Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

Zodiac (2007)του Ντέιβιντ Φίντσερ



Αποτέλεσμα εικόνας 


Στα τέλη της δεκαετίας του '60 μια σειρά από φόνους συγκλονίζει το Σαν Φρανσίσκο. Μετά τον καθένα απ' αυτούς η αστυνομία λαμβάνει μια κρυπτογραφημένη επιστολή από τον serial killer, ο οποίος υπογράφει με το ψευδώνυμο Ζόντιακ. Ένας σκιτσογράφος, ένας δημοσιογράφος κι ένας αστυνομικός θα προσπαθήσουν με κάθε τρόπο να αποκαλύψουν την ταυτότητά του.

Αργό σε εξέλιξη και σκοτεινό σε ατμόσφαιρα και διάθεση θρίλερ, το οποίο ρίχνει το βάρος του στην ψυχολογία των χαρακτήρων. Υποδειγματική σεναριακή και σκηνοθετική προσέγγιση μιας αληθινής, αλλά τυποποιημένης θεματικά, αστυνομικής ιστορίας, από έναν κορυφαίο στιλίστα και απόλυτα ώριμο κινηματογραφικό δημιουργό.


ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ

* ΗΠΑ, 2007. Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Φίντσερ. Σενάριο: Τζέιμς Βάντερμπιλτ. Ηθοποιοί: Τζέικ Γκίλενχαλ, Μαρκ Ρούφαλο, Αντονι Εντουαρντς, Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ. 156 λεπτά.

****Η έρευνα για τη σύλληψη του σίριαλ κίλερ που κρύβεται πίσω από το όνομα Zodiac σε ένα ρεαλιστικό ψυχολογικό θρίλερ σκηνοθετημένο με μαεστρία. Εξαιρετικές οι ερμηνείες.
Βασισμένη στην αληθινή ιστορία ενός ασύλληπτου σίριαλ κίλερ που, με το όνομα Zodiac, τρομοκρατούσε για δεκαετίες τους πολίτες του Σαν Φρανσίσκο, προβληματίζοντας την αστυνομία με τις επιστολές και τους γρίφους του, είναι η νέα αυτή, εξαιρετική ταινία του Ντέιβιντ Φίντσερ, γνωστού για τα θρίλερ του, «Se7en», «Το παιχνίδι» και «Fight Club».

Η ταινία είναι βασισμένη στο βιβλίο-έρευνα του Ρόμπερτ Γκρέισμιθ (στην ταινία τον ερμηνεύει ο Τζέικ Γκίλενχαλ), σκιτσογράφου στην εφημερίδα «San Francisco Chronicle», που το ενδιαφέρον του για τους παράξενους κώδικες που ο δολοφόνος έστελνε στην εφημερίδα αρχίζει να τον εμπλέκει στην όλη υπόθεση, στην οποία εμπλέκονται τόσο ο ειδικός στα αστυνομικά θέματα δημοσιογράφος Πολ Εβερι (Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ) όσο και ο αστυνόμος Ντέιβιντ Τόσκι (Μαρκ Ρούφαλο).

Η ιστορία του Zodiac είχε παλιότερα εμπνεύσει τον Ντον Σίγκελ στην ταινία «Ο επιθεωρητής Κάλαγκαν» (1973). Αντίθετα, όμως, με τον Σίγκελ, που εστίαζε το ενδιαφέρον του περισσότερο στη δράση, ο Φίντσερ στρέφεται στην ίδια την έρευνα και τους ανθρώπους που ασχολήθηκαν μ' αυτή, δίνοντας ένα ρεαλιστικό τόνο στην όλη αφήγηση. Τόνο διαμετρικώς αντίθετο μ' εκείνο που είχε υιοθετήσει στην πρώτη του ταινία «Se7en», όπου κυρίαρχο στοιχείο ήταν η ωμότητα των δολοφονιών που γίνονταν με βάση τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα.

Ο Φίντσερ παρακολουθεί με ψηφιακή κάμερα τα βασικά πρόσωπα που ασχολήθηκαν με την υπόθεση, καταγράφοντας τη διεξοδική τους έρευνα, μέσα από πλάνα στημένα με εξαιρετική μαεστρία (η ατμοσφαιρική φωτογραφία είναι τού ελληνικής καταγωγής, Χάρι Σαββίδη) εκμεταλλευόμενος τους εξωτερικούς χώρους του Σαν Φρανσίσκο (τα μπαρ, τους δρόμους, τα τροχόσπιτα, την τεράστια αίθουσα της εφημερίδας) και την υποβλητική μουσική τού Ντέιβιντ Σάιαρ, για να δημιουργήσει, την κατάλληλη, συχνά μαύρη, ατμόσφαιρα, όπου το παιχνίδι του δολοφόνου ανατρέπει διαρκώς την κάθε λογική, μπλέκοντας τους ενδιαφερόμενους σε εφιαλτικά, χωρίς διέξοδο μονοπάτια, τονίζοντας ταυτόχρονα τα ηθικά και άλλα προβλήματα που προκαλούνται (η αστυνομία που κάποια στιγμή εγκαταλείπει την έρευνα, τα μίντια που στρέφουν σε άλλα «καυτά» θέματα το ενδιαφέρον τους). Αποσπώντας, ταυτόχρονα, εξαιρετικές ερμηνείες από τους ηθοποιούς του και διατηρώντας το μυστήριο ώς το τέλος μιας ταινίας που διαρκεί δυόμισι ώρες και που βλέπεται χωρίς ο θεατής να χάσει το ενδιαφέρον του.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 06/09/2007


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου