Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Luchino Visconti ,ο κόκκινος Κόμης

Αποτέλεσμα εικόνας για Luchino Visconti

Ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του ευρωπαϊκού κινηματογράφου ο Luchino Visconti (1906-1975) γεννήθηκε στο Mιλάνο, γόνος αριστοκρατικής και πλούσιας οικογένειας. Σπουδάζει μουσική και φιλοσοφία, και στα 30 του χρόνια πηγαίνει στο Παρίσι, όπου ο Jean Renoir, κοντά στον οποίο μαθητεύει, τον μυεί στην τέχνη του κινηματογράφου. 
 Επιστρέφοντας στην Iταλία σκηνοθετεί την πρώτη του ταινία το "Ossessione", βασισμένη στο μυθιστόρημα του James Cain "O ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δύο φορές", η οποία όχι μόνο ανοίγει τον νεορεαλιστικό κύκλο, αλλά θεωρείται ως η πρώτη ταινία του σύγχρονου ιταλικού κινηματογράφου που καταγράφει ένα άγνωστο και καλά κρυμμένο, από το φασισμό, πρόσωπο της ιταλικής πραγματικότητας. Mε τη δεύτερη ταινία του το "H γη τρέμει", κλείνει τους λογαριασμούς του με το νεορεαλιστικό κίνημα, οδηγώντας τον νεορεαλισμό στα όριά του, αφού η καταγραφή της σκληρής κοινωνικής πραγματικότητας κινηματογραφείται με λυρισμό και επικότητα, αντάξια μιας αρχαίας τραγωδίας.
Στη συνέχεια θα ακολουθήσει τη δική του ανεξίτηλη πορεία και θα σφραγίσει τον παγκόσμιο κινηματογράφο με αριστουργήματα όπως "Senso", "O Pόκο και τ' αδέλφια του", "Oι καταραμένοι", "Tο λυκόφως των θεών", "H γοητεία της αμαρτίας", ενώ οι ταινίες του που βασίζονται σε κορυφαία λογοτεχνικά έργα, "Θάνατος στη Bενετία" (Thomas Mann), "O ξένος"   (Albert Camus) και "Λευκές νύχτες "(Φιόντορ Nτοστογιέφσκι), παραμένουν υποδειγματικές και αξεπέραστες κινηματογραφικές μεταφορές. Παράλληλα θα ασχοληθεί συστηματικά με το θέατρο και την όπερα, με παραστάσεις που θα αφήσουν εποχή. Oι ταινίες του, σκηνοθετημένες με ένα απαράμιλλο μπαρόκ στιλ, με εκπληκτική σκηνογραφική αντίληψη, με έξοχες αναπαραστάσεις εποχής, που μοιάζουν με tableau vivant ("O γατόπαρδος"), είναι γεμάτες από έντονες μελοδραματικές συγκρούσεις και οριακές αντιφάσεις, όπου συνυπάρχουν η αγνότητα και η ηδονή, ο έρωτας και η σεξουαλική διαστροφή, η ψυχική αρρώστια και η δίψα για ζωή. Aυτή η αέναη αλλά και άνιση μάχη ανάμεσα στο καλό και στο κακό, σ' έναν κόσμο που αργοσβήνει μέσα στο λυκόφως, χωρίς αξίες και ηθικές αντιστάσεις είναι ο σταθερός πυρήνας του έργου του. Για τον Luchino Visconti η ιστορία, αλλά και η ίδια η ζωή, δεν είναι παρά μια σκηνή θεάτρου, όπου κυριαρχούν η χίμαιρα του έρωτα, η σαγήνη της αβύσσου, η ηθική παρακμή, η ζοφερότητα της ύπαρξης και η ομορφιά του θανάτου. Oι ήρωές του κυνηγούν μέχρι τέλους το όνειρό τους και συντρίβονται από τα ίδια τους τα πάθη ή παρασέρνονται από το ρου της ιστορίας. O Visconti υπήρξε μέγας εξερευνητής των παθών που καταδυναστεύουν την ανθρώπινη φύση και θαρραλέος κινηματογραφικός οδοιπόρος στα πιο ανοίκεια και σκοτεινά μονοπάτια της ύπαρξης. Tαυτόχρονα, καθώς βγάζει στο φως τη μολυσμένη ρίζα του ανθρώπινου δέντρου, δεν χάνει ούτε στιγμή από τα μάτια του το δάσος -την κοινωνία, μέσα στις φλέβες της οποίας κυκλοφορεί το "κακό" αίμα. O Luchino Visconti, σκηνοθέτης της παρακμής; Kαλύτερα, σκηνοθέτης του μεγαλείου της πτώσης του αποδιωγμένου από τον Παράδεισο ανθρώπου, με ταινίες που συνεχίζουν να φωτίζουν με το "σκοτεινό" τους φως το κινηματογραφικό στερέωμα.


ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ

http://2.bp.blogspot.com/_LHxzWGkCvpk/S30EMn_0sGI/AAAAAAAAAZ4/Vqi4Zd6H3Sw/s320/Ossessione.gif

Διαβολικοί Εραστές (Ossessione, 1943)
Δείτε την ταινία εδώ   και εδώ
Σενάριο: Luchino Visconti, Mario Alicata, Giuseppe De Santis, Gianni Puccini, βασ. στο μυθ. του James Cain Ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δύο φορές. 
Φωτογραφία: Aldo Tonti. 
Μουσική: Giuseppe Rosati. 
Ηθοποιοί: Clara Calamai, Massimo Girotti, Juan De Landa, Dhia Cristiani, Elio Marcuzzo, Vittorio Duse, Michele Riccardini. 
Διάρκεια: 141'. 
Ασπρόμαυρη. Ιταλία, 1943.
Ο νεαρός Τζίνο Κόστα, άνεργος κι αδέκαρος, σταματά σ' ένα βενζινάδικο με πανδοχείο. Την επιχείρηση διευθύνει ο Τζουζέπε Μπραγκάνα και η σύζυγός του, Τζοβάνα, μια ελκυστική και αισθησιακή γυναίκα που ερωτεύεται αμέσως τον νεαρό. Ο Τζίνο δέχεται την προσφορά του Μπραγκάνα να μείνει στο πανδοχείο με αντάλλαγμα να κάνει κάποιες δουλειές και γίνεται εραστής της Τζοβάνα. Αφού προσπάθησε, μάταια, να πείσει τη γυναίκα να τον ακολουθήσει, ο Τζίνο φεύγει για την Ανκόνα, όπου ξαναβλέπει τυχαία την Τζοβάνα με το σύζυγό της σ' ένα πανηγύρι και εκείνη πείθει τον νεαρό να τη βοηθήσει να τον ξεφορτωθεί. Το ίδιο βράδυ ο Μπραγκάνα σκοτώνεται σ' ένα σκηνοθετημένο από τους εραστές ατύχημα...

"To Ossessione, είναι η ιστορία δύο ανθρώπων μέσα σε μια ατμόσφαιρα τραγωδίας."
L.V. 
Αποτέλεσμα εικόνας

Η Γη Τρέμει (La terra trema, 1948)

Δειτε και ΕΔΩ  
Σενάριο: Luchino Visconti, Antonio Pietrangeli, βασ. στο μυθ. Oι μαλαβόλια του Giovanni Verga.
Φωτογραφία: G.R. Aldo.
Μουσική: τοπικά τραγούδια, επιλεγμένα από τους Luchino Visconti, Willy Ferrero.
Ηθοποιοί: οι κάτοικοι και ψαράδες του χωριού 'Aτσι Τρέτσα, κοντά στην Κατάνη της Σικελίας.
Διάρκεια: 161'.
Ασπρόμαυρη. Iταλία, 1948.
Bραβεία: Eιδικό Bραβείο της Eπιτροπής στο Φεστιβάλ Bενετίας 1948.
Ο νεαρός Ντόνι Βαλάστρο προσπαθεί να πείσει τους υπόλοιπους ψαράδες του Άτσι Τρέτσι στη Σικελία να εξεγερθούν ενάντια στη δεσποτική συμπεριφορά των ιχθυεμπόρων. Ακολουθούν αναταραχές και κάποιοι ψαράδες συλλαμβάνονται. Παρ’ όλα αυτά, οι ίδιοι οι χονδρέμποροι φροντίζουν να αφεθούν ελεύθεροι επειδή τους χρειάζονται. Ο Ντόνι πείθει τους συγγενείς του να δουλέψουν μόνοι τους και, αν χρειαστεί, να βάλουν υποθήκη το σπίτι τους. Στην αρχή η θαρραλέα επιλογή φαίνεται να κερδίζει: οι Βαλάστρο ευνοούνται από μια εξαιρετική ψαριά αντσούγιας, αλλά στη συνέχεια χάνουν τη βάρκα τους σε μια καταιγίδα. Το όνειρο του Ντόνι για χειραφέτηση καταρρέει. Η οικογένεια είναι αναγκασμένη να πουλάει την ψαριά της στους χονδρέμπορους για ψίχουλα και μη μπορώντας να πληρώσει την υποθήκη, χάνει και το σπίτι. Η οικονομική καταστροφή τους εξοντώνει και η οικογενειακή τους ζωή διαλύεται. Εντέλει, δεν υπάρχει άλλη λύση για τον Ντόνι απ’ το να επιστρέψει για δουλειά στις βάρκες των χονδρεμπόρων, ξαναβγαίνοντας στην θάλασσα με τα μικρότερα αδέλφια του. Παρά την ήττα του, ο Ντόνι πιστεύει ότι οι ψαράδες δεν πρέπει να παραιτηθούν από τον κοινό αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση.

«Η γη τρέμει είναι μια ταινία χρηματοδοτημένη από το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα για να αποτελέσει πρότυπο της αντίληψής του για την παιδευτική και πολιτική λειτουργία του κινηματογράφου. Η ταινία βασίζεται στο μυθιστόρημα του Τζιοβάνι Βέργκα Οι Μαλαβόλια και θα ήταν το πρώτο μέρος μιας τριλογίας για την σκληρή ζωή των εργατών της Σικελίας. Σ’ αυτό περιγράφονται οι ψαράδες και τα άλλα δύο, τα ανολοκλήρωτα μέρη, θα αφορούσαν τους αγρότες και τους ανθρακωρύχους. Ο Βισκόντι χρησιμοποιεί το μυθιστόρημα του Βέργκα ως αφορμή, καθώς απομακρύνεται απ’ αυτό - τόσο ιδεολογικά όσο και δραματουργικά. ‘’Η φτώχεια είναι συνήθεια’’ λέει στην αρχή σχεδόν της ταινίας, ένας από τους πρωταγωνιστές. Γι’ αυτό και η εξέγερση δεν είναι μόνο μια πράξη ενάντια στους καραβοκύρηδες, αλλά και μια αφύπνιση της ίδιας της κοιμισμένης συνείδησης των ταπεινών. Η αυθεντικότητα, αδιαπραγμάτευτο στοιχείο για την πειστικότητα και την λειτουργικότητα της ταινίας, στηρίζεται σε δύο κυρίως υλικά: στους ερασιτέχνες ηθοποιούς–ψαράδες που αναπαριστούν την οικεία καθημερινότητά τους και στη χρήση της ντοπιολαλιάς, της σικελικής διαλέκτου. Σε μια άλλη περίπτωση τα δύο αυτά στοιχεία θα μπορούσαν να είναι συντηρητικά, αποδεικτικά μιας γραφικότητας που κατά τεκμήριο έχει η παράδοση.  Ο Βισκόντι τα χειρίζεται διαλεκτικά, τα συνδέει με εκφράσεις του λαϊκού πολιτισμού, με τα τραγούδια και τις χαρές, τα ζυμώνει με την οργή και τον ιδρώτα, τα οδηγεί στην επαναστατική αναγκαιότητα της εξέγερσης».

(Απόσπασμα από το γενικό κείμενο του Γιώργου Μπράμου με τίτλο Τα νεορεαλιστικά ίχνη στον Λουκίνο Βισκόντι)

"Oι ψαράδες του Visconti είναι αληθινοί ψαράδες, αλλά βαδίζουν όπως οι πρίγκιπες της τραγωδίας και οι ήρωες της όπερας, ενώ η αξιοπρέπεια της κινηματογράφισης δανείζει στα κουρέλια τους την αριστοκρατικότητα Aναγεννησιακού κεντήματος."
Andre Bazin
Αποτέλεσμα εικόνας

Bellissima, 1951

ΤΑΙΝΙΑ ΕΔΩ
Σενάριο: Luchino Visconti, Suso Cecchi D'Amico, Francesco Rosi.
Φωτογραφία: Piero Portalupi.
Μουσική: Franco Mannino, σε θέματα από το Ελιξήριο του έρωτα του Gaetano Donizetti.
Ηθοποιοί
: Anna Magnani, Walter Chiari, Tina Apicella, Gastone Renzelli, Lola Braccini.
Διάρκεια: 115'.
Ασπρόμαυρη. Ιταλία, 1951.
Η Μανταλένα Τσεκόνι, μια απλή γυναίκα του λαού, που μένει σε μια φτωχογειτονιά της Ρώμης, τυφλωμένη από τη μητρική αγάπη, ονειρεύεται ένα λαμπρό μέλλον για τη μικρή της κόρη και θέλει να την κάνει σταρ του σινεμά! Το όνειρο αυτό τής γίνεται έμμονη ιδέα και για να το πραγματοποιήσει θυσιάζει τα πάντα. Η μεγάλη ευκαιρία έρχεται όταν προκηρύσσεται ένας διαγωνισμός νέων ταλέντων. Η κόρη επιλέγεται, αλλά στο τέλος η Μανταλένα αρνείται να υπογράψει το συμβόλαιο που τής προσφέρεται, καθώς στη διάρκεια αυτής της διαδρομής συνειδητοποιεί την ψευτιά και την υποκρισία του κόσμου του θεάματος και των εμπόρων της αυταπάτης…

Ακόμα πολύ κοντά στον νεορεαλισμό -είμαστε στα 1952- και σε σενάριο του Τσέζαρε Τζαβατίνι, βασικού πρωτεργάτη αυτού του σημαντικού κινηματογραφικού κινήματος, ο Λουκίνο Βισκόντι στο Bellissima (σημαίνει «πανέμορφη»), κάνει ένα έξοχο διττό σχόλιο για τον κόσμο των λαϊκών φτωχογειτονιών και τους ανθρώπους του και ταυτόχρονα για το ίδιο το σινεμά. Από τη μια μεριά, η εκθαμβωτική όσο και απατηλή λάμψη του κινηματογραφικού ονείρου και από την άλλη, ο αυθεντικός κόσμος των αμόρφωτων λαϊκών ανθρώπων, που με σπάνιο ήθος και ευγένεια ψυχής επιλέγουν να μην πουλήσουν την ανθρωπιά τους κυνηγώντας μια άπιαστη χίμαιρα. Με μια εκπληκτική, στις παραμικρές της λεπτομέρειες, αναπαράσταση της εποχής και συλλαμβάνοντας την αλήθεια της καθημερινής ζωής των ηρώων (τόσο στο κινηματογραφικό πλατό όσο και στις εργατικές συνοικίες), ο Βισκόντι σ’ ένα συνεχές πήγαινε-έλα από την κωμωδία στο δράμα, μιλά για το μεγαλείο των απλών ανθρώπων που επιλέγουν την αλήθεια της πραγματικής ζωής από τα ελκυστικά ψέματα του σινεμά. Η Άννα Μανιάνι, ιερό τέρας του μεταπολεμικού ιταλικού κινηματογράφου, είναι συγκλονιστική στο ρόλο της μάνας που προτιμά τελικά να παραμείνει πιστή στον ταπεινό, αλλά γνήσιο κόσμο της.
"Ήθελα στο Bellissima να κάνω το πορτρέτο μιας γυναίκας, μιας μοντέρνας μητέρας. H Anna Magnani μου δάνεισε το τεράστιο ταλέντο της."
L.V.
Αποτέλεσμα εικόνας
Έτσι Τελείωσε Μια Μεγάλη Αγάπη (Senso, 1954)
ΤΑΙΝΙΑ-ΕΔΩ
Σενάριο: Luchino Visconti, Suso Cecchi D'Amico, βασ. στην ομότιτλη νουβέλα του Camillo Boito.
Φωτογραφία: G.R. Aldo, Robert Krasker.
Μουσική: Συμφωνία αρ. 7 σε μι μείζονα του Anton Bruckner.
Ηθοποιοί: Alida Valli, Farley Granger, Massimo Girotti, Heinz Moog, Rina Morelli.
Διάρκεια: 121'.
Έγχρωμη. Iταλία, 1954.
Βενετία, 27η  Μαΐου 1886. Στο Teatro Fenice παίζεται η όπερα «Il Trovatore» του Βέρντι. Η παράσταση γίνεται αφορμή να διαδηλώσει το κοινό τον αλυτρωτισμό του, ενάντια στην κατοχή της περιοχής από την Αυστροουγγρική αυτοκρατορία και ο πατριώτης μαρκήσιος Ουσόνι, μετά από μια διένεξη, προκαλεί σε μονομαχία τον λοχαγό Φραντς Μάλερ. Για να βοηθήσει τον Ουσόνι, η εξαδέλφη του, κόμισα Λίβια Σερπιέρι, που διακατέχεται κι αυτή από φιλελεύθερα αισθήματα, μολονότι ο σύζυγός της είναι πιστός υπήκοος του αυτοκρατορικού καθεστώτος, προσεγγίζει τον Μάλερ. Ο ωραίος λοχαγός δέχεται να μην μονομαχήσει, ο Ουσόνι εξορίζεται, αλλά η Λίβια τον  ερωτεύεται και γίνεται ερωμένη του. Όταν εκείνος την εγκαταλείπει, εκείνη τον αναζητά απεγνωσμένα παντού και καθώς ο πόλεμος είναι προ των πυλών, η Λίβια παραλαμβάνει από τον εξάδελφό της (για να το φυλάξει) ένα μεγάλο χρηματικό ποσό για τις ανάγκες της εξέγερσης. Ενώ ο πόλεμος έχει ξεσπάσει, ο Φραντς εμφανίζεται απρόσμενα και τρυπώνοντας κρυφά στην κρεβατοκάμαρα της Λίβια της ζητά χρήματα για να δωροδοκήσει τον στρατιωτικό γιατρό, προκειμένου να τον απαλλάξει από την θητεία. Η Λίβια τυφλωμένη από ερωτικό πάθος του δίνει τα χρήματα, αλλά όταν αργότερα τον αναζητά και τον βρίσκει στην Βερόνα, συντροφιά με μια πόρνη, εκείνος την αντιμετωπίζει με περιφρόνηση. Η Λίβια, με πληγωμένη τη γυναικεία περηφάνια της, τον εκδικείται, καταγγέλλοντάς τον στους ανωτέρους του ως λιποτάκτη. Τη νύχτα, κι ενώ οι Αυστριακοί γιορτάζουν τη νίκη τους, ο Φραντς εκτελείται, ενώ η Λίβια περιπλανιέται, στα πρόθυρα της τρέλας, καθώς έχει προδώσει και τον έρωτά της και την πατρίδα της.

«Ο Βισκόντι, διανοούμενος με ποικίλες αισθητικές εμπειρίες, δεν θα μπορούσε παρά να δημιουργήσει έργα με πολλαπλές αναφορές και χάρη σ’ αυτές να  ξεφεύγει από τον ρεαλισμό. Στο Senso, εκτός από τον Βέρντι, υπάρχουν και ισχυρές επιρροές από τον Τσέχωφ.  Οι δύο ήρωες διασχίζουν την ταινία σαν να τους έχει ξεχάσει ο κόσμος μέσα στον οποίο κινούνται, χωρίς να πάψουν στιγμή να του ανήκουν. Αποκαθιστώντας (και όχι αναπαριστώντας) την εποχή στην οποία εγγράφεται το πεπρωμένο τους, ο Βισκόντι διδάσκει Τέχνη και Ιστορία. Και απ’ αυτή την άποψη, οι αντιστοιχίες αποτελούν ουσιαστικά στοιχεία μιας ταινίας όπου ο κινηματογράφος γεννιέται ακόμα και  μέσα από όσα του είναι ξένα. Ο Βισκόντι, κατά την γνώμη μου, είναι ένας από τους σπάνιους εκείνους  κινηματογραφιστές που προσέγγισαν αυτό το μπωντλερικό ιδεώδες των αντιστοιχιών. Οι αντιστοιχίες αυτές αστράφτουν στην ταινία, σ’ αυτή την αρμονική κατασκευή, όπου ήχοι, χρώματα, κίνηση και ιστορία συναρθρώνονται χάρη στην ύψιστη ικανότητα της τέχνης να επινοεί την αλήθεια ξεκινώντας από το ψέμα - το ψέμα του μύθου. Το Senso είναι ένα καθαρό έργο τέχνης».

(Απόσπασμα από το κείμενο του Yves Alix για το Senso, δημοσιευμένο στο περιοδικό Positif, με τίτλο H όπερα εκτός σκηνής).
"O Nεορεαλισμός βρισκόταν σε αδιέξοδο. Έπρεπε να προχωρήσουμε παραπέρα. Aυτό προσπάθησα με το Senso." 
L.V.


Αποτέλεσμα εικόνας για ΒΙΣΚΟΝΤΙ
Λευκές Νύχτες (Le notti bianche, 1957)
ΤΑΙΝΙΑ-ΕΔΩ
Σενάριο: Luchino Visconti, Suso Cecchi D'Amico, βασ. στο ομότιτλο διήγημα του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι.
Φωτογραφία: Giuseppe Rotunno.
Μουσική: Nino Rota.
Ηθοποιοί: Maria Schell, Marcello Mastroianni, Jean Marais.
Διάρκεια: 102'.
Ασπρόμαυρη. Ιταλία/Γαλλία, 1957.
Bραβεία: Aργυρός Λέων στο Φεστιβάλ Bενετίας 1957.

Αργά μέσα στη νύχτα, κάνοντας τον περίπατό του στο Λιβόρνο, o Μάριο συναντά τη Ναταλία, που κλαίει κι αρνείται να μιλήσει. Tη συνοδεύει στο σπίτι της και της δίνει ραντεβού για το επόμενο βράδυ. Την επομένη, παρουσιάζεται όλος αυτοπεποίθηση στο ραντεβού, αλλά η νεαρή τού διηγείται την ιστορία της: είναι ερωτευμένη μ' έναν νοικάρη της γιαγιάς της και τον περιμένει να γυρίσει και να
τηρήσει την υπόσχεση που της έδωσε πριν ένα χρόνο. Ο Μάριο βρίσκει την ιστορία παράλογη, αλλά δέχεται να μεσολαβήσει και να παραδώσει ένα γράμμα στον άντρα. Όταν φεύγει η Ναταλία, με πληγωμένο τον εγωισμό του, σκίζει το γράμμα. Το επόμενο πρωί, ξυπνά αποφασισμένος να ξεχάσει το κορίτσι...

"Γνωρίζω πως συχνά χαρακτηρίζουν τις ταινίες μου ελαφρώς θεατρικές και το θέατρό μου ελαφρώς κινηματογραφικό, κι εγώ δεν βρίσκω τίποτα κακό σ' αυτό. Όλα τα μέσα είναι καλά. Oι Λευκές νύχτες, είναι θεατρικές στο μέτρο που αφορούν μια ιστορία δύο ατόμων γυρισμένη εξ ολοκλήρου σε στούντιο."
                                                                                                               L.V.
    Αποτέλεσμα εικόνας για Rocco and His Brothers           
Ο Ρόκο και τ' Αδέλφια του (Rocco e i suoi fratelli, 1960)
ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΕΔΩ
Σενάριο: Luchino Visconti, Suso Cecchi D'Amico.
Φωτογραφία: Giuseppe Rotunno.
Μουσική: Nino Rota.
Ηθοποιοί: Alain Delon, Renato Salvatori, Κατίνα Παξινού, Annie Girardot, Roger Hanin, Paolo Stoppa, Claudia Cardinale, Σπύρος Φωκάς, Rocco Vidolazzi, Adriana Asti, Nino Castelnuovo.
Διάρκεια: 177'.
Ασπρόμαυρη. Ιταλία/Γαλλία, 1960.
Bραβεία: Eιδικό Bραβείο της Eπιτροπής στο Φεστιβάλ Bενετίας 1960.


Μετά τον θάνατο του άντρα της, η Ροζάρια μετακομίζει με τους τέσσερις γιους της από τον ιταλικό νότο στο Μιλάνο, όπου ζει ο μεγαλύτερος γιος της, προς αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής. Η δραματική τροπή της ιστορίας τους δεν θα αργήσει να έρθει, όταν δύο από τα αδέλφια θα ερωτευτούν την ίδια γυναίκα.

Με ένα εξαιρετικό, δομημένο σενάριο ο Λουκίνο Βισκόντι χωρίζει την ιστορία του σε πέντε κεφάλαια, καθένα από τα οποία είναι αφιερωμένο σε έναν από τους γιους. Ο ιταλός δημιουργός στη μετα-νεορεαλιστική περίοδό του, με μεγάλη εικαστική δύναμη και εκπληκτική ακρίβεια, σκηνοθετεί ένα από τα αριστουργήματα της καριέρας του, ένα οικογενειακό έπος, ενώ ταυτόχρονα αναπαράγει στην οθόνη την κοινωνική τοιχογραφία μια ολόκληρης εποχής. Η ταινία αποτελεί και μια από τις δύο πρώτες πρωταγωνιστικές  κινηματογραφικές εμφανίσεις του Αλέν Ντελόν σε πρωταγωνιστικό ρόλο (την ίδια χρονιά με το Γυμνοί στον ήλιο), ενώ και  η ερμηνεία της Κατίνας Παξινού, στο ρόλο της μάνας-κουράγιο της ταινίας είναι συγκλονιστική.

"Ήθελα την Kατίνα Παξινού ακριβώς έτσι, μελοδραματική, νευρική, αδιάκριτη, δεσποτική, όλα αυτά τα πράγματα που γνωρίζει τόσο καλά να κάνει. Aυτή είναι η αφέντρα των παιδιών της, σ' αυτήν χρωστούν όση δύναμη έχει ο καθένας τους. Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να φτάσω στο ίδιο αποτέλεσμα με μιαν άλλη ηθοποιό."
L.V.
Αποτέλεσμα εικόνας για The Leopard 1963

Ο Γατόπαρδος (Il gattopardo, 1963)

Σενάριο: Luchino Visconti, Suso Cecchi D'Amico, βασ. στο ομότιτλο μυθ. του Giuseppe Tomasi di Lampedusa.
Φωτογραφία: Giuseppe Rotunno.
Μουσική: Nino Rota κι ένα ανέκδοτο βαλς του Giuseppe Verdi.
Ηθοποιοί: Burt Lancaster, Alain Delon, Claudia Cardinale, Rina Morelli, Paolo Stoppa, Romolo Valli, Lucilla Morlacchi, Ida Galli, Pierre Clementi.
Διάρκεια: 187'.
Έγχρωμη. Ιταλία/Γαλλία, 1963.
Bραβεία: Xρυσός Φοίνικας στο Φεστιβάλ Kαννών 1963


Σικελία, 1860. Η είδηση της απόβασης των γαριβαλδίνων διακόπτει την προσευχή στην έπαυλη του πρίγκιπα ντον Φαμπρίτσιο ντι Σαλίνα. Υποκινούμενος από καιροσκοπισμό, ο ανιψιός του πρίγκιπα, Τανκρέντι, κατατάσσεται στους εθελοντές, με την έγκριση του "μεγάλου θείου". Παρά το επαναστατικό κλίμα, οι συνήθειες του Σαλίνα δεν αλλάζουν. Όπως κάθε χρόνο, η οικογένεια πηγαίνει για διακοπές στο ιδιόκτητο φέουδό της. Γίνεται δημοψήφισμα και νέος "ισχυρός ανήρ" της περιοχής αναδεικνύεται ο δήμαρχος ντον Καλότζερο Σεντάρα, άνθρωπος άξεστος και νεόπλουτος. Όταν ο πρίγκιπας τον καλεί σε γεύμα, ο ντον Καλότζερο εμφανίζεται με την πανέμορφη κόρη του, Αντζέλικα, την οποία ερωτεύεται ο Τανκρέντι και αποφασίζει να την αρραβωνιαστεί...

"Tο κεντρικό θέμα του Γατόπαρδου "για να μείνουν όλα ίδια, είναι απαραίτητο όλα να αλλάξουν", δεν με ενδιέφερε μόνο ως ανηλεής κριτική της προόδου, ως απόλυτη άρνηση κάθε είδους μεταμόρφωσης που, σαν μαύρο σύννεφο, σκεπάζει τη χώρα μας και εμποδίζει μέχρι σήμερα κάθε γνήσια αλλαγή."
L.V.

Αποτέλεσμα εικόνας
Μακρινά Αστέρια της Άρκτου (Vaghe stelle dell'Orsa, 1965)
Δειτε την εδω


Σενάριο: Luchino Visconti, Suso Cecchi D'Amico, Enrico Medioli.
Φωτογραφία: Armando Nannuzzi.
Μουσική: Cesar Franck.
Ηθοποιοί: Claudia Cardinale, Jean Sorel, Michael Craig, Marie Bell.
Διάρκεια: 100' Ασπρόμαυρη.
Ιταλία, 1965.
Bραβεία: Xρυσός Λέων στο Φεστιβάλ Bενετίας 1965.

Η Σάντρα και ο σύζυγός της ’ντριου πηγαίνουν στη Βολτέρα, γενέθλια πόλη της γυναίκας, με την ευκαιρία της δωρεάς του κήπου της οικογενειακής έπαυλης, που θα γίνει δημόσιο πάρκο και θα φέρει το όνομα του πατέρα της Σάντρα. Η επιστροφή προκαλεί αναστάτωση στη γυναίκα, κυρίως
όταν ξαναβλέπει τον αδελφό της, Τζιάνι, και τη μητέρα της που νοσηλεύεται σε ψυχιατρική κλινική. Θυμάται και ξαναζεί το παρελθόν, τη συνενοχή και τη μνησικακία απέναντι στη μητέρα και το δεύτερο σύζυγό της, το δικηγόρο Τζιλαρντίνι. Αναβιώνει, επίσης, η νοσηρή σχέση των δύο αδελφών. Νιώθοντας αμηχανία, ο ’ντριου προσπαθεί να πετύχει τη συμφιλίωση της Σάντρα και του Τζιάνι με τον θετό πατέρα τους και καλεί τον Τζιλαρντίνι σε γεύμα. Η σύγκρουση κορυφώνεται...

"Ο Jean Renoir, που ασχολιόταν από νέος παθιασμένα με την κεραμική, συνήθιζε να λέει πως η κεραμική και ο κινηματογράφος έχουν κάτι κοινό: ο δημιουργός ξέρει πάντα τι θέλει να φτιάξει αλλά, μόλις το έργο μπει στο φούρνο, δεν γνωρίζει ποτέ αν θα βγει έτσι όπως το ήθελε ή τουλάχιστον ελαφρά διαφορετικό. Εγώ άφησα πολλή ώρα στο φούρνο τα Mακρινά αστέρια της ’ρκτου. Η κύηση είχε μεγάλη διάρκεια και μετά τα γυρίσματα μεσολάβησε πολύς χρόνος μέχρι να αρχίσει το μοντάζ. Κανείς δεν έχει περισσότερο άγχος από εμένα να μάθει αν αυτή η αβέβαιη "συγκέντρωση ψυχών" ψήθηκε στη σωστή θερμοκρασία."
L.V.
Αποτέλεσμα εικόνας
Ο Ξένος (Lo straniero, 1967)
Δειτε την ταινια ΕΔΩ
Σενάριο: Luchino Visconti, Suso Cecchi D'Amico, βασ. στο ομότιτλο μυθ. του Albert Camus.
Φωτογραφία: Giuseppe Rotunno.
Μουσική: Piero Piccioni.
Ηθοποιοί: Marcello Mastroianni, Anna Karina, Georges Wilson, Bernard Blier, Jacques Herlin.
Διάρκεια: 108'.
Έγχρωμη. 35mm.
Iταλία/Γαλλία, 1967.

Αλγέρι, 1939. Ο Μερσό, δημόσιος υπάλληλος γαλλικής καταγωγής, πηγαίνει στο Mαρένγκο και παρίσταται, χωρίς καμμία ιδιαίτερη συντριβή, στην κηδεία της μητέρας του. Την επομένη, συναντά τη Μαρί, πρώην συνάδελφο. Μεταξύ τους αρχίζει μια σχέση. Ένα βράδυ, ο Μερσό συναντά ένα γείτονά του, τον Ρεμόν, και τον προσκαλεί σε δείπνο. Ο τελευταίος προσκαλεί, την επόμενη Κυριακή, τον Μερσό και τη Μαρί στην καλύβα ενός φίλου του στην παραλία. Οι τρεις άνδρες δέχονται την επίθεση δύο Αράβων. Ο Μερσό παίρνει το πιστόλι του φίλου του...

"...και τότε εμφανίζεται η χήρα του Camus και προβάλλει βέτο: δεν εννοούσε να επιτρέψει το γύρισμα μιας ταινίας που δε θα ήταν πιστή μεταφορά του Ξένου που είχε γράψει ο σύζυγός της, αλλά μια σύγχρονη ερμηνεία του μυθιστορήματος� Ο ξένος δεν είναι μόνο ένα παιδί που γεννήθηκε κάτω από άσχημες συνθήκες, αλλά κι ένα παιδί που γεννήθηκε μέσα σε περιορισμούς. Ακόμα κι έτσι, όμως, νομίζω ότι είναι μια ταινία που αξίζει να την ξαναδούμε, μια διόλου ελάσσων ταινία. Χάρηκα όταν έμαθα ότι όσοι την ξαναείδαν, την κατάλαβαν καλύτερα."
L.V.  

Αποτέλεσμα εικόνας για The Damned 1969
Οι Καταραμένοι (La caduta degli dei, 1969)
ΤΑΙΝΙΑ-ΕΔΩ
Σενάριο: Luchino Visconti, Nicola Badalucco, Enrico Medioli.
Φωτογραφία: Armando Nannuzzi, Pasqualino De Santis.
Μουσική: Maurice Jarre.
Ηθοποιοί: Dirk Bogarde, Ingrid Thulin, Helmut Griem, Helmut Berger, Umberto Orsini, Renaud Verlay, Frorida Bolkan.
Διάρκεια: 156'.
Έγχρωμη.
Ιταλία/Γερμανία, 1969.

28 Φεβρουαρίου 1933. Κατά τη διάρκεια μιας οικογενειακής συνάθροισης, ο ηλικιωμένος πατριάρχης της οικογένειας Γιόακιμ φον Έσενμπεκ ορίζει αντιπρόεδρο της χαλυβουργίας τον αξιωματικό των SA Κονσταντίν για να εξευμενίσει το ναζιστικό κόμμα. Η απόφαση αναγκάζει τον φιλελεύθερο Χέρμπερτ να παραιτηθεί. Την ίδια νύχτα ο Γιόακιμ δολοφονείται και το έγκλημα αποδίδεται στον Χέρμπερτ. Στην πραγματικότητα, οι φυσικοί αυτουργοί της δολοφονίας, που έγινε ύστερα από προτροπή του αξιωματικού των SS ’σενμπαχ, είναι η Σοφία φον Έσενμπεκ και ο εραστής της, Φρίντριχ Μπρούκμαν. Την πλειοψηφία των μετοχών αποκτά ο Μάρτιν, ανιψιός του Γιόακιμ και γιος της Σοφίας, ο οποίος, όντας υποχείριο της μητέρας του, ορίζει πρόεδρο της εταιρείας τον εραστή της...

"H ιδέα μου ήταν να δείξω την ιστορία μιας οικογένειας, στους κόλπους της οποίας συμβαίνουν εγκλήματα που, ουσιαστικά, μένουν ατιμώρητα. Πού και πότε, στη σύγχρονη Ιστορία, θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο; Μόνο επί ναζισμού με τις μαζικές σφαγές και τις δολοφονίες που μένουν ακόμα ατιμώρητες. Γι' αυτό τοποθέτησα την ιστορία αυτής της οικογένειας, που έπρεπε να είναι η ιστορία του χάλυβα, στη Γερμανία, στη διάρκεια της ανόδου του ναζισμού..."
L.V.
Αποτέλεσμα εικόνας για Death in Venice
Θάνατος στη Βενετία (Morte a Venezia, 1971)

δειτε εδω   εδω  και εδω
Σενάριο: Luchino Visconti, Nicola Badalucco, βασ. στην ομότιτλη νουβέλα του Thomas Mann.
Φωτογραφία: Pasqualino De Santis.
Μουσική: αποσπάσματα από τις Συμφωνίες αρ. 3 και 5 του Gustav Mahler.
Ηθοποιοί: Dirk Bogarde, Bjorn Andresen, Silvana Mangano, Romolo Valli.
Διάρκεια: 133'. Έγχρωμη.
Iταλία/Γαλλία, 1971.
Bραβεία: Mεγάλο Eιδικό Bραβείο Eικοσιπενταετίας του Φεστιβάλ Kαννών 1971.


1911. Μετά από μια κρίση δημιουργικότητας, ο μουσικός Γκούσταφ φον ’σενμπαχ φτάνει στο Λίντο της Βενετίας για να περάσει μόνος του μια περίοδο διακοπών? όχι μόνο για να στοχαστεί αλλά και επειδή είναι κουρασμένος και άρρωστος. Στο ξενοδοχείο στο οποίο καταλύει, την προσοχή του προσελκύει μια οικογένεια πολωνών τουριστών και, ιδιαίτερα, ένας πανέμορφος έφηβος, ο Τάτζιο, για τον οποίο νιώθει αμέσως μεγάλη έλξη. Έχοντας σε αντάλλαγμα μιαν αμφίσημη ανταπόκριση, ο Γκούσταφ ακολουθεί με το βλέμμα τον νεαρό στο ξενοδοχείο και στην παραλία, και, αναστατωμένος απ' το πάθος, αποφασίζει να φύγει...

"Ανέκαθεν με γοήτευε το θέμα της διαφοράς
ανάμεσα στις αισθητικές αναζητήσεις και τη ζωή ενός καλλιτέχνη, ανάμεσα στην ύπαρξή του που υπερβαίνει την Iστορία και τη συμμετοχή του σε "ιστορικές", αστικές καταστάσεις."
L.V.
Αποτέλεσμα εικόνας
Το Λυκόφως των Θεών (Ludwig, 1972)
1864. Ο δεκαοκτάχρονος Λουδοβίκος στέφεται βασιλιάς της Βαυαρίας. Λάτρης της τέχνης και φιλοδοξώντας να γίνει μαικήνας, καλεί στην αυλή του τον Richard Wagner. Ο Λουδοβίκος δεν καταλαβαίνει ότι πίσω από τη γοητευτική μουσική του Wagner κρύβεται ένας καιροσκόπος που, ανάμεσα στ' άλλα, εγείρει τεράστιες οικονομικές απαιτήσεις γιατί πρέπει να εξοφλήσει υπερβολικά χρέη. Η εξαδέλφη του Ελισάβετ (Σίσι) είναι το "δεύτερο πάθος" του. Μετά την πρεμιέρα του Τριστάνου και κατόπιν πιέσεων της Αυλής, ο Λουδοβίκος διατάζει τον Wagner ν' απομακρυνθεί από το Μόναχο. Η Βαυαρία μπαίνει  στον αυστρο-πρωσικό πόλεμο...

"Το Λυκόφως των θεών του Luchino Visconti ανήκει αναμφίβολα στην κατηγορία εκείνων των ταινιών που είναι πιο μεγαλειώδεις από τον κινηματογράφο, πιο τολμηρές από την εποχή τους και των οποίων η ύπαρξη και μόνο αποτελεί μια πρόκληση στην πεζότητα της καθημερινότητας, στον υλισμό του αιώνα."
Olivier Assayas   


η ταινία αποτελείτε απο 5 μέρη...
(Οpenload)
(Vidto.me)
(Vidzi.tv)

Αποτέλεσμα εικόνας
Η Γοητεία της Αμαρτίας (Gruppo di famiglia in un interno, 1974)
Δειτε την ταινια ΕΔΩ  
Δειτε και ΕΔΩ   
Σενάριο: Luchino Visconti, Suso Cecchi D'Amico, Enrico Medioli.
Φωτογραφία: Pasqualino De Santis.
Μουσική: Franco Mannino και αποσπάσματα από τη Συμφωνία Concertante K364 του W.A. Mozart.
Ηθοποιοί: Burt Lancaster, Silvana Mangano, Helmut Berger, Claudia Marsani, Stefano Patrizi, Elvira Cortese, Romolo Valli, Dominique Sanda, Claudia Cardinale.
Διάρκεια: 121'. Έγχρωμη.

Ενας ηλικιωμένος καθηγητής ζει απομονωμένος σ’ ένα διαμέρισμα στο κέντρο της Ρώμης, περιτριγυρισμένος από πίνακες ζωγραφικής που απεικονίζουν αποκλειστικά οικογενειακά πορτρέτα. Κάποια στιγμή εμφανίζεται η Μπιάνκα Μπρουμόντι, μια πλούσια, αλαζονική και ματαιόδοξη γυναίκα και τον πείθει, επιμένοντας με μεγάλη φορτικότητα και αγένεια και τελικά το κατορθώνει, να της νοικιάσει το διαμέρισμα του επάνω ορόφου, στο οποίο προτίθεται να εγκαταστήσει τον νεαρό εραστή της, την κόρη της και τον μνηστήρα της κόρης. Η εισβολή αυτών των ανθρώπων ταράζουν την ήρεμη ρουτίνα του καθηγητή και αναστατώνουν την ζωή του. Ωστόσο μένει έκπληκτος από την στάση και τον τρόπο τους, κυρίως από τον εραστή της Μπρουμόντι, τον χαρισματικό Κόνραντ, μια αντιφατική, αμφιλεγόμενη αλλά και εξαιρετικά γοητευτική προσωπικότητα. Ο καθηγητής, πολύ γρήγορα κουράζεται από την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά των νέων ενοίκων, διαπληκτίζεται συνεχώς μαζί τους, αλλά επειδή κατά κάποιον τρόπο, έχουν γίνει η «οικογένεια» που ο ίδιος ποτέ δεν είχε, τους καλεί σε δείπνο για να συμφιλιωθούν…

«Ένα πρωί, στο αρχοντικό και σιωπηλό διαμέρισμα του κα­θηγητή -εξαιρετική ερμηνεία από τον Μπαρτ Λάνκαστερ- εισβάλλει αιφνίδια, με τη μορφή τεσσάρων απρόσκλητων επισκεπτών, η ίδια η ζωή: με τη βαρβαρότητα και την αγένεια του εισβολέα, αλλά και με τα πάθη, τις επιθυμίες, τον ερωτισμό και  την ακόρεστη δίψα της.  Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού, ο οποίος ζει στη σκιά της ζωής, σχεδόν εκτός τόπου και χρόνου, βυθισμένος σε μια χειμερία νάρκη, με μόνη συντροφιά “τα έργα των ανθρώπων, αλλά όχι με τους ίδιους τους ανθρώπους”, ανα­στατώνεται από αυτή την παρέα που παραβιάζει τον ιδιωτικό του χώρο. Η ενατένιση του Υψηλού, η καλλιέργεια της ψυχής και του πνεύματος, η αναζήτηση της Ομορφιάς και της Αρμονίας που παρέχει η Τέχνη (τα διανοητικά και ψυχικά ‘’σπορ’’ στα οποία επιδίδεται ο καθη­γητής), αποσυντονίζονται μπροστά στον ορμητικό χείμαρ­ρο της   πραγματικότητας. Το διαμέρισμα, από χώρος πνευ­ματικότητας και στοχασμού, μετατρέπεται σε μια θεατρική σκηνή, όπου θα παιχτεί το δράμα της ύπαρξης και της ύστατης αγωνίας, με αόρατο σκηνοθέτη τον “μεγάλο εχθρό”. Σ’ αυτό το εσωτερικό τοπίο, θα συγκρουστούν δύο κόσμοι διαμετρικά αντίθετοι, και από τη σύγκρουση θα γεν­νηθεί η φενάκη μιας ψευδεπίγραφης οικογένειας και το φευ­γαλέο όνειρο μιας άλλης ζωής, που γρήγορα θα αποδειχθεί -με τρόπο μοιραίο και τραγικό- μια οικτρή πλάνη (...) Ανάμεσα σε δύο καρδιογραφήματα, που αναπαριστούν στην οθόνη τους αδύναμους χτύπους μιας ραγισμένης, αλ­λά περήφανης, μέχρι τέλους, καρδιάς, κινηματογραφώντας μια ομάδα (gruppo) που δεν καταφέρνει να γίνει οικογέ­νεια (famiglia) κι ένα εσωτερικό (interno) που δεν άντεξε την εξωτερική πίεση, ο Λουκίνο Βισκόντι συνθέτει ένα σπαραχτικό οπτικό ρέκβιεμ για τις χαμένες δυνατότητες της ύπαρξης, για ό,τι θα μπορούσε να έχει συμβεί, αλλά δεν συνέβη ποτέ».

(Απόσπασμα από το κείμενο του Θωμά Λιναρά για την Γοητεία της αμαρτίας, με τίτλο Το κατειλημμένο σπίτι).

"Στη Γοητεία της αμαρτίας (όπως και, προηγουμένως, στο Θάνατο στη Βενετία), προσπάθησα ν' αφηγηθώ τη διάσταση μεταξύ τέχνης και ζωής σ' έναν καλλιτέχνη που γερνάει: ένας καθηγητής που έχει περάσει τα πενήντα (Burt Lancaster), ανακαλύπτει την ίδια του τη μοναξιά και, σαν υπνοβάτης, ξυπνά στο χείλος μιας αβύσσου."
                                                                                     L.V.


Αποτέλεσμα εικόνας
Ο Αθώος (L'innocente, 1976)
ΤΑΙΝΙΑ-ΕΔΩ
Σενάριο: Luchino Visconti, Enrico Medioli, Suso Cecchi D'Amico, βασ. στο ομότιτλο μυθ. του Gabriele D'Annunzio.
Φωτογραφία: Pasqualino de Santis.
Μουσική: Franco Mannino, Chopin, Mozart, Liszt, Gluck.
Ηθοποιοί: Giancarlo Giannini, Laura Antonelli, Jennifer O'Neill, Rina Morelli, Massimo Girotti, Marie Dubois.
Διάρκεια: 129'. Έγχρωμη.
Ιταλία/Γαλλία, 1976.

Ρώμη, 1891. Ο Τούλιο Χέρμιλ και η σύζυγός του, Τζουλιάνα, διατηρούν, από καιρό, εντελώς τυπικές σχέσεις. Κι ενώ η Τζουλιάνα φαίνεται να δέχεται παθητικά τη σχέση του συζύγου της με την κόμισσα Τερέζα Ράφο, στη διάρκεια μιας απουσίας του Τούλιο, γνωρίζει το συγγραφέα Φιλίπο Ντ' Αρμπόριο και γίνεται ερωμένη του. Όταν ο σύζυγος επιστρέφει, η Τζουλιάνα μετακομίζει στην έπαυλη της πεθεράς της. Ο Τούλιο αντιλαμβάνεται την απόσταση που υπάρχει ανάμεσά τους, αισθάνεται εκ νέου γοητευμένος και της προτείνει να ξαναρχίσουν μαζί μια νέα ζωή...

"Στον Αθώο, το ερέθισμα που του δίνει το μυθιστόρημα του D'Annunzio -έστω και με όσα αρνητικά συνεπάγεται η δημιουργία ενός έργου που ο δημιουργός του βρίσκεται σε άσχημη φυσική κατάσταση- το επεξεργάζεται από μια "μη ιστορική" οπτική γωνία, που υπογραμμίζει την οικουμενική σημασία της κρίσης των αξιών και του υπαρξιακού φόβου."
Gianni Rondolino         

Αποτέλεσμα εικόνας
Anna Magnani (επεισόδιο της σπονδυλωτής ταινίας Εμείς οι Γυναίκες [Siamo donne], 1953)
Σενάριο: Cesare Zavattini, με τη συνεργασία της Suso Cecchi D'Amico.
Φωτογραφία: Gabor Pogany.
Μουσική: Alessandro Cicognini.
Ηθοποιοί: Anna Magnani.
Διάρκεια: 22'. Ασπρόμαυρη.
Ιταλία, 1953.

Ρώμη, 1943. Πηγαίνοντας στο θέατρο, η Anna Magnani λογομαχεί με τον ταξιτζή που της ζητά μία επιπλέον λίρα για το σκυλάκι της. Σύμφωνα με την ηθοποιό, όμως, το ζωντανό δεν πρέπει να πληρώσει, γιατί αυτό προβλέπεται από τον κανονισμό για τα σκυλιά "που τα κρατάς στην αγκαλιά σου". Μην κατορθώνοντας να τον πείσει, του ζητά να την οδηγήσει στην αστυνομία, όπου καταφέρνει ν' αποφύγει την
πληρωμή. Όταν φτάνει στο θέατρο, όμως, η διαδρομή με το ταξί είναι τόσο μεγάλη, που πρέπει να πληρώσει έναν τσουχτερό λογαριασμό...
Αποτέλεσμα εικόνας
Η Δουλειά (Il lavoro - επεισόδιο της σπονδυλωτής ταινίας Βοκκάκιος '70 [Boccaccio '70], 1962)
Σενάριο: Luchino Visconti, Suso Cecchi D'Amico, βασ. στο διήγημα Au bord du lit του Guy de Maupassant.
Φωτογραφία: Giuseppe Rotunno.
Μουσική: Nino Rota.
Ηθοποιοί: Romy Schneider, Tomas Milian, Romolo Valli, Paolo Stoppa.
Διάρκεια: 54'. Έγχρωμη. Iταλία/Γαλλία, 1962.

Ο νεαρός κόμης Οτάβιο βρίσκεται μπλεγμένος σ' ένα κύκλωμα πορνείας "υψηλού επιπέδου" και η είδηση δημοσιεύεται σε μια σκανδαλοθηρική εφημερίδα. Η σύζυγός του Πούπε δεν κάνει στον άντρα της "σκηνές"? δίνει εντολή στους υπηρέτες να σερβίρουν το γεύμα, κουβεντιάζει με το σύζυγό της σαν να μη συμβαίνει τίποτα, κάνει επί ώρες μπάνιο, κι όταν ο σύζυγος της δείχνει ότι θέλει να κάνει έρωτα μαζί της, η Πούπε ζητάει
να πληρωθεί...

"Tο επεισόδιο είναι ένας μικρός πίνακας μιας κοινωνίας που γνωρίζω πολύ καλά, της κοινωνίας του Mιλάνου. Πλούσιες γυναίκες που δεν ασχολούνται με τίποτα και ξαφνικά τις συγκινεί η ιδέα να κάνουν κάτι, να γίνουν εργαζόμενες."
L.V.

Αποτέλεσμα εικόνας
Η Μάγισσα στην Πυρά (La Strega Bruciata Viva — επεισόδιο της σπονδυλωτής ταινίας Οι Μάγισσες [Le Streghe], 1967)
Σενάριο: Guiseppe Patroni Griffi, Cesare Zavattini.
Φωτογραφία: Giuseppe Rotunno.
Μουσική: Piero Piccioni.
Ηθοποιοί: Silvana Mangano, Annie Girardot, Francisco Rabal, Massimo Girotti, Elsa Albani, Clara Calamai. Διάρκεια: 40'. Έγχρωμη. Ιταλία/Γαλλία, 1967. (επεισόδιο της σπονδυλωτής ταινίας Οι μάγισσες / Le streghe) 
Η ηθοποιός Γκλόρια φτάνει στο Κίτσμποχελ, στο σαλέ της φίλης της, Βαλέρια, που γιορτάζει την επέτειο του γάμου της. Κατά τη διάρκεια ενός ομαδικού παιχνιδιού, η Γκλόρια αισθάνεται άσχημα. Προστρέχοντας να τη βοηθήσουν, οι παρόντες παρατηρούν τα πρόσθετα ομορφιάς της πανέμορφης ντίβας: τα βαμμένα μάτια, τις ψεύτικες βλεφαρίδες. Η ντίβα λιποθυμάει ξανά και η Βαλέρια καταλαβαίνει ότι είναι έγκυος. Η Γκλόρια τηλεφωνεί στο σύζυγό της στην Αμερική... 



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου