Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

Μανχάταν/Manhattan (1979) του Woody Allen

Σχετική εικόνα 

ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ

Manhattan. ΗΠΑ, 1979. 
Σκηνοθεσία-σενάριο: Γούντι Αλεν. 
Ηθοποιοί: Γούντι Αλεν, Νταϊάν Κίτον, Μάικλ Μέρφι, Μάριελ Χέμινγουεϊ, Μέριλ Στριπ, Αν Μπερν, Γουάλας Σον. 96 λεπτά.

**** ½ - Ο νευρωτικός, επιτηδευμένος κόσμος του Μανχάταν, σε μια απολαυστική, μοναδική κωμωδία, ταυτόχρονα ύμνο από τον Γούντι Αλεν στην πόλη που αγαπά.

Ο επιτηδευμένος, ψεύτικος κόσμος του Μανχάταν είναι στο στόχαστρο της απολαυστικής αυτής κωμωδίας, και μιας από τις πιο ολοκληρωμένες, του Γούντι Αλεν. Μπορεί εδώ τα γέλια να μην είναι τρανταχτά, όπως στις «Μπανάνες» ή στο «Τα πάντα γύρω από το σεξ», ο θεατής όμως γελά με τα καμώματα των χαρακτήρων που παρουσιάζει ο σκηνοθέτης-κωμικός, ακριβώς όπως και στην προηγούμενη, βραβευμένη με Οσκαρ, ταινία του «Ο νευρικός εραστής».
Ο ίδιος ο Αλεν ερμηνεύει τον Αϊζακ Ντέιβις, συγγραφέα τηλεοπτικών κωμωδιών, που έχει ήδη χωρίσει δύο φορές και που τώρα έχει μια σχέση με μια 17χρονη κοπέλα, την Τρέισι (Μάριελ Χέμινγουεϊ). Ο καλύτερός του φίλος, Γέιλ (Μάικλ Μέρφι), αν και παντρεμένος με την Εμιλι (Αν Μπερν), έχει δεσμό με μια γυναίκα που συνάντησε σε κάποιο πάρτι, τη Μαίρη Γουίλκι (Νταϊάν Κίτον), την οποία, επειδή δεν αισθάνεται ικανοποιημένος, προσπαθεί τώρα να περάσει στον Αϊζακ. Αρχικά, ο Αϊζακ αισθάνεται άβολα με τη Μαίρη, που δείχνει να έχει όλα τα ελαττώματα των ψευτοδιανοούμενων του Μανχάταν, σταδιακά όμως ανακαλύπτει πως μέσα της κρύβει μιαν άλλη, συμπαθητική, αξιαγάπητη γυναίκα.
Εκείνο που ενδιαφέρει τον Αλεν είναι, μέσα από τις σχέσεις των διαφορετικών προσώπων του, να δώσει την ατμόσφαιρα μιας πόλης, εκείνης του Μανχάταν, που ο Αλεν γνωρίζει από πρώτο χέρι και που η έξοχη μουσική του Τζορτζ Γκέρσουιν τονίζει, κάθε τόσο, με τον καλύτερο τρόπο. Πόλη που ο σκηνοθέτης περιγράφει με ξεχωριστή αγάπη, ιδιαίτερα στους περιπάτους του Αλεν με την Κίτον, σε εικόνες φωτογραφημένες σε μαυρόασπρο φιλμ, και με την ίδια αγάπη και ζεστασιά, από τον Γκόρντον Γουίλις. Ολες οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές, με τον ίδιο τον Γούντι, όπως πάντα, απολαυστικό στον ρόλο του νευρωτικού Νεοϋορκέζου, έτοιμο πάντα να προσφέρει έξυπνες ατάκες, ενώ η Νταϊάν Κίτον δίνει τη Μαίρη με φρεσκάδα και ξεχωριστή ζωντάνια. Πολύ καλή στον ρόλο της πρώην γυναίκας τού Αϊζακ η Μέριλ Στριπ.

Με χαρακτήρες ολοκληρωμένους, πειστικούς, με έξυπνους, ευρηματικούς διαλόγους (διανθισμένους με μερικές ανεπανάληπτες ατάκες), με χιούμορ αλλά και σατιρική διάθεση σε αρκετές από τις σκηνές (παράδειγμα εκείνες με τον ψυχίατρο της Μαίρης ή εκείνες με τη λεσβία, πρώην σύζυγο του Αϊζακ, που προκαλεί προβλήματα στον Αϊζακ όταν εκδίδει βιβλίο με θέμα τον γάμο τους), ο Αλεν έφτιαξε μιαν από τις πιο «σοβαρές», ταυτόχρονα απολαυστικές κωμωδίες του, ύμνο στη Νέα Υόρκη, που κάθε φορά που τη βλέπεις ανακαλύπτεις και καινούργια στοιχεία.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 28/08/2008

·        «Μανχάταν» (1979)
To «Μανχάταν» σηματοδοτεί μια κορυφαία στιγμή στη δημιουργική καριέρα του Γούντι Άλεν. Αφού αποκαλύφθηκε στον «Νευρικό Εραστή» και στις «Εσωτερικές σχέσεις» αφήνοντας την αγωνία του να μορφοποιηθεί με δραματική επισημότητα ξανακερδίζει εδώ την εναρμόνιση της βαθύτερης προσωπικότητας του με τη συναισθηματική διάσταση του χιούμορ του .Πρώτα από όλα κοιτάζει γύρω του ,την πόλη του ,το αγαπημένο του Μανχάταν και το απεικονίζει με λυρισμό, ελαφράδα και κομψότητα (χάρη στο έξοχο ασπρόμαυρο του Γκόρντον Γουίλις) με τα φτερά και της τζαζ του Γκέρσουιν. Πόλη πραγματική φανταστική αλλά και νοσταλγική με την αχλύ της παιδικής μνήμης και του αλλοτινού σινεμά. Και ο Γούντι στη μέση ,μια διαβρωτική γελοιογραφία (το ίδιο και οι σαραντάρηδες φίλοι του) ,ενώ απέναντι του τοποθετεί ,μόνη ακέραια,την 17χρονη Τρέισι (Μάριελ Χεμινγουέη). Να ένας καλλιτέχνης που ωρίμασε πια, που  έχει συνείδηση του χρόνου ,της εξέλιξης των γενεών και της λανθάνουσας παρουσίας του θανάτου. Παρατηρεί και τη νέα διαφορευική Αμερική ,τη γενιά που γεννήθηκε  με τα «ναρκωτικά ,την τηλεόραση και το χάπι». Σύγκρουση νέα και δημιουργική ακόμα και ρομαντική. «Πρέπει να έχεις κάποια εμπιστοσύνη στους ανθρώπους» του λέει η Τρέισι στο φινάλε. Η «διαχρονική» αυτή στάση ισορροπείται από την αυτοβιογραφική ειλικρίνεια.Σαν το παιδί μας τα λέει όλα σε μια τεράστια ψυχαναλυτική αφήγηση δεξιοτεχνικά διανθισμένη από την κωμική του φλέβα και τις «άμυνες» του. Ο εγωκεντρισμός του απαλύνεται ,χαμογελάμε…
Οι λυρικές εικόνες της πόλης ,οι «απαλοί» περίπατοι συντίθενται με το λεκτικό πυροτέχνημα των διαλογικών σκηνών ,η ταινία είναι ακαταμάχητα τρυφερή και γλυκιά όμορφη όσο και αστεία.
(Κριτική Γ. Μπακογιαννόπουλου για την Εφημερίδα «Καθημερινή»


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου