Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Η Υπόσχεση /La Promesse(1996) του Ζαν-Πιέρ και Λικ Νταρντέν

Αποτέλεσμα εικόνας 
Δραματική ταινία, συμπαραγωγή Βελγίου- Γαλλίας, 1996.
O Iγκόρ, ένα νεαρό αγόρι, μοιράζει το χρόνο του ανάμεσα στο παιχνίδι με τους φίλους του και στη δουλειά του πατέρα του, που απασχολεί παράνομους μετανάστες,Οταν ένας από τους μετανάστες αυτούς πεθαίνει από λάθος του πατέρα του, ο Iγκόρ αρχίζει να καταλαβαίνει την πραγματικότητα που τον περικλείει.
Η ταινία προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Καννών 1996, όπου και τιμήθηκε με το βραβείο C.I.C.A.E.

 Μέσα από αυτή την ιστορία που θα μπορούσε να συμβαίνει οπουδήποτε στην Ευρώπη, οι αδελφοί Νταρντέν δημιουργούν μια αποκαλυπτική εικόνα της μοίρας και της εκμετάλλευσης των μεταναστών, σχολιάζουν ουσιαστικά τις πολιτισμικές και εργασιακές σχέσεις Βορρά-Νότου και, το κυριότερο, κερδίζουν συγκινησιακά το θεατή με τη δύναμη των συγκρούσεων αλλά και των συναισθημάτων που συνδέουν τους βασικούς ήρωες. Αποδεικνύουν δε ότι η δύναμη του ρεαλιστικού και κοινωνικά προβληματισμένου κινηματογράφου δεν βρίσκεται στο μέγεθος της πολιτικής καταγγελίας που κάνει, αλλά στη μετουσίωση της ρεαλιστικής πραγματικότητας σε αισθητική πραγματικότητα..
Διάρκεια: 90’
Σκηνοθεσία: Ζαν-Πιέρ και Λικ Νταρντέν
Παίζουν: Ζερεμί Ρενιέ, Ολιβιέ Γκουρμέ, Ασιτά Ουεντραογ




Κριτική του ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ
«Η υποσχεση» των Βέλγων αδελφών Ζαν-Πιερ και Λικ Νταρντέν προκάλεσε αίσθηση τόσο στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών στις Κάννες, όσο και στους Νέους Ορίζοντες στη Θεσσαλονίκη. Το θέμα: Η απάνθρωπη εκμετάλλευση  των παράνομων μεταναστών (ως παράνομων και εξευτελιστικά φθηνών εργατών) και το ξύπνημα της συνείδησης ενός εφήβου, που εμπλέκεται στη διαδικασία Από μια πλευρά, αυτή η «πολιτικά ορθή» και ουμανιστική διάσταση συντελεί στην ενθουσιώδη αποδοχή της τα-νίας. Είναι μια λειτουργία νόμιμη του κοινωνικού κινηματογράφου αλλά δεν πρέπει να συσκοτίζει την αλήθεια που απορρέει από την ίδια την αυθεντικότητα της τέχνης. Η καλή πρόθεση που διαπιστώνεται έκδηλη στην ιστορία δεν αρκεί, γιατί τότε λειτουργεί σαν συνειδησιακός εφησυχασμός του θεατή. Καλός άνθρωπος ο δημιουργός - καλοί κι εμείς, συμφωνούμε, συγκινούμαστε, όλα εντάξει.

Η «Υπόσχεση», ευτυχώς, δεν περιορίζεται σ’ αυτήν τη διάσταση. Ενας χοντρός Βέλγος, ο Ροζέ, με τη βοήθεια του δεκαπεντάχρονου γιου του Ιγκόρ και κάποιων άλλων, έχουν στήσει μια απλή, όσο και στυγνή επιχείρηση. «Εισάγουν» μετανάστες, τους κρύβουν και τους σπιτώνουν (με ανοχή των αρχών και «χαρατσώνοντάς» τους) και τους εκμεταλλεύονται ως εργάτες. Η ταχύτητα και η αποτελεσματικότητα της βιοτεχνικής οργάνωσής τους εκφράζονται με την ταχύτητα, την «κοινοτοπία» και την οικονομία της κινηματογράφησης. 0 πατέρας δεν είναι τύπος κακοποιού αλλά μπανάλ μικροαστός ή εμποράκος. 0 γιος «πετάει» με το μοτοποδήλατό του, διεκπεραιώνει, χωρίς να αναρωτιέται. Είναι σκληροί όσο ακριβώς χρειάζεται, όχι παραπάνω. Και οι σχέσεις πατέρα και γιου α-διαμόρφωτες και έντονες μαζί.
Ενα ατύχημα θα μπερδέψει τα πράγματα, θα θέσει σε κίνηση έναν αντίστροφο ψυχολογικό μηχανισμό. Το αγόρι θα δώσει μια υπόσχεση στον Αφρικανό εργάτη που σκοτώνεται και θα αρχίσει να διαφοροποιείται, ιδίως όσο προσπαθεί να βοηθήσει με ημίμετρα χωρίς να εκτεθεί και έτσι έρχεται σε επαφή με τη χήρα και μητέρα. Ενηλικιώνεται από κάθε άποψη.
Στο δεύτερο αυτό μέρος της, η ταινία αρχίζει να «κάμπτεται» από τον ιδεαλιστικό συντελεστή. Η συγκίνηση προβάλλεται, η μαύρη γυναίκα εξιδανικεύεται. Είναι νέα, ωραία, υπερήφανη και παραμένει «ατσαλάκωτη», παρά τη συνεχή χειροτέρευση των υλικών συνθηκών. Αλλωστε, και η ηθοποιός, που την υποδύεται, έχει περισσότερο την εμφάνιση μανεκέν. Παρ’ όλα αυτά, «Η υπόσχεση» είναι έργο που «αντέχει» από την υλικότητα αυτού του θλιβερού βελγικο κοινωνικού τοπίου, από τις αδρές «ψυχωμένες» προσωπογραφίες του πατέρα και το γιου (έξοχες ερμηνείες των Ολιβιέ Γκουρμέ, Ζερεμί Ρενιέ) από τη γοργή οξύτητα το βλέμματος.


Η υπόσχεση από tvxorissinora

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου