Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

Κολαστήριο / Damnation (1988) του Μπέλα Ταρ


DAMNATION_POSTER
Ένα ατμοσφαιρικό διαμάντι από τον βραβευμένο Ούγγρο σκηνοθέτη Μπέλα Ταρ (Το άλογο του Τορίνο), που αφηγείται μια γοητευτική, υπνωτιστική ερωτική ιστορία.

Αναλύοντας τα συστατικά του Κολαστηρίου, θα βρει κανείς άριστα υλικά: ένα σενάριο απλό μεν, πολυεπίπεδο δε, με διαλόγους που μπορούν να ερμηνευτούν ποικιλοτρόπως (εδώ να τονίσουμε τη συμβολή του Ούγγρου λογοτέχνη Laszlo Krasznahorkai˙ όπως η συνεργασία του Akira Kurosawa με τονToshiro Mifune έδωσε νέα πνοή στο έργο του πρώτου, έτσι και η σύμπραξη Tarr και Krasznahorkai αποδείχτηκε άκρως γόνιμη), μια σκηνοθεσία στιβαρή, αλλά και απόλυτα μουσική και ρέουσα (ο σκηνοθέτης περιορίζεται σε εναλλαγή έξι συγκεκριμένων τύπων πλάνων, μεταξύ των οποίων τον πιο σημαντικό ρόλο παίζουν τα αργά πανοραμίκ με γερανό, τα στατικά μεσαία πλάνα των πρωταγωνιστών και τα αργά λατεράλ πλάνα σε ράγες), φωτογραφία απόλυτα εναρμονισμένη στις σκηνοθετικές προθέσεις, τόσο με τις μελωδικές σχεδόν κινήσεις της μηχανής όσο και με τους τόνους του γκρι που τονίζουν ακόμα πιο εμφατικά την ερήμωση, εξωτερική και εσωτερική, αλλά και αιχμαλωτίζουν άψογα την υγρότητα και την αχλύ του τοπίου, ερμηνείες που στοιχειώνουν τον θεατή, κυρίως από τον πρωταγωνιστή Miklós Székely, του οποίου το βλέμμα πλανάται στο χώρο και την αγαπημένη του γεμάτο ικεσία, αλλά και σταδιακή εγκατάλειψη και καταβύθιση στο προσωπικό του κολαστήριο, σκηνικά και χώρους (εγκαταλελειμμένα τοπία, υπομνήσεις βιομηχανικού τοπίου, παρακμασμένα μπαρ, ομίχλη και βροχή) που παραπέμπουν ανάμεσα σε φιλμ νουάρ και ταινία επιστημονικής φαντασίας και μια μουσική υπνωτιστική είναι μόνο μερικά από αυτά. Το Κολαστήριο όμως, όπως και κάθε άλλο σπουδαίο έργο τέχνης είναι κάτι παραπάνω από το άθροισμα των μερών του: είναι η περιπέτεια της εξερεύνησης της πορείας μιας ανθρώπινης ψυχής που παραδέρνει. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου