Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Μαύρος Κύκνος /Black swan(2010)του Ντάρεν Αρονόφκσι


Ο «Μαύρος κύκνος» («Black swan», HΠA, 2010) του Ντάρεν Αρονόφσκι, που όλα δείχνουν ότι θα χαρίσει στη Νάταλι Πόρτμαν το Οσκαρ _ δικαίως, αφού δίνει μια εξαιρετική ερμηνεία, εσωτερική και σωματική _ είναι μια τόσο φιλόδοξη και πολυσύνθετη ταινία που εύκολα μπορεί να παρεξηγηθεί.
Στην παγκόσμια πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Βενετίας δίχασε τόσο πολύ που αναρωτιόσουν πώς είναι δυνατόν το ίδιο έργο να θεωρείται από κάποιους αριστούργημα και από κάποιους άλλους υπερφίαλο και σαχλό. Ισως να φταίει το γεγονός ότι ο Αρονόφσκι, δύναμη πλέον στο σύγχρονο αμερικανικό σινεμά («Ρέκβιεμ για ένα όνειρο»), επεξεργάζεται με εξαιρετική ακρίβεια τα αρκετά είδη που η ταινία πρεσβεύει χωρίς τελικά να την εντάσσει κάπου. Για μένα αυτό ακριβώς είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της και εκείνο που με κράτησε περισσότερο.
Στην καρδιά του «Κύκνου» βρίσκεται το ανέβασμα μιας σκοτεινής εκδοχής της «Λίμνης των κύκνων», με τίποτε όμως δεν μπορείς να αποκαλέσεις την ταινία χορευτική. Κάπου νομίζεις ότι παρακολουθείς ένα «Φλασντάνς» του κλασικού μπαλέτου, γιατί ο Αρονόφσκι δίνει μεγάλη έμφαση στην αποφασιστικότητα και στην πειθαρχία της χορεύτριας που έχει επιλεγεί (η Πόρτμαν). Ούτε αυτό όμως είναι η ταινία. Εν τω μεταξύ η κόντρα της χορεύτριας με μια άλλη συνάδελφό της (Μίλα Κούνις) δημιουργεί ένα περιβάλλον νοσηρού ανταγωνισμού (στον χορό... και στο μυαλό), πόσω μάλλον με τον καλλιτεχνικό διευθυντή του έργου (Βενσάν Κασέλ) να στέκεται ανάμεσά τους. Η ερωτική ιστορία που προκύπτει κάνει τα πράγματα ακόμη πιο περίπλοκα.
Και βέβαια, δεν πρέπει να ξεχνάμε το στοιχείο του μεταφυσικού θρίλερ, που επικρατεί στο μεγαλύτερο μέρος. Για παράδειγμα, η αρρωστημένη σχέση της κοπέλας με την πρώην χορεύτρια μάνα της (Μπάρμπαρα Χέρσεϊ) δεν διακρίνεται από τα κλισέ που περιμένεις αλλά δίνει την εντύπωση ότι είναι βγαλμένη από το εφιαλτικό σύμπαν του Ντέιβιντ Λιντς, με τη μάνα αποκλεισμένη από τον υπόλοιπο κόσμο, στο σπίτι της. Και όμως, την ταινία ούτε θρίλερ μπορείς να τη χαρακτηρίσεις. Συνεπώς όλα αυτά τα στοιχεία μαζί μπορούν να σε ενθουσιάσουν ή να σε απομακρύνουν από τον κόσμο ενός φιλμ που ωστόσο σε προβληματίζει. Και σε αναγκάζει να το διατηρήσεις στη σκέψη σου για πολλή ώρα αφ' ότου έχει τελειώσει. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου