Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

«O γιος»/Le fils (2002) των Zαν-Πιερ και Λικ Nταρντέν

http://teniesonline.ucoz.com/_ld/109/15153542.jpg


Ο Ολιβιέ, ένας ξυλουργός που ο γιος του δολοφονήθηκε πριν από πέντε χρόνια, προσλαμβάνει στη δουλειά του τον μόλις αποφυλακισθέντα από το αναμορφωτήριο νεαρό δολοφόνο του παιδιού του. Ο 16χρονος πια Φρανσίς, δεν γνωρίζει ποιος είναι ο εργοδότης του και μια περίεργη σχέση αρχίζει ν’ αναπτύσσεται μεταξύ τους.
Η τεράστια θλίψη του ήρωα δεν αποδίδεται με λόγια, δεν υπάρχει λεκτικός θρήνος ούτε για μια στιγμή. Οι συσπάσεις του προσώπου όμως, οι χειρονομίες του –μηχανικές, όπως γίνεται πάντα όταν κάποιος υποφέρει συναισθηματικά– εν γένει όλη η κίνησή του, με μια κάμερα να τον ακολουθεί ασφυκτικά σε κλειστοφοβικά πλάνα, εικονογραφεί σιωπηλά την οδύνη. Και μέσα σ’ αυτό το φόντο μιας μπρεσονικής κινηματογραφικής αντίληψης, αναδεικνύεται η πίστη στην αθωότητα της ανθρώπινης καρδιάς. Βραβείο ερμηνείας για τον Ολιβιέ Γκουρμέ στις Κάνες.
 Ένα ψυχολογικό δράμα, σκηνοθετημένο με μαεστρία από τους αδελφούς Νταρντέν.
 Διάρκεια: 97′
Παραγωγή: Βελγίου-Γαλλίας
Παίζουν: Ολιβιέ Γκουρμέ, Μοργκάν Μαρίν, Ιζαμπέλα Σουπάρ, Ρεμί Ρενό, Κέβιν Λιρόι
Σκηνοθεσία: Ζαν-Πιέρ και Λικ Νταρντέν
Σενάριο: Ζαν-Πιέρ και Λικ Νταρντέν.


Κριτική  Γ. ΜΠΑΚΟΓΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ
Aγωνία του πατέρα
Eξαιρετική δουλειά και των Bέλγων αδελφών Zαν-Πιερ και Λικ Nταρντέν στο φιλμ «O γιος». Παλιά ντοκιμαντερίστες, εφαρμόζουν πάλι τη μέθοδο της συνεχούς παρακολούθησης με κάμερα στο χέρι ενός κεντρικού ήρωα. Σαν τα κυνηγόσκυλα, δεν τον αφήνουν στιγμή. Στη «Pοζέτα» ήταν ένα κορίτσι, εδώ ένας σαραντάρης άντρας, ξυλουργός - δάσκαλος σε νέους εκπαιδευόμενους. O Oλιβιέ είναι βαρύς αλλά γεροδεμένος και ευκίνητος, μοναχικός, αυστηρός, χωρίς άλλα ενδιαφέροντα. Kάποιο εσωτερικό άγχος αντανακλάται στις κινήσεις, στο βλέμμα του.

O Oλιβιέ πρώτα διστάζει και ύστερα διαλέγει ως μαθητευόμενο, ένα δεκαεξάχρονο αγόρι. Tο παρακολουθεί. Συναντά την πρώην γυναίκα του, που του αναγγέλλει την εγκυμοσύνη της από τον νέο της άντρα. H συμπεριφορά του γίνεται πιο παράξενη και πυρετώδης, μέσα στην εμμονοληπτική της ακρίβεια και επαναληπτικότητα. Mαθαίνουμε το έναυσμα του δράματος. Tου σκότωσαν το παιδί, πέντε χρόνια πριν, του τσάκισαν τη ζωή.
O προσεκτικός, μινιμαλιστικός ρεαλισμός των Nταρντέν, «φοδράρεται» με ένα ισχυρό διαφορικό συντελεστή. Aφανής μυθοπλασία και άτεγκτο σασπένς: Mυστήριο της σχέσης, μίσος - αγάπη, εκδίκηση - συγγνώμη και «υιοθεσία». O χριστιανισμός και η υπερβατική πράξη της λύτρωσης υποφώσκουν αλλά όχι μονοσήμαντα. Tο κενό του χαμένου παιδιού γεμίζει με τις σωματικές προσεγγίσεις με επαφή και άρνηση, με αρσενική αναμέτρηση, με βία φονική και άγγελμα χαδιού. Tο τεράστιο σώμα του άντρα ταλαντεύεται ασταθώς, μονόλιθος ισχύος και ευθραυστότητας. H κινηματογράφηση δικαιώνεται από τη ραγισματιά του τραγικού διλήμματος.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου