Πέμπτη, 6 Απριλίου 2017

Λεβιάθαν (2014)του Αντρέι Ζβιαγκνίτσεφ


Ο σκηνοθέτης της «Επιστροφής» και της «Ελένα» κάνει την πιο επίκαιρη, σκληρή και ταυτόχρονα αιθέρια όμορφη ταινία για τη σύγχρονη Ρωσία και κερδίζει Βραβείο Σεναρίου στο Φεστιβάλ Κανών 2014, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας και υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. 

 
Ο διεφθαρμένος δήμαρχος μιας παραθαλάσσιας τοποθεσίας στη βορειοδυτική Ρωσία έχει βάλει εδώ και καιρό στο μάτι του την περιουσία ενός πεισματάρη και περήφανου μηχανικού, ο οποίος ζει απομονωμένος με τη γυναίκα και τον γιο του σε ένα σπίτι που φαίνεται να έχει περάσει στην οικογένειά του από γενιά σε γενιά και είναι χτισμένο σε μια πανέμορφη περιοχή του χάρτη. 
Σωστός γκάνγκστερ στους τρόπους και στις μεθόδους του, ο δήμαρχος χρησιμοποιεί κάθε είδους εκβιασμούς προκειμένου να αποσπάσει το οίκημα αυτό από τον ιδιοκτήτη του και να απαλλοτριώσει συνεπακόλουθα την περιοχή. Ο μηχανικός παραμένει ανένδοτος, σε μια προσπάθεια να διαφυλάξει τα υπάρχοντα που με κόπο έχει αποκτήσει και μαζί τα πάτρια εδάφη του. Και καθώς ο ακήρυχτος αυτός πόλεμος μεταξύ των δυο αντρών σιγοβράζει, μια σειρά από γεγονότα οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια τον ένα από τους δυο αντιπάλους στην βέβαιη συντριβή του. 
Με βάση αυτή την ξεκάθαρη και σαφέστατων θρησκευτικών αναφορών ιστορία, που βρίσκεται μεν τοποθετημένη σε μια αντιπροσωπευτική σημερινή Ρωσία αλλά αποκτά μεμιάς οικουμενικές διαστάσεις και σημασίες, ο Αντρέι Σβιάγκιντσεφ υπογράφει, στην τέταρτη μεγάλου μήκους δημιουργία του, μια δήλωση απαισιοδοξίας για μια δυσοίωνη νέα εποχή η οποία δείχνει να ξημερώνει στη χώρα του.
Αυστηρή και επιβλητική, με μια ομορφιά, η οποία δανείζεται από τα φυσικά τοπία που μοιάζουν με παγωμένα, σκουρόχρωμα γλυπτά, η ταινία παίρνει τη μορφή μιας πολιτικής παραβολής, στηλιτεύει ευθέως τη ρωσική πραγματικότητα του Βλαντιμίρ Πούτιν και προειδοποιεί για ένα επικείμενο ξεπούλημα των πάντων υπό τη συνενοχή των ίδιων των κατοίκων.
Μέσα από μια απόλυτη κυριαρχία στα πλάνα και στην έκβαση της πλοκής του, ο δημιουργός της αριστουργηματικής «Επιστροφής» ξεκινά από ένα ειρωνικό χρονικό ζωής για να συλλάβει σιγά σιγά την ανησυχητική εικόνα ενός κόσμου, καθόλου μακριά από τον δικό μας, ο οποίος τελεί σε πλήρη ηθική κατάπτωση, και μάλιστα το κάνει με τις ευχές και τη συγκατάθεση του κράτους, του νόμου και της εκκλησίας. 
Πρόκειται για ένα όραμα απελπισμένο, όσο και σε απόλυτη συνάφεια με την τωρινή πραγματικότητα, το οποίο ο Ζβιάγκιντσεφ μεταμορφώνει σε μια από τις πιο αξιομνημόνευτες και επίκαιρες δημιουργίες της χρονιάς. 
(Λουκάς Κατσίκας)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου