Κυριακή, 9 Ιουλίου 2017

Επιχείρηση “Τρόμος”/Experiment in Terror (1962) του Blake Edwards

Experiment in Terror (1962) Tainies Online Greeks Subs Oi Liwmenoi

Μια τραπεζοϋπάλληλος πιέζεται από έναν άγνωστο που βρίσκεται διαρκώς μπροστά της να υπεξαιρέσει ένα χρηματικό ποσό από την τράπεζα στην οποία εργάζεται..

 «Όταν επιθυμώ να με αγγίζεις, με αγγίζει ο άλλος,  ο απεχθής,  ο αλλότριος (γυναίκα). Όταν επιθυμώ να με κοιτάξεις το κάνεις αλλά η προτεραιότητα ανήκει  στην οικογένειά σου (άνδρας).
Το ανίερο άγγιγμα και το άλλο που δεν έρχεται, αλλά χάνεται στο δρόμο, το βλέμμα  που σκοπεύει  αλλού, τελικά χαμηλώνει. Συμφωνία του ημιτελούς, ιστορία των ημιτονίων, όπου άγγιγμα και βλέμματα δεν συναντιούνται ποτέ,  παρά μόνον ίσως μετά το τέλος της ταινίας.
Η Επιχείρηση Tρόμος του Μπλέικ Έντουαρντς δεν είναι μόνον μια αβανγκαρντίστικη και αρτίστικη ταινία αλλά ένα σχόλιο πάνω στο ανίερο, στο ντεκαλάζ (α-συμπτωσία) και της αναντιστοιχίας του στυλ, σε μισώ αλλά εσύ μ’ αγγίζεις, μου αρέσεις πολύ αλλά εσύ μ’ αποφεύγεις, σε βλέπω μου το ανταποδίδεις αλλά τελικά κάπου χανόμαστε.
Όταν μιλάμε για σινεμά δεν μπορούμε να τολμάμε κρίσεις χωρίς να νοιώθουμε και χωρίς νά’χουμε δει αυτό το μεγαλούργημα.»   Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου


10 λόγοι για να μην χάσετε το Επιχείρηση “Τρόμος” είναι:
1.    Γιατί η ταινία είναι ένα δοκίμιο πάνω στη σχέση αγγίγματος-βλέμματος-επιθυμίας.
2.   Γιατί είναι ένα υπέροχο μεταμοντέρνο νουάρ που μιλάει κατ’ουσίαν για την αδυναμία σύμπτωσης (ντεκαλάζ) .
3.   Γιατί ένα σχετικά τυποποιημένο σενάριο μετατρέπεται σε ανεξέλεγκτο αφηγηματικό όχημα που κάνει απρόσμενες στάσεις και ξαφνικές επιταχύνσεις.
4.   Για την καλύτερη ίσως ερμηνεία του Γκλεν Φορντ, χαμηλότονη, ελλειπτική, και με εύγλωττες σιωπές.
5.   Για την ερμηνεία της Λι Ρέμικ, που συνδυάζει τη σεμνή με την αιλουροειδή γυναίκα                                                                                                                                       
6.   Για τον φανταστικό ρόλο του Ρος Μάρτιν ως σαδιστή εγκληματία.
7.   Για την εξαιρετική μινιμαλιστική μουσική επένδυση του Χένρι Μαντσίνι, που δε συνοδεύει απλά τα γεγονότα αλλά τα σχολιάζει.
8.   Για την εκπληκτική φωτογραφία του Φίλιπ Λάθροπ, όπου οι τεφρόχρωμοι τόνοι σκεπάζουν ως σκιές τα πάντα, καθορίζοντας και τα σκοτεινά αδιέξοδα.
9.   Για το μοντάζ του Πάτρικ ΜακΚόρμακ, που, σε μια ταινία μεγάλης διάρκειας, καταφέρνει και συνδυάζει ομαλά τις εξελίξεις.
10.                Για το τέλος της, που πέρασε στην ιστορία του σινεμά, γιατί συνδυάζει το μεγάλο θέαμα, την ανωνυμία, το τέλος του σόου, και πιθανά τη δημιουργία μιας νέας ποιοτικής κατάστασης.


http://vidto.me/yrr3efk07c7e.html

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου