Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

Ήταν Ένας Τραγουδιστής Κότσυφας (1970) του Οτάρ Ιοσελιάνι




Η καταγραφή της ρέμπελης ζωής του τυμπανιστή Γκία μετατρέπεται σε έναν αντι­εξουσιαστικό ύμνο στην ανεμελιά. Η ταινία που έκανε γνωστό τον Γεωργιανό Οτάρ Ιοσελιάνι.

Ο νεαρός Γκία είναι τυμπανιστής στην ορχήστρα του θεάτρου της Τιφλίδας. Στη διάρκεια της μέρας του ασχολείται με τα πιο διαφορετικά πράγματα. Η έλλειψη αυτοπειθαρχίας και οργάνωσης του προσωπικού του χρόνου, τον κάνει να φτάνει στη συναυλία πάντα την τελευταία στιγμή και στο τέλος κάθε παράστασης, ο Διευθυντής της ορχήστρας τον παρατηρεί αυστηρά για τις συνεχείς καθυστερήσεις του. Αυτός, όπως πάντα, αδιαφορεί και συνεχίζει να ζει την κάθε του μέρα μέσα σ’ ένα απερίγραπτο χάος από ματαιωμένες συναντήσεις, ραντεβού τα οποία κλείνει και ξεχνά να πάει, απουσιάζει από τις πρόβες της ορχήστρας, ξεχνά διαρκώς τις υποσχέσεις του και πετώντας, ακριβώς σαν τον κότσυφα, από το ένα κλαδί της ζωής στο άλλο, βιώνει μονάχα το παρόν, σαν να μην υπάρχει γι αυτόν το χτες και το αύριο. Όλοι τον συμπαθούν, αλλά και όλοι ανησυχούν για την ανευθυνότητα και την επιπολαιότητά του, καθώς και για το γεγονός ότι χάνει άσκοπα τον καιρό του, χωρίς ουσιαστικά να κάνει τίποτα...
Αυτή η ανάλαφρη και ανέμελη ταινία, με το μεγάλο ηθικό βάρος και το τραγικό τέλος, αφηγείται την ιστορία ενός «ανεύθυνου», «επιπόλαιου» και γι’ αυτό «αρνητικού» ήρωα, ο οποίος δεν δέχεται να λειτουργήσει σαν γρανάζι του μηχανισμού εξουσίας και να γίνει παραγωγικός και χρήσιμος για την κοινωνία. Ο Κότσυφας καθιστά τον γεωργιανό σκηνοθέτη persona non grata για το καθεστώς. Ο Ιοσελιάνι είναι με την πλευρά του τζίτζικα, που ζει στην κόψη του κύματος της χαράς, της ζωής και όχι με το μυρμήγκι που οικοδομεί το σοσιαλιστικό μέλλον. Η ταινία μπλοκάρεται από την λογοκρισία, όχι γιατί είναι πολιτικά αιχμηρή-καθόλου μάλιστα-αλλά γιατί όπως λέει ο ίδιος «οι ταινίες μου δεν ήταν ενάντια στο σύστημα. Η πολιτική δεν με ενδιέφερε. Απλώς ήταν α-σοβιετικές και αδιαφορούσαν για το καθεστώς, σαν να μην υπήρχε. Και αυτό ήταν κάτι ανεπίτρεπτο». Η ταινία θα προβληθεί στις Κάννες τρία χρόνια αργότερα, το 1974, ως δείγμα ανοχής του σοβιετικού καθεστώτος απέναντι στους διαφωνούντες, κατακτώντας την ομόφωνη αποδοχή των κριτικών και κάνοντας διεθνώς γνωστό το όνομα του δημιουργού της.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου