Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

Η Επιστροφή (2003)του Αντρέι Ζβιαγκνίτσεφ


* The Return. Ρωσία, 2003. Σκηνοθεσία: Αντρέι Ζβιαγκίντσεφ. Σενάριο: Βλαντιμίρ Μοϊσένκο, Αλεξάντρ Νοβοτόσκι. Ηθοποιοί: Βλαντιμίρ Γκάριν, Ιβάν Ντομπρονράβοβ, Κονσταντίν Λαβρονένκο, Ναταλία Βντόβινα. 105 λεπτά.

*****Η συνάντηση δυο νεαρών αδερφών με το «χαμένο» πατέρα τους σε μια αλληγορική, ποιητική, σκηνοθετημένη με ξεχωριστή έμπνευση ταινία, σχόλιο πάνω στη σχέση της σύγχρονης νεολαίας με το παλιό καθεστώς -ταινία που κέρδισε το Χρυσό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ Βενετίας.




Η επιστροφή
ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ
Βραβευμένη με το Χρυσό Λιοντάρι στο περσινό Φεστιβάλ Βενετίας, η ρωσική «Η επιστροφή», πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Αντρέι Ζβιαγκίντσεφ, περιγράφει τη σχέση ανάμεσα σ' έναν πατέρα και τους δυο γιους του, όταν ο πατέρας επιστρέφει ύστερα από απουσία δώδεκα χρόνων. Η ζωή των δυο νεαρών αδερφών ξαφνικά ανατρέπεται με την εμφάνιση του σχεδόν άγνωστου, καταπιεστικού όπως θ' αποδειχτεί, πατέρα, τον οποίο θυμούνται μόνο από μια παλιά φωτογραφία του. Απαντήσεις στο αν πράγματι αυτός είναι ο πατέρας τους ή γιατί επέστρεψε ύστερα από τόσα χρόνια απουσίας, καθώς και σε άλλα ερωτήματά τους, θα βρουν τα δυο παιδιά στο ταξίδι «γνωριμίας» που κάνουν μαζί του σ' ένα έρημο νησί.

Ενα ταξίδι εφτά ημερών που υποβάλλει τις εφτά μέρες της δημιουργίας της Βίβλου, κι όπου ο πατέρας παίρνει τη μορφή ενός θεού ή κάποιου μυθικού προσώπου -υπάρχουν οιδιπόδιες αναφορές αλλά και αναφορές στο Χάροντα και τον Αχέροντα. Η συνάντηση ανάμεσα σε πατέρα και γιους θα προκαλέσει συγκρούσεις, φέρνοντας στην επιφάνεια ψυχικά τραύματα και μίση και οδηγώντας σ' ένα τραγικό φινάλε.

Ο Ζβιαγκίντσεφ σκηνοθετεί με μια αυστηρότητα στη χρήση των μέσων του, από τη σύνθεση των εικόνων με τα κάπως μουντά τους χρώματα (η ατμοσφαιρική φωτογραφία είναι του Μιχαήλ Κρίτσμαν) μέχρι τη χρήση των ήχων και της μουσικής, κινούμενος ανάμεσα στο θρίλερ και τη θρησκευτική αλληγορία, με το κάθε τι να εκτυλίσσεται σύμφωνα μ' έναν συγκεκριμένο στόχο, φτιάχνοντας ταυτόχρονα ένα σχόλιο πάνω στη σχέση της σύγχρονης νεολαίας με το παλιό καθεστώς, σχέση ταυτόχρονα θαυμασμού και μίσους, αποσπώντας έξοχες ερμηνείες από τους δύο νεαρούς πρωταγωνιστές του (το τραγικό είναι ότι ο μεγαλύτερος από τους δύο πνίγηκε σε λίμνη λίγο μετά το γύρισμα της ταινίας). Κανένας δεν μπορεί ν' αμφισβητήσει την ωριμότητα της ματιάς του σκηνοθέτη. Κάθε πλάνο έχει τη δική του ομορφιά και δύναμη, κι όλα μαζί οδηγούν στο εκπληκτικό, αναπάντεχο φινάλε. Πρόκειται για μια νέα, σίγουρη φωνή από το σύγχρονο ρωσικό κινηματογράφο, μια εκπληκτική, λυρική, εικαστικά πανέμορφη ματιά πάνω στην ανθρώπινη κατάσταση, με μια κινηματογραφική μορφή που αντλεί από τα διδάγματα των μεγάλων Ρώσων σκηνοθετών, ιδιαίτερα εκείνα των Αντρέι Ταρκόφσκι και Σεργκέι Παραντζάνοφ, των δύο μεγάλων ποιητών του σύγχρονου ρωσικού κινηματογράφου.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 19/03/2004

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου