Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

Fight Club (1999)του David Fincher

https://i1.wp.com/liomenoi.com/wp-content/uploads/2016/12/adw6Lq9FiC9zjYEpOqfq03ituwp.jpg?fit=350%2C525&ssl=1

Ψυχολογικό θρίλερ του Ντέιβιντ Φίντσερ με τους Εντουαρντ Νόρτον, Μπραντ Πιτ. Ο Τάιλερ, δυσαρεστημένος γιάπης, πιάνει φιλίες με έναν παράξενο όσο και χαρισματικό περιθωριακό τύπο και παρασύρεται στη μισοασκητική ζωή του. Οι δυο τους θα εγκαινιάσουν μια παράνομη λέσχη πάλης, καλώντας τους απανταχού «αμφισβητίες» να εκτονώσουν την οργή τους με ξύλο και πολλή βία... Το τι ακολουθεί στη συνέχεια είναι μια (εντελώς) άλλη ιστορία, καθώς από αποδεικτική διαδικασία που θέλει να είναι το φιλμ στο πρώτο του 90λεπτο (από τη μαχητική αμφισβήτηση μπορεί να οδηγηθείς στην αναρχία κι από εκεί αργά ή γρήγορα σε μια μορφή ολοκληρωτισμού), μετατρέπεται τελείως ξαφνικά σε ψυχογραφικό θρίλερ φροϊδικών αποχρώσεων. Θα θέλαμε το «θεώρημα» να ολοκληρωθεί με έναν περισσότερο αληθοφανή τρόπο, βρήκαμε ωστόσο απίθανα ευρηματική τούτη τη στροφή 180 μοιρών (Fight club). ****




Τoυ  Γ. ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΌΠΟΥΛΟΥ
Στο «Fight club»> ο Ντέιβιντ Φίντσερ ακολουθεί τους ίδιους δρό-μους με το «Seven» και με «Το παιχνίδι». Διαστροφικά παιχνίδια μέσα σε εξαιρετικά υποβλητική ατμόσφαιρα «νουάρ» διέγερση της αδρεναλίνηςτου θεατή, όχι με άθροιση των ειδικών εφέ, αλλά με αναγωγή σε κάποιες βαθύτερες αγωνίες και σε σκοτεινή απαισιοδοξία της σύγχρονης κοινωνίας. Και ξανά, στο κρίσιμο σημείο, θαρρείς «εγκαταλείπεται» σε διχάλες εκτός του κεντρικού ερωτήματος.
Πάλι ο αρχικός «πλούτος» έρχεται από δυο νεοφερμένους, τον συγγραφέα Τσακ Παλένιακ και τον σεναριογράφο Τζιμ Ούλς. Ενας ήσυχος τακτοποιημένος νέος (Εντουαρντ Νόρτον) στέλεχος σε επιχείρηση συναντά έναν τύπο που φτιάχνει σαπούνια από κάτι μυστηριώδεςπου φτύνει στις σούπες ως σερβιτόρος, που προσθέτει εικόνα πορνό σε παιδικές ταινίες, ένα θεωρητικό της αναρχικής καταστροφικότητας. (Μπραντ Πιτ, Τάιλερ Ντέρντεν).
Το ύφος του Φίντσερ διακρίνεται από μια σχεδόν παγερή κομψότητα. 0 λόγος είναι άγρια μηδενιστικός: «Είμαστε τα ξεχασμένα παιδιά της ιστορίας, μας ανέθρεψε η τηλεόραση να πιστεύουμε ότι θα γίνουμε όλοι εκατομμυριούχοι, σταρ του ροκ ή του σινεμά. Ομως δεν θα γίνουμε ποτέ». «Κάτω, πίσω ή μέσα σε κάθε πράγμα που θεωρούσα δεδομένο, υπήρχε κάτι φριχτό που ξεφύτρωνε». «Είναι η ζωή σου και κάθε ώρα σε πλησιάζει στο τέλος...».
Σαν το «Τrainspotting» αλλά σε πιο υπαρξιακό, εσωτερικό πεδίο ο λόγος κατεδαφίζει τα κτίσματα της ηθικής, των κοινωνικών κανόνων και του πολιτισμού. Συχνά με πολύ χιούμορ και ζωτική εκτίναξη. Αρνείται την τυραννία της κατοχής υλικών αγαθών. Ακόμη περισσότερο: Το άτομο στην έκφραση της απόλυτης ελευθερίας και της απόλυτης ανταρσίας. Να πράξει τι; Να κατα-στρέψει, και να ηδονιστεί μέσα από τον πόνο, σε πράξεις σαδομαζοχιστικές, ως και τη δική του εκμηδένιση. Αυτό είναι το «Fight club»> που ιδρύει ο Ντέρντεν. Οι άνδρες χτυπιούνται με γυμνά χέρια, γυμνά σώματα ώς την πτώση. Η λανθάνουσα ο-μοφυλοφιλία ξεσπάει σε εκρήξεις βαναυσότητας.
0 ηλεκτρισμός των σωμάτων λειτουργεί σαν ηλεκτροσόκ. Ολα σε υπόγεια μέσα σε γλαυκό νυκτερινό φως. Αλλά και την αυτοτιμωρούμενη-αυτοκτονική κοπέλα, τη Μάρλα (Ελενα Μπόναμ Κάρτερ) ο ήρωας την «παίρνει» διά μέσου του φίλου του. Φροϊδικά πλέγματα ευνουχισμού.
Προσεγγίζουμε το επίκεντρο. 0 δαίμονας και ο άνθρωπος; Ο δαίμονας μέσα στον άνθρωπο; Το αιώνιο θέμα. (Επίκαιρο, και στο Θέατρο με τη «Σονάτα των φαντασμάτων» του Στρίντμπεργκ. Συντηρούμε τη μάσκα του καλού ωσότου ο εσωτερικός δαίμονας ξεχύνεται να τινάξει τα πάντα. Ολα μεταβάλλονται. Τρέλα, όνειρο, πραγματικό;) Ομως το Χόλιγουντ δεν «αντέχει» τέτοια μεγέθη. Οφείλει να επιστρέψει στο «πακέτο» του είδους. Ο Φίντσερ οδηγεί το φιλμ προς ένα φθηνό μεσσιανισμό και προς το θρίλερ φαντασίας-συνωμοσίας. Κλείνοντας κάπως και το μάτι στον «έξυπνο» θεατή. Αραγε, δεν αξίζουμε κάτι περισσότερο; Οχι, όχι, λέει το Χόλιγουντ, επιστρέψτε στο παιχνίδι, στη στιλβωμένη επιφάνεια.


https://openload.co/embed/2fBBrVGbmsI/Fight_Club_%281999%29
https://openload.co/f/2fBBrVGbmsI/Fight_Club_%281999%29
 https://openload.co/embed/EzYUqy3J1jM/
 http://vidto.me/cjob2h8jq3gn.html
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου