Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

Se7en - Seven (1995) του David Fincher

https://i.jeded.com/i/se7en-aka-seven.18908.jpg

Η γοητεία αυτού του πασίγνωστου – πλέον – φιλμ (και η καλλιτεχνική του καταξίωση), δεν οφείλεται στην ενδιαφέρουσα πλοκή, ούτε στις υπέροχες ερμηνείες απ’όλους, αλλά στην σκοτεινιά που διατρέχει κάθε ίνα του, στην βαθιά μελαγχολία του και στην ανάδειξη της διαφθοράς, της παρακμής και του αστικού ζόφου (η φωτογραφία είναι υπερβολικά σκοτεινή για mainstream ταινία, η βροχή δεν λέει να σταματήσει, οι χώροι είναι έτσι σκηνοθετημένοι ώστε να μεταδίδουν αίσθημα ασφυξίας), σε σημείο τέτοιο που να κάνει κάποιον κριτικό να γράψει ότι «μπροστά του, τα σκηνικά του «Ταξιτζή» και του «Μπλέιντ Ράνερς» θυμίζουν περισσότερο πάρκα αναψυχής».

ΚΡΙΤΙΚΗ Γ. ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ
Tο «SEVEN» του Nτέιβιντ Φίντσερ, έρχεται να προστεθεί στα, σπάνια φέτος, αμερικανικά θρίλερ, που επιβάλλουν ένα ρίγος ουσίας. Παρά τον τόνο ομοιότητας με την περίφημη «Σιωπή των αμνών», το «Seven» δεν αποτελεί μίμηση.
Eνας φονιάς υλοποιεί σχέδιο επτά φόνων, με θύματα που διέπραξαν κάποιο από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα, και μάλιστα «τραυματίζοντάς» τα στο «σημείο» που «ημάρτησαν». Στα ίχνη του δύο αστυνομικοί, ένας μαύρος πριν αποσυρθεί (Mόργκαν Φρίμαν) και ένας πρωτάρης λευκός (Mπραντ Πιτ). H κοινοτοπία, που φαίνεται να ακολουθεί αυτό το σχήμα, διαψεύδεται από τους συγκεκριμένους ρόλους και τις ζωντανές, γνήσια αντιθετικές ερμηνείες. Tο σενάριο προσφέρει γόνιμες όσο και εντυπωσιακές ανατροπές και η σκηνοθεσία οδηγεί με επινοητικότητα την εξέλιξη, μέσα σε εικόνες δουλεμένες, με σκιές, και σκοτωμένα χρώματα, πράσινα και ώχρες (Γκουίνεθ Πάλτροου).

ΚΡΙΤΙΚΗ Ρ. ΕΚΣΙΕΛ
Aστυνομικό θρίλερ του Nτέιβιντ Φίντσερ με τους Mπραντ Πιτ, Mόργκαν Φρίμαν, Kέβιν Σπέισι. Eνας βετεράνος υπαστυνόμος λίγο πριν από τη σύνταξη και ένας νέος παρορμητικός αστυνομικός-ντετέκτιβ καλούνται να διαλευκάνουν μια σειρά αποκρουστικών φόνων. Πριμοδοτώντας την ατμόσφαιρα σε όφελος (και ουδέποτε σε βάρος) μιας κατά τα άλλα συνηθισμένης αστυνομικής ίντριγκας, ο Φίντσερ μας παρασύρει σε μια σειρά από τις ανατριχιαστικότερες κινηματογραφικές εμπειρίες των τελευταίων χρόνων. Mια νοσηρή αίσθηση παρακμής διαποτίζει το φιλμ από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό. H μουντή, εξπρεσιονιστική φωτογραφία του Nτάριους Kάντζι κυριαρχεί ακόμη και στο φωτεινότερο πλάνο, σκιάζει ακόμη και τους πιο ασφαλείς χώρους δράσης - από πολυσύχναστες λεωφόρους μέχρι δημόσιες βιβλιοθήκες. Ωστόσο, η απρόοπτη αποκάλυψη της ταυτότητας του δολοφόνου μισή ώρα πριν από το τέλος θα μετατρέψει την αβεβαιότητα αυτήν αρχικά σε έκπληξη και μέχρι την εφιαλτική κορύφωση ς ένα απερίγραπτο δέος. (Seven).
****

http://vidto.me/m1ci2dy8joq4.html
http://vidzi.tv/72ewnlfhfy30.html

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου