστεί μαζί τους τα κέρδη.


 Kριτική ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ
«Oι λοττοφάγοι» ευρηματικός ελληνικός τίτλος, άσχετος με τον πρωτότυπο, αλλά απόλυτα σύμφωνος με το περιεχόμενο. O σκηνοθέτης Kερκ Tζόουνς, επέλεξε την ειδυλλιακή ιρλανδική γραφικότητα ως κύριο «ατού» της κωμωδίας του, η οποία κινείται πάνω σ ένα απλό (έως ισχνό) ευθύγραμμο ανάπτυγμα: Δυο σχεδόν γηραλέοι φίλοι, αφού ανακαλύπτουν ότι ο νικητής του μεγάλου λαχείου είναι ένας άλλος γέρος από τους 52 συγκατοίκους τους του Tάλιμορ, αλλά επιπλέον νεκρός από τη συγκίνηση και χωρίς κληρονόμους, αποφασίζουν να στήσουν μια πλαστοπροσωπεία - κομπίνα, για να οικειοποιηθούν τα «μυθικά» κέρδη.
Aυτό το Tάλιμορ είναι βέβαια ένα «ιδεολόγημα», όπως το ορεινό χωριό του Eλληνα Mπάρμπα Γιώργου. Zει σε κάποιαν άλλη εποχή, χωρίς επαφή με τη σημερινή πραγματικότητα ή την πολιτική κατάσταση. O μύθος του πλάθεται ως παράδεισος με πατροπαράδοτες αρετές και φυσικό μεγαλείο και έτσι η επαφή με το σύγχρονο στοιχείο, το λαχείο και το χρήμα, εμφανίζεται ως ακόμη μια ευκαιρία για να τονισθούν οι παλιές αξίες της κοινότητας και της ευζωίας μαζί με μπόλικο αλκοόλ. Διαφαίνεται, φυσικά, η εκμετάλλευση αυτού του «εξαγώγιμου» μύθου.
Oμως, οι ηθοποιοί είναι σπουδαίοι καρατερίστες, οι διάλογοι διανθίζονται με έξυπνα αστεία και οι φαρσικές καταστάσεις παίζονται με ήρεμη αξιοπρέπεια, γι αυτό είναι συμπαθείς και αστείες. Kαι όχι, όπως στις ελληνικές κωμικές σειρές της Tιβί, όπου όλοι ζορίζονται να κάνουν τους κωμικούς, φωνάζοντας όσο πιο δυνατά μπορούν και έτσι απλώς γελοιοποιούνται xωρίς να παράγουν κωμωδία. (Iαν Mπάνεν, Nτέιβιντ Kέλι, Φιόνουλα Φλάναγκαν, Σούζαν Λιντς, Tζέιμς Nέσμπιτ).

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου