Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Εν Ψυχρώ / In Cold Blood (1967) του Richard Brooks


Σχετική εικόνα


In Cold Blood (1967)                                           (ασπρόμαυρο, 130΄)
                 
  Το 1959, στην πόλη Χόλκομπ του Κάνσας, δυο πρώην κατάδικοι εισβάλλουν στο σπίτι των Κλάτερ, με σκοπό να αδειάσουν το χρηματοκιβώτιο. Δεν βρίσκουν χρήματα και σκοτώνουν όλα τα μέλη της οικογένειας. Οι Αρχές εξαπολύουν ανθρωποκυνηγητό, τους συλλαμβάνουν και τους οδηγούν σε δίκη.
  Η ταινία "Capote" και το βραβείο Όσκαρ που αποκόμισε ο Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν παίζοντας σε αυτή, έφεραν ξανά στο προσκήνιο τόσο το συγγραφέα Τρούμαν Καπότε όσο και το γνωστότερο βιβλίο του -το οποίο αποτελεί και το θέμα της. Το βιβλίο αυτό φέρει τον τίτλο "Εν Ψυχρώ" και αποτελεί τη ρεαλιστική καταγραφή ενός εγκλήματος που συγκλόνισε τις Ηνωμένες Πολιτείες στα τέλη της δεκαετίας του 1950. Η θερμή υποδοχή που επιφύλαξε το κοινό στο "Εν Ψυχρώ" είχε ως φυσικό επακόλουθο τη μεταφορά του στη μεγάλη οθόνη. Η σκηνοθεσία ανατέθηκε στον Ρίτσαρντ Μπρουκς, ο οποίος, έχοντας στο βιογραφικό του ένα φιλμ συνυφασμένο με την εξάπλωση του ροκ εν ρολ, όπως η "Ζούγκλα του Μαυροπίνακα", θεωρούνταν πως μπορούσε καλύτερα από τον καθένα να "ερμηνεύσει" κινηματογραφικά ένα τόσο ανατρεπτικό λογοτεχνικό έργο. Ο Μπρουκς δικαίωσε τη φήμη του.
  Κατ' αρχάς δεν δίστασε να έρθει σε κόντρα με τους παραγωγούς που οραματίζονταν μια έγχρωμη ταινία με διάσημους ηθοποιούς, επιλέγοντας να χρησιμοποιήσει ασπρόμαυρο φιλμ και ταλαντούχους μα άγνωστους πρωταγωνιστές( Ρόμπερτ Μπλέικ και Σκοτ Γουίλσον). Έπειτα, στο όνομα του ρεαλισμού, επέμεινε και τελικά κατάφερε να κάνει γυρίσματα στον τόπο του εγκλήματος, ενώ έβαλε στο καστ πρόσωπα που συμμετείχαν στα γεγονότα, όπως τους πραγματικούς ενόρκους της δίκης, αλλά και τον ίδιο το δήμιο που εκτέλεσε τους δολοφόνους! Το σημαντικότερο όμως ήταν ότι αντιμετώπισε τους δύο αρνητικούς του ήρωες με έναν ασυνήθιστο για εκείνα τα χρόνια τρόπο, καθιστώντας τους συμπαθείς και αναγκάζοντας έτσι το θεατή να προβληματιστεί σοβαρά πάνω στις αντιφάσεις της ανθρώπινης φύσης, αλλά και στις αιτίες που οδηγούν κάποιον στο έγκλημα. Mε ασπρόμαυρο φιλμ, ντοκιμαντερίστικη ακρίβεια και ψυχρό ρεαλισμό και αποφεύγοντας τον διδακτισμό, υπογράφει το απόλυτο αριστούργημα του και μια από τις καλύτερες αμερικάνικες ταινίες της δεκαετίας του 60.                                                                                                              




                                                                                  

Κριτική ανάλυση του Αχιλλέα Ψαλτόπουλου.

Ταινία μυθοπλασίας, κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου διάσημου μη- μυθοπλαστικού μυθιστορήματος του Αμερικάνου Τρούμαν Καπότε (ίσως το καλύτερό του), που βασίστηκε σε αληθινά γεγονότα που συνέβησαν το 1959 στις Η.Π.Α., και που, όταν κυκλοφόρησε το βιβλίο, το 1966, προκάλεσε σάλο, χαρακτηριζόμενο ακόμα και σαν «πορνογράφημα βίας». Σήμερα, συγκαταλέγεται στα 100 Καλύτερα Αμερικανικά Μυθιστορήματα Όλων των Εποχών, στη θέση 84.

Στις 15 Νοεμβρίου 1959, τα 4 μέλη της οικογένειας Κλάτερ - οι 2 σύζυγοι, ο γιος και η κόρη – δολοφονήθηκαν άγρια στο Χόλκομπ του Τέξας, από τους 2 πρώην φυλακισμένους και με αναστολή Πέρι Σμιθ και Ντικ Χίκοκ, που πίστεψαν πως θα εύρισκαν 10.000 δολάρια στο χρηματοκιβώτιο του σπιτιού. Τελικά πήραν 43 δολάρια, ένα ζευγάρι κιάλια και ένα τρανζίστορ. 4 άνθρωποι σκοτωμένοι για το τίποτα. Και φυσικά το ανθρωποκυνηγητό από την Αστυνομία αρχίζει.
Ο αντισυμβατικός σκηνοθέτης και σεναριογράφος Ρίτσαρντ Μπρουκς επιχειρεί την ταινία του να την μετατρέψει σ‘ ένα δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ. Κινηματογραφεί όσο το δυνατόν σε αυθεντικούς χώρους- πραγματικό σπίτι των Κλάττερ, αίθουσα δικαστηρίου, χώρο εκτέλεσης δι’ απαγχονισμού. Διασπά την ματιά του στα δύο. Στο 1ο μέρος της ταινίας : α) οι 2 δολοφόνοι, τα οράματά τους, η κρυπτο-ομοφυλόφιλη σχέση μεταξύ τους, β) η ανυποψίαστη οικογένεια Κλάττερ στην καθημερινότητά της. Μετά τους φόνους η β) ματιά αλλάζει περιεχόμενο και αφορά πια την Αστυνομία και την απελπισμένη τους προσπάθεια να βρουν και να συλλάβουν τους ενόχους.
Ο Μπρουκς δεν διστάζει να εκθέσει δια λόγου και εικόνας το αποτρόπαιο υπογάστριο των Η.Π.Α., βουτηγμένο στην φτώχεια, την αδικία, την κακομοιριά και στο απατηλό όσο και άπιαστο από τις μεγάλες μάζες Αμερικάνικο Όνειρο του εύκολου πλουτισμού και τις επιτυχίας. « Υπάρχουν 2 συστήματα δικαιοσύνης στη χώρα μας. Είδες ποτέ σου κανένα πλούσιο να κυκλοφορεί ανάμεσά μας στις φυλακές;» Ρωτά ο χαμογελαστός Ντικ Χίκοκ τον μισο-Ινδιάνο, ήρωα του Πολέμου της Κορέας και ονειροπόλο Πέρι Σμιθ. Και αλήθεια, για πόσες χώρες δεν ισχύουν αυτά τα λεγόμενα. Έγκλημα και φαντασίωση (για τους γιους), αλκοόλ, μοναξιά και καρκίνος (για τους πατεράδες). Το έγκλημα δεν θα το δούμε αρχικά, αλλά πολύ μετά, όταν θα έχουμε αρχίσει να συμπαθούμε τους 2 υποπρονομιούχους εγκληματίες. Μεγάλη μαστοριά του Μπρουκς, που έτσι μεταφέρει το ηθικό δίλλημα για την θανατική ποινή στους θεατές. Μέγιστοι σύμμαχοί του η εκπληκτική ασπρόμαυρη φωτογραφία του Κόνραντ Χολ, η μουσική επένδυση του Κουίνσι Τζόουνς, αλλά κυρίως οι ερμηνείες των αψεγάδιαστων Ρόμπερτ Μπλέικ (Πέρι) και Σκοτ Γουίλσον (Ντικ). Αρυτίδιαστη ταινία, υποψήφια, τότε, για 4 Όσκαρ. Φυσικά η Ακαδημία δεν τόλμησε να της δώσει κανένα. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου