Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017

Ο νευρικός εραστής/Annie Hall (1977) του Woody Allen

https://i0.wp.com/liomenoi.com/wp-content/uploads/2016/12/j9vVQCSyNWvyBU6w9BxExZRlpZZ.jpg?fit=350%2C525&ssl=1


Το πορτρέτο της σχέσης ενός ζευγαριού μέσα από τα μάτια του άντρα, ενός (τι άλλο;) νευρωτικού Νεοϋορκέζου κωμικού. Κατάδυση μέχρι τον πυθμένα της ανθρώπινης ιδιοσυγκρασίας, εκεί όπου η σεξουαλικότητα και η θνησιμότητα -τα δυο αγαπημένα θέματα του διοπτροφόρου χιουμορίστα- απεκδύονται τον μανδύα των ταμπού και σχολιάζονται κυνικά, αριστοτεχνικά και εύστοχα ώστε να δικαιολογηθεί η κατάληξη στο μόνιμο συμπέρασμα του Αλεν: τη δεσπόζουσα παθολογία της ανθρώπινης φύσης.



ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ


Annie Hall. ΗΠΑ, 1977. 
Σκηνοθεσία: Γούντι Αλεν. Σενάριο: Γούντι Αλεν. Ηθοποιοί: Γούντι Αλεν, Νταϊάν Κίτον, Τόνι Ρόμπερτς, Κάρολ Κέιν. 93 λεπτά.

******
Η ιστορία ενός αποτυχημένου έρωτα σε μια απολαυστική, γεμάτη ωραίες ατάκες και εμπνευσμένα, αστείρευτα, πάντα ευρηματικά γκαγκ, ρομαντική -βραβευμένη με 4 Οσκαρ- κωμωδία, από τις καλύτερες του Γούντι Αλεν.

Βλέποντας ξανά αυτόν τον «Νευρικό εραστή» του Γούντι Αλεν, βλέπεις τη μεγάλη διαφορά ανάμεσα στις αμέτρητες, μέτριες, χωρίς ουσιαστικό ρυθμό σύγχρονες αμερικανικές, ρομαντικές κωμωδίες και την ταινία αυτή του Αλεν, η οποία, μέσα από μια σχεδόν απλοϊκή, σχεδόν χωρίς βασικό κορμό ιστορία, μετατρέπεται, χάρη στις απολαυστικές ατάκες της και μια σειρά εμπνευσμένων, αστείρευτων, ευρηματικών γκαγκ, σε μια ανεπανάληπτη, νοσταλγική, όμορφη, αν και κάπου-κάπου θλιμμένη, δοσμένη με γρήγορο ρυθμό, ρομαντική κωμωδία.

Χωρίς να είναι αυτοβιογραφική, η ταινία εμβαθύνει αρκετά στον ίδιο τον χαρακτήρα του Αλεν, τις φοβίες και τα άγχη του, τη μανία του με τους ψυχιάτρους, αλλά, πάνω απ' όλα, στην αγάπη του για το Μανχάταν, που το κινηματογραφεί με τρόπο νοσταλγικό και όμορφο, με κάμεραμαν τον εξαίρετο Γκόρντον Γουίλις και με συνοδεία την ωραία μουσική τζαζ, που τόσο του ταιριάζει. Από τα καλύτερα γκαγκ αναφέρω εκείνο με τον Γούντι να προσπαθεί να μαγειρέψει ένα ζωντανό ακόμη αστακό ή εκείνη όπου, στη συζήτηση με ένα «παντογνώστη» θεατή για το έργο του Φελίνι, στην ουρά έξω από τον κινηματογράφο, ο Γούντι εμφανίζει ξαφνικά τον... Μάρσαλ ΜακΛούαν.

Ο ίδιος ο Γούντι ερμηνεύει τον νευρωτικό Νεοϋορκέζο κωμικό, Αλβι Σίνγκερ, που αφηγείται το αποτυχημένο ρομάντσο του με την Ανι Χολ (ο πρωτότυπος τίτλος της ταινίας), με την Νταϊάν Κίτον να την ερμηνεύει με μια παρόμοια με τον Γούντι φυσικότητα, που, ξέροντας το κατοπινό αποτέλεσμα στις προσωπικές τους σχέσεις, ενισχύει την αυτοβιογραφική πλευρά της ταινίας. Από τις πιο ώριμες ταινίες του σκηνοθέτη της, που βλέπεται πάντα με την ίδια απόλαυση.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 11/09/2008

http://vidto.me/evoi6w2jewso.html

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου