Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

Οικογένεια Μπελιέ /La famille Bélier (2014) του Ερίκ Λαρτιγκό


Αποτέλεσμα εικόνας για La Famille Bélier
Όλοι στην οικογένεια της Πολά είναι κωφοί εκτός από εκείνη, χωρίς αυτό να αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα. Σύντομα θα εντυπωσιάσει τους πάντες με την υπέροχη φωνή της και ο καθηγητής της αποφασίζει να την προετοιμάσει για έναν διαγωνισμό τραγουδιού. Πώς, όμως, θα ακολουθήσει ένα όνειρο που δεν μπορεί να καταλάβει η οικογένειά της; 

Από τον Χρήστο Πολίτη

Σε μια γλυκόπικρη γαλλική κομεντί, που κατάφερε να κόψει περισσότερα από 7.000.000 εισιτήρια, όπως η «Οικογένεια Μπελιέ», τα πράγματα (πρέπει να) είναι συμβατά με το είδος μέσα στο οποίο στριμώχνονται. Γεμάτο συμβάσεις που ωθούν την πλοκή σε ευκολίες, η «Οικογένεια Μπελιέ» κάνει ένα μικρό βήμα προς τα πίσω, κοιτάζει τον καμβά της και διορθώνει εκείνα τα χρώματα που μοιάζουν να έχουν χυθεί. Και κάπως έτσι επιχειρεί να ξαναστήσει το σκηνικό της. 
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.
Η «Οικογένεια Μπελιέ» έχει για συντονιστή της, τον σκηνοθέτη Ερικ Λαρτιγκό, έναν ικανό δημιουργό να προσφέρει στο κοινό ό,τι του έχει υποσχεθεί. Με την σύμβαση του «τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο», διατηρεί μια αυτόματη μετριοπάθεια, χωρίζει την ιστορία του σε (αόρατα) κεφάλαια και δένει την πλοκή του κάτω από την ομπρέλα μιας οικογενειακής κωμωδίας. 
Ουσιαστικά πρόκειται για κωμωδία, καθώς διαθέτει εκείνα τα χαρακτηριστικά που προϊδεάζει η αφήγηση, χωρίς να γίνεται ποτέ προσβλητική. Μια «ανομοιογενής» οικογένεια πρέπει να συμβαδίσει για να μπορέσει να συνεννοηθεί. Αυτό το πρώτο κομμάτι κρατάει την ιστορία στην βάση της. Με δικούς τους κώδικες οι χαρακτήρες καταφέρνουν να κοινωνήσουν την δική τους γλώσσα.
Ο κεντρικός χαρακτήρας, η Πόλα (μια εκπληκτική Λουάν Εμερά, βραβευμένη με Σεζάρ ανερχόμενης ηθοποιού) ενηλικιώνεται, και αυτό δεν συμβαίνει εκτός σπιτιού που θα ήταν το αναμενόμενο, αλλά εντός. Οι συνθήκες, τα εμπόδια που τοποθετεί ο Λαρτιγκό, είναι και εκείνα που βοηθούν την πλοκή να εξελιχθεί με κωμικό τρόπο και με τα απαραίτητα δραματικά στοιχεία. Γνωρίζοντας εκ των προτέρων πως μια οικογένεια κωφαλάλων και η ιστορία της κόρης που μιλά και θέλει να τραγουδήσει στην χορωδία θα φέρει κοντά τους δυο αυτούς κόσμους, θα προκαλέσει συγκίνηση. Και ο θεατής το υποψιάζεται, και το περιμένει.
Και εδώ γίνεται με τον πλέον αβίαστο και ευρηματικό τρόπο, με μια αίσθηση παλιομοδίτικης ατμόσφαιρας που προσφέρει τη συγκίνηση και το γέλιο με ακόμη πιο καθαρό τρόπο. Άλλωστε η σύμβαση της κωμωδίας επιτρέπει τη συγκίνηση να ταιριάζει με τη «γελαστή» συμπεριφορά των ηρώων και να διαφαίνεται σε ανύποπτο χρόνο, ώστε να έρθουν σε σύγκρουση αυτοί οι δυο κόσμοι. Και εδώ έρχονται.
Σεμνό, ήρεμο τονικά, διακριτικό, γενναίο και συγκινητικό, το φιλμ διαθέτει την αρετή να μπορεί να καταλάβει πότε πρέπει να συγκρατηθεί και πότε να αφεθεί. Και η ικανότητα του σκηνοθέτη να μετριάσει τα πάθη των χαρακτήρων του είναι καταφανώς ιδιαίτερη, αφού καταφέρνει να ισορροπήσει μια βάρκα που την βλέπεις πως κινδυνεύει να βυθιστεί ή τουλάχιστον το υποψιάζεσαι εκ των προτέρων.

Γιατί ένα τέτοιο σχέδιο δεν μπορεί να είναι μέτριο. Ή θα πιάσει το ένα άκρο ή το άλλο. Και κάπως έτσι, η «Οικογένεια Μπελιέ» στέκεται στο ύψος των υψηλών προσδοκιών της και βγαίνει καθαρή και αλώβητη από μια διαδικασία άχαρη, που μόλις η ταινία τελειώσει δεν την θυμάσαι. Γιατί θυμάσαι κατά γράμμα την ιστορία της «Οικογένειας Μπελιέ» που μόλις τελείωσε. Για όσο κρατήσει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου