Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Το άγνωστο κορίτσι/La fille inconnue(2016)Jean-Pierre Dardenne, Luc Dardenne

Αποτέλεσμα εικόνας για La fille inconnue(2016)

Η Τζένι, μια νεαρή θεραπεύτρια, αισθάνεται ενοχές επειδή δεν είχε ανοίξει τις πόρτες της σε ένα κορίτσι που βρέθηκε νεκρό λίγο μετά. Μαθαίνοντας από την αστυνομία ότι η ταυτότητα της παραμένει άγνωστη, η Τζένι αποφασίζει να την ανακαλύψει η ίδια. Κατά την αναζήτηση της, η νεαρή γιατρός γίνεται σταδιακά η μοναδική ελπίδα προς την αλήθεια.
Σκηνοθεσία: Jean-Pierre Dardenne, Luc Dardenne | Σενάριο: Jean-Pierre Dardenne, Luc Dardenne | Ηθοποιοί: Adèle Haenel, Olivier Bonnaud, Jérémie Renier, Louka Minnella, Christelle Cornil




Κριτική από τον Χρήστο Μήτση(Αθηνόραμα)


Μεστό κοινωνικό σινεμά ιδεών και χαρακτήρων από τους πάντα φερέγγυους Νταρντέν, οι οποίοι εδώ επαναλαμβάνουν με στιλάτη αξιοπρέπεια τον εαυτό τους.
Ύστερα από τέσσερις δεκαετίες πίσω από την κάμερα, πολλά ντοκιμαντέρ και δέκα ταινίες μυθοπλασίας, οι αδερφοί Νταρντέν παραμένουν οι πλέον επιδραστικοί κινηματογραφικοί δημιουργοί της γενιάς τους. Βραβευμένοι με δύο Χρυσούς Φοίνικες («Ροζέτα», «Το Παιδί» ), είναι αυτοί που όρισαν τη μοντέρνα έννοια του κοινωνικού δράματος και επηρέασαν περισσότερο απ’ οποιονδήποτε άλλον όσους νέους σκηνοθέτες επιμένουν ρεαλιστικά και ανθρωποκεντρικά. Πιστοί στο ύφος που καθιέρωσαν και τους καθιέρωσε, περιγράφουν τη σύγχρονη κεντροευρωπαϊκή πραγματικότητα μέσα από την ιστορία ακόμη ενός νεαρού σε ηλικία ήρωα (και τέταρτης στη σειρά γυναίκας ), ο οποίος έρχεται αντιμέτωπος με μια σειρά ηθικών διλημμάτων άμεσα συνδεδεμένων με την κοινωνικοοικονομική κατάσταση που τον περιβάλλει. Η αντίδρασή του είναι μια διαφορετικής κάθε φορά τάξης, έντασης και αποτελέσματος πορεία συνειδητοποίησης, από την οποία απουσιάζει το παραμικρό ίχνος πολιτικού διδακτισμού και συναισθηματικού εκβιασμού.
Ακριβώς όπως στην περίπτωση της Τζενί, μιας γιατρού η οποία δουλεύει ως δημόσια λειτουργός στην πόλη της Λιέγης. Ένα βράδυ, μετά το πέρας του ωραρίου και στο τέλος μιας κουραστικής ημέρας, αποφασίζει να μην απαντήσει σε κάποιον που χτυπά το κουδούνι του ιατρείου της. Το επόμενο πρωί όμως μαθαίνει από την αστυνομία πως επρόκειτο για μια άγνωστη γυναίκα, προφανώς μετανάστρια, η οποία βρέθηκε νεκρή, κάτι που της δημιουργεί ενοχές και την αναγκάζει να ξεκινήσει μια προσωπική έρευνα για την ταυτότητα και τα αίτια του θανάτου της. Παιδί μιας Ευρώπης η οποία παλεύει με τη συνείδησή της για το τι είναι σωστό, λάθος, δίκαιο, άδικο και κατά πόσον η ίδια είναι συνυπεύθυνη για τα εγκλήματα που συντελούνται γύρω της, η Τζενί αφοσιώνεται σε έναν αγώνα μνήμης (η γυναίκα δεν μπορεί να παραμείνει άγνωστη, πρέπει να θαφτεί με τ’ όνομά της ) και γνώσης (τι της συνέβη κρύβει πίσω του μια πραγματικότητα αόρατη για τους ευυπόληπτους πολίτες ).
Οι Νταρντέν μας τη συστήνουν εν δράσει, μέσα από τις πράξεις της –και όχι μέσα από προσχηματικές αναφορές στο παρελθόν της–, που αλλάζουν ταυτόχρονα και την ίδια. Υιοθετώντας τον ρόλο του ντετέκτιβ, η διαδρομή της στο μαλακό υπογάστριο μιας πόλης γεμάτης μυστικά και ψέματα (ποτέ μεγαλοποιημένα ή μελοδραματικά ) παίρνει τη μορφή ψυχολογικού θρίλερ, με την Τζενί, η οποία ως επαγγελματίας αναζητεί την αιτία «δυσλειτουργίας» ενός ανθρώπινου οργανισμού, να γίνεται τώρα ερευνητής των παθογενειών ενός ολόκληρου πολιτικοκοινωνικού συστήματος. Καλογραμμένο, μεστό κοινωνικό σινεμά ιδεών και χαρακτήρων από τους πάντα φερέγγυους Νταρντέν, οι οποίοι εδώ επαναλαμβάνουν με στιλάτη αξιοπρέπεια τον εαυτό τους. Λιγότερο ευρηματικοί από άλλες φορές, αλλά εξίσου τίμιοι, ευαίσθητοι και συγκινητικοί, αναζητούν την ελπίδα σε έναν συννεφιασμένο, βαρύθυμο κόσμο (μια φωτογραφημένη σε γκρίζους τόνους Λιέγη ) που φοβάται να συνδιαλεχθεί με το άγνωστο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου