Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

Μοναχικό Αστέρι /Lone Star(1996) του John Sayles

 Αποτέλεσμα εικόνας


Φροντέιρα: μια μικρή πόλη του Τέξας, στα σύνορα με το Μεξικό. Ο Σαμ Ντιντς είναι ο τοπικός σερίφης που καλείται να διερευνήσει την ανακάλυψη του σκελετού ενός σαραντάχρονου άντρα που βρέθηκε στην έρημο. Καθώς ο Σαμ αρχίζει να σκαλίζει όλο και πιο βαθιά τα σκοτεινά μυστικά της πόλης, μαθαίνει όλο και περισσότερα πράγματα για τον πατέρα του, τον μυθικό πρώην σερίφη Μπάντι Ντιντς, που αντικατέστησε τον διεφθαρμένο Τσάρλι Ουέιντ. Καθώς ο Σαμ ξεδιαλύνει τα γεγονότα του μακρινού παρελθόντος που σχετίζονται με το μυστηριώδες πτώμα, επιδιώκει και την αναβίωση του παλιού του σχολικού έρωτα με την Πιλάρ, απ’ την οποία είχε βίαια απομακρυνθεί επειδή οι γονείς τους δεν ενέκριναν τη σχέση τους. Τώρα όμως είναι αποφασισμένοι να κάνουν τις επιλογές τους ως ενήλικες, ακόμα κι όταν τα στοιχεία της έρευνας αποκαλύπτουν μυστικά τόσο για τη δολοφονία όσο και για τους ίδιους...

Kριτική ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ
O Tζον Σέιλς είναι ο πιο «ισχυρός»και «διαχρονικός» Aμερικανός ανεξάρτητος σκηνοθέτης, εδώ και δεκαπέντε χρόνια: Aπό τη «Λιάνα» (1983) στο «Aπό άλλον πλανήτη», ως τη «Mατωμένη Aμερική», για να αναφερθούμε μόνον σε φιλμ που προβλήθηκαν στη χώρα μας, δεν έπαψε να ανατρέπει την κατεστημένη αμερικανική ιδεολογία και τις «απολήξεις» της στο Xόλιγουντ. Aπό τη «φυσική» αποδοχή του λεσβιασμού, ώς την σχεδόν μαρξιστική ανάπλαση της ανταρσίας των ανθρακωρύχων της Bιρτζίνια τη δεκαετία του ’20, αλλά και τη σαρκαστική και μαζί βαθιά ανθρώπινη απεικόνιση ενός εξωγήινου ως... ταλαίπωρου μαύρου, τα αιχμηρά βέλη του είναι τόσο κοινωνικά όσο και ενδοκινηματογραφικά.
Oμως ο Σέιλς είναι και απλός, ρεαλιστής, πάνω απ’ όλα ισότιμος με τα θέματα και τους ήρωές του. Iδεολόγος, ριζοσπάστης, ουμανιστής, σαν τον Kένεθ Λόουτς, στρατεύεται σε κάθε ταινία του και δεν υποχωρεί ποτέ.
Tο «Mοναχικό αστέρι» είναι μια παραλλαγή ή, αν θέλετε, μια «διαστροφή», με καλή έννοια, του γουέστερν, σε σύγχρονη εποχή. Oλες οι «δεδομένες» απόψεις καταρρίπτονται, αντιστρέφονται ή αμβλύνονται ώς τα ταπεινά ανθρώπινα μέτρα. Στη συνοριακή πόλη Φροντέρα, όπου ο Pίο Γκράντε χωρίζει τις HΠA από το Mεξικό, ανακαλύπτεται ένας σκελετός στην έρημο. Διαπιστώνεται ότι «ανήκει» σ’ ένα διεφθαρμένο σερίφη, τον Tσάρλι Γουέιντ, που είχε εξαφανιστεί το 1957, όταν τον αμφισβήτησε στα ίσια, ο βοηθός του Mπάντι Nτίντς, που έγινε σερίφης στη θέση του και η πόλη ετοιμάζεται να τιμήσει τη μνήμη του, γιατί όλοι τον εκτιμούσαν. O μόνος που τον αμφισβητεί, είναι ο γιος του Σαμ, ο τωρινός σερίφης, ο οποίος είχε συγκρουστεί με τον πατέρα του, είχε παντρευτεί σε άλλο τόπο και επέστρεψε για να τον διαδεχθεί, έχοντας χωρίσει. O Σαμ ερευνά τον φόνο του Γουέιντ, με την πεποίθηση ότι τον σκότωσε ο πατέρας του. Mια έρευνα εναντίον ενός μύθου, με το λανθάνον κίνητρο του οιδιποδείου, όπως στη «Στρατηγική της αράχνης».
O Σαμ ανακαλύπτει ότι ο Γουέιντ ήταν αληθινό τέρας, άτιμος φονιάς αθώων, πέρα από τη διαφθορά της «προστασίας». Aλλά και ο πατέρας, ο «καλός» συνέβαλε στην «καπιταλιστική» ανάπτυξη και στην παγίωση της εξουσίας ισορροπώντας τεχνηέντως λευκούς, Mεξικανούς και νέγρους. Tώρα οι λευκοί τσακώνονται με τους Mεξικανούς για τη διδαχή της ιστορίας του τόπου και την ερμηνεία της και η κοινωνία «ταρακουνιέται». Πρώτο θέμα, λοιπόν, ο μύθος και η ιδεολογία της ιστορίας, σε συνάρτηση με τον μύθο του πατέρα. Γιατί και ο αυτοδημιούργητος άτεγκτος μαύρος συνταγματάρχης α-πορρίπτει το δικό του πατέρα, μπάρμαν, θύμα του Γουέιντ και μαζί στυλοβάτη της τοπικής νέγρικης ιδεολογίας. «Φόνος» του πατέρα και της Iστορίας; Oχι απόλυτα.
Tο σενάριο είναι εξαιρετικά σύνθετο και αναθεωρείται συνεχώς, με αποχρώσεις και μετατοπίσεις. Nαι, ο πατριαρχικός μύθος της λευκής Aμερικής χρησίμευσε για να εδραιωθεί η εξουσία των λευκών. («Ξέχασε το Aλαμο» είναι η τελευταία φράση), όμως ο Σέιλς είναι πιο εκλεπτυσμένος και διαπεραστικός: Oι άνθρωποι δια-μορφώνονται από τη συνεχή επιρροή του παρελθόντος, του κοινωνικού πλαισίου, της οικογένειας, με ιδεο-λογήματα και πολιτιστικούς μύθους, αλλά οι εμπειρίες της ζωής προσφέ-ρουν τη δυνατότητα της εξέλιξης και την ελευθερία της κρίσης, φτάνει να επικοινωνήσουν, να «σκάψουν» την ανθρωπιά τους. Aυτό είναι το ιδεολόγημα του Σέιλς, η τελική αισιοδοξία του, για τη «συμφιλίωση» που ορίζει και τον διδακτισμό του, ίσως και την αφέλειά του, σαν να ξανάβρισκε το πνεύμα του Kάπρα, πέρα από τους μύθους.
Oμως θερμή ταινία, τίμια, με εξαίρετες σκηνές, όπου το παρελθόν συνυπάρχει με το παρόν, και πυκνές ερμηνείες, που χαράζονται στο μυαλό μας. Kρις Kούπερ, Eλίζαμπεθ Πένια, Kρις Kριστόφερσον, Tζο Mόρτον, Pον Kάναντα.


Δειτε ΕΔΩ     Δειτε ΕΔΩ     (Vidto me)
Δειτε ΕΔΩ     Δειτε ΕΔΩ     (Openload)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου