Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

Ζαμπρίσκι Πόιντ / Zabriskie Point (1970) του Μικελάντζελο Αντονιόνι

 Σχετική εικόνα


Zabriskie Point. ΗΠΑ, 1970. Σκηνοθεσία-σενάριο: Μικελάντζελο Αντονιόνι.
Ηθοποιοί: Μαρκ Φρεσέτ, Ντάρια Χάλπριν. 110 λεπτά.
Ο Μαρκ, ένας φοιτητής που καταζητείται από τις αρχές για το φόνο ενός αστυνομικού σε συμπλοκές εντός του πανεπιστημίου, διαφεύγει κλέβοντας ένα αεροσκάφος. Συναντάει στην έρημο την Ντάρια, μια φοιτήτρια που έχει επίσης εγκαταλείψει το αφεντικό της, έναν επιτυχημένο property developer.  
Το βάπτισμα του Αντονιόνι στην αμερικανική βιομηχανία έφερε στην MGM τη μεγαλύτερη εισπρακτική αποτυχία του στούντιο το '66 και άφησε στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου δύο από τις πιο εμβληματικές σκηνές των '60s, την ερωτική φαντασίωση στην καλιφορνέζικη έρημο και τη βαθιά συμβολική έκρηξη του τέλους




ΚΡΙΤΙΚΗ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Το παράδοξο της Αμερικής
Η σπουδαία και τόσο ζωντανή ταινία, έρχεται πάλι από το παρελθόν. Ο Μικελάντζελο Αντονιόνι ξέφυγε από τα όρια της πατρίδας του και μας έδωσε το «Μπλόου απ» (1966) το «Επάγγελμα ρεπόρτερ» (1974), και ανάμεσα το «Zabriskie Point» (1969). Ερευνητικός, ψηλαφίζει τη νέα αυτοκράτειρα του πλανήτη, τις ΗΠΑ. Φωτογραφίζει, ζωγραφίζει, οραματίζεται. Ο κινηματογράφος του μετατοπίζεται, δεν είναι πια ρεαλιστικός, αλλά ουσιαστικά ποιητικός. Με ποιητική αίσθηση, αυτός ο Ευρωπαίος, επιχειρεί να συλλάβει τον νέο κόσμο και να καρφώσει το νυστέρι στην ίδια τη Μητρόπολη.
Από τη μια βλέπει τους νεαρούς φοιτητές, που αρνούνται την καπιταλιστική κοινωνία αλλά σχεδόν «μπλοκάρονται» την ώρα της δράσης. Από την άλλη τους ενήλικες, που συνεχίζουν να οικοδομούν τον πύργο της Βαβέλ, τυφλοί και κουφοί και έτοιμοι να εξαφανίσουν ό,τι τους εμποδίζει. Στη μέση ένα ζευγάρι «παρθένο», πανέμορφο, σαν τους πρωτόπλαστους. Εξεγείρονται από ένστικτο και ξαναβρίσκουν, πολλαπλασιάζουν, τον αρχετυπικό έρωτα στην έρημο του θανάτου. Η δύναμη της φαντασίας τους τινάζει τον καταναλωτικό ψευτοπολιτισμό στον αέρα, μαζί με όλα τα σούπερ γκάτζετ του.
Ο Αντονιόνι δεν ολοκληρώνει μια κοινωνική ταινία, δεν «γνωρίζει» πώς να συμπεριλάβει τα αντιπροσωπευτικά πολιτικά στοιχεία της Αμερικής. Η δύναμή του είναι περισσότερο οπτική, εικαστική, το τοπίο, οι διαφημίσεις. Ομως η εικονογραφία, η συμβολική σημαίνουν και το φινάλε, με τη βροχή από τα θρύψαλα του καταναλωτισμού σε ραλαντί, είναι μια ωραία νεανική φαντασία.
 


ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ

**** ½ - Σε επανέκδοση, μια «άλλη», διαφορετική, ποιητική ματιά πάνω στην Αμερική της επαναστατημένης νεολαίας, από έναν Ευρωπαίο σκηνοθέτη.

Ο Μικελάντζελο Αντονιόνι επισκέπτεται την Αμερική, στην περίοδο των κινημάτων της νεολαίας, της αντίδρασής της ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ, των φοιτητικών διαδηλώσεων και των καταλήψεων των πανεπιστημίων, την Αμερική της σεξουαλικής απελευθέρωσης, των «χίπηδων και των παιδιών των λουλουδιών», για να μας δώσει τη δική του ερμηνεία μιας περιόδου σημαντικών κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων.

Η ιστορία επικεντρώνεται σ' έναν φοιτητή που, στη διάρκεια μιας διαδήλωσης σκοτώνει ένα μπάτσο, κλέβει ένα αεροπλάνο και φτάνει στην περιβόητη Κοιλάδα του Θανάτου, όπου σ' ένα εκπληκτικό, υπέροχο ερωτικό σμίξιμο των φοιτητών, κάνει έρωτα με μια νεαρή κοπέλα που συναντά στην πορεία του, πριν τελικά επιστρέψει και παραδοθεί στην αστυνομία. Ταινία υποβαθμισμένη την εποχή της από την επίσημη αγγλοσαξωνική κριτική, που παραμένει, όπως και όταν πρωτοεμφανίστηκε, μια όμορφη, δυνατή, ποιητική ταινία. Ανεπανάληπτη, άξια ανθολογίας, η εκπληκτική, εικαστικά λαμπρή, σκηνή στο φινάλε, με την έκρηξη, σε ρελαντί, που διαλύει ένα σπίτι και τα περιεχόμενά του - σύμβολο των ονείρων της νεολαίας για καταστροφή της κοινωνίας της ευημερίας.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 22/05/2008




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου