Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

Το όνομά μου είναι Τζο /My name is Joe(1998)του Κεν Λόουτς,



Κριτική Γ. ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ
Σταθερά, μας χαρίζει και την άλλη, την πολύτιμη και μοναδική όψη του: αυθεντική, παλλόμενη, «αιμάσσουσα» ανάπλαση της ζωής, όπου επικοινωνούμε με το φως της ανθρώπινης ψυχής.
Πώς να ψάλεις ξανά την αξία, τη σημασία του Αγγλου Λόουτς, χωρίς ρητορικές κορόνες; «Tο όνομα μου είναι Tζο», το όνομά μου είναι Κεν. Ετσι απλά, ντόμπρα, μοναδικά.

Ο Λόουτς είναι ο μείζων πολιτικά στρατευμένος σκηνοθέτης του καιρού μας. Σε μια εποχή που πιεζόμαστε από παντού να απαλείψουμε κάθε κοινωνική ιδεολογική διάσταση, να υποταχθούμε στις τάχατε μαγικές αυτορρυθμίσεις της ελεύθερης αγοράς, εκείνος σηκώνει ανυποχώρητα τη σημαία για τους χαμένους, για τους νικημένους από τους κάθε λογής μηχανισμούς. Δείχνει την κρίση στην εργατική τάξη, την κρίση της ανδρικής πρωτοβουλίας και δύναμης. Ομως, χωρίς ρομαντικά χρώματα ή συναισθηματική εκμετάλλευση. Τα πορτρέτα του, αδρά, ξεγυμνώνουν τη βαθύτερη βία της οικονομικής ανισότητας.
Δεν φοβάται τις ακραίες καταστάσεις που προσεγγίζουν το μελόδραμα. Και οι ταινίες του γίνονται πιο σκοτεινές και απαισιόδοξες μέσα στα νέα αδιέξοδα, ενώ πλησιάζει το 2000. Η σύγχρονη μεγαλούπολη συνθλίβει τους ανθρώπους. Στη Γλασκόβη, ο Τζο, μόλις κατορθώνει να βγει από το πηγάδι του αλκοολισμού, αφιερώνει όλη του την ενέργεια στην προπόνηση μιας μικρής ποδοσφαιρικής ομάδας και στη διάσωση του νεαρού ναρκομανούς Λίαμ και της γυναίκας του Σαμπίνας, ναρκομανούς και πόρνης. Η ανεργία, όπως και σε τόσες άλλες ταινίες του Λόουτς και των άλλων Αγγλων ρεαλιστών, είναι στο επίκεντρο. Ανεργία και φτώχεια. Η συμπεριφορά και η ηθική δεν μπορούν να διαχωριστούν από αυτήν. Αντίθετα, η κοινωνική λειτουργός, η Σάρα, προέρχεται από την αστική τάξη, ορίζεται από αξίες που μοιάζουν αμετακίνητες, «αιώνιες». Το ειδύλλιό τους προσκρούει στις ταξικές ρίζες, που «απηχούνται» και στις πολιτιστικές.
Ετσι, ο Τζο βιώνει αντικρουόμενες απαιτήσεις. Ως «πατέρας» της διαλυμένης λούμπεν οικογένειας «Λίαμ-Σαμπίνα και μωρό» και ως εραστής της Σάρα (η πρώτη ουσιαστική «επαφή» τους συντελείται με το κοντσέρτο για βιολί του Μπετόβεν και την εξομολόγηση της «πτώσης» του). Οταν εμπλέκεται με το νονό των ναρκωτικών, αδυνατεί να εξηγήσει στην «καθώς πρέπει» Σάρα την ανάγκη της θυσίας του. Η θηλειά του δράματος σφίγγει όλο και περισσότερο, όσο ο Τζο (και ο Λίαμ) τινάζονται για να αποσπασθούν.
Οι αδήριτες κοινωνικές συνιστώσες εκτίθενται σε οδυνηρά εντεινόμενο αδιέξοδο, τον ταπεινό Γολγοθά του ανθρώπου Τζο. Υπάρχει ελπίδα; Ναι, όσο συμμετέχουμε με την καρδιά μας στον ευθύ, οξύ, τελικά συγκινητικό λόγο του Λόουτς. (Υπέροχη ερμηνεία του Πίτερ Μάλαν, Βραβείο Καννών, και Λουίζ Γκούνταλ, Ντέιβιντ Μακ Κέι, Ανμαρί Κένεντι, Ντέιβιντ Χέιμαν).


https://openload.co/embed/uztKkKzE-Do/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου