Κυριακή, 3 Σεπτεμβρίου 2017

Έτσι Τελείωσε Μια Μεγάλη Αγάπη / Senso (1955)του Luchino Visconti

Senso (1955) Tainies Online Greeks Subs Oi Liwmenoi
Πληροφορίες:
Σενάριο: Luchino Visconti, Suso Cecchi D'Amico, βασ. στην ομότιτλη νουβέλα του Camillo Boito. 
Φωτογραφία: G.R. Aldo, Robert Krasker.
Μουσική: Συμφωνία αρ. 7 σε μι μείζονα του Anton Bruckner.
Ηθοποιοί
: Alida Valli, Farley Granger, Massimo Girotti, Heinz Moog, Rina Morelli.
Διάρκεια: 121'.
Έγχρωμη. Iταλία, 1954.

Υπόθεση: Βενετία, 27η  Μαΐου 1886. Στο Teatro Fenice παίζεται η όπερα «Il Trovatore» του Βέρντι. Η παράσταση γίνεται αφορμή να διαδηλώσει το κοινό τον αλυτρωτισμό του, ενάντια στην κατοχή της περιοχής από την Αυστροουγγρική αυτοκρατορία και ο πατριώτης μαρκήσιος Ουσόνι, μετά από μια διένεξη, προκαλεί σε μονομαχία τον λοχαγό Φραντς Μάλερ. Για να βοηθήσει τον Ουσόνι, η εξαδέλφη του, κόμισα Λίβια Σερπιέρι, που διακατέχεται κι αυτή από φιλελεύθερα αισθήματα, μολονότι ο σύζυγός της είναι πιστός υπήκοος του αυτοκρατορικού καθεστώτος, προσεγγίζει τον Μάλερ. Ο ωραίος λοχαγός δέχεται να μην μονομαχήσει, ο Ουσόνι εξορίζεται, αλλά η Λίβια τον  ερωτεύεται και γίνεται ερωμένη του. Όταν εκείνος την εγκαταλείπει, εκείνη τον αναζητά απεγνωσμένα παντού και καθώς ο πόλεμος είναι προ των πυλών, η Λίβια παραλαμβάνει από τον εξάδελφό της (για να το φυλάξει) ένα μεγάλο χρηματικό ποσό για τις ανάγκες της εξέγερσης. Ενώ ο πόλεμος έχει ξεσπάσει, ο Φραντς εμφανίζεται απρόσμενα και τρυπώνοντας κρυφά στην κρεβατοκάμαρα της Λίβια της ζητά χρήματα για να δωροδοκήσει τον στρατιωτικό γιατρό, προκειμένου να τον απαλλάξει από την θητεία. Η Λίβια τυφλωμένη από ερωτικό πάθος του δίνει τα χρήματα, αλλά όταν αργότερα τον αναζητά και τον βρίσκει στην Βερόνα, συντροφιά με μια πόρνη, εκείνος την αντιμετωπίζει με περιφρόνηση. Η Λίβια, με πληγωμένη τη γυναικεία περηφάνια της, τον εκδικείται, καταγγέλλοντάς τον στους ανωτέρους του ως λιποτάκτη. Τη νύχτα, κι ενώ οι Αυστριακοί γιορτάζουν τη νίκη τους, ο Φραντς εκτελείται, ενώ η Λίβια περιπλανιέται, στα πρόθυρα της τρέλας, καθώς έχει προδώσει και τον έρωτά της και την πατρίδα της.

Κριτικό σχόλιο: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ

***** Ο παθιασμένος έρωτας μιας Ιταλίδας αριστοκράτισσας για έναν Αυστριακό αξιωματικό, στην υπό αυστριακή κατοχή Βενετία, θα οδηγήσει στην προδοσία και την καταστροφή σε μια αριστουργηματική, εικαστικά λαμπρή, πάντα επίκαιρη, ταινία.

Από τα μεγάλα αριστουργήματα του Ιταλού σκηνοθέτη, με ξεχωριστή φροντίδα στη χρήση των χρωμάτων (η ταινία θεωρείται υπόδειγμα στο είδος της), που προβάλλεται σε επανέκδοση με νέες κόπιες. Η ιστορία εκτυλίσσεται στη Βενετία το 1866, όταν οι Ιταλοί είχαν αρχίσει να αντιστέκονται ενάντια στην αυστριακή κατοχή, με στόχο την ένωση των διάφορων κρατιδίων.

Στο τμήμα εκείνο της αριστοκρατίας που συνεργάζεται με τους αντιστασιακούς ανήκει και η κόμισσα Λίβια Σερπιέρι (η Αλίντα Βάλι στον καλύτερο ρόλο της καριέρας της) και ο ξάδερφός της, Ρομπέρτο, αντίθετα με τον άντρα της που συνεργάζεται με τους Αυστριακούς. Στη διάρκεια μιας παράστασης στο θέατρο Φενίτσε, ύστερα από μια αντιστασιακή εκδήλωση, ο Ρομπέρτο προκαλεί τον Φραντς Μάλερ (ένας πολύ καλός Φάρλεϊ Γκρέιντζερ) σε μονομαχία. Η Λίβια προσπαθεί να επέμβει με αποτέλεσμα να ερωτευτεί τον Φραντς. Ενας παθιασμένος έρωτας για έναν ασήμαντο, δειλό στον πραγματικότητα, άντρα, ανάξιο του έρωτά της, που θα την οδηγήσει σε συνεχείς εξευτελισμούς και στην προδοσία των ιδανικών της, καταλήγοντας στην τραγωδία.

Ο Βισκόντι σκηνοθέτησε την ταινία μ' ένα στιλ που πολύ σωστά ονομάστηκε «οπερατικό», στιλ που αγγίζει τα όρια του παροξυσμού. Εκείνο που τον ενδιαφέρει είναι η καταγραφή και ανάλυση αυτού του πάθους που οδηγεί αναπόφευκτα στην προδοσία και την καταστροφή. Μια συγκλονιστική τραγωδία, ταυτόχρονα απομυθοποίηση του ρομαντισμού, δοσμένη με διαύγεια και πολιτική οξυδέρκεια από τον μαρξιστή Βισκόντι, με εικόνες εικαστικά έξοχες, με χρώματα εκπληκτικά, με κυρίαρχο το κόκκινο (από τις καλύτερες σκηνές αναφέρω εκείνη με το γκρο πλάνο μιας απελπισμένης Λίβια στην άμαξα που τρέχει, σ' ένα ατέλειωτο τράβελινγκ, για να βρει τον αγαπημένο της), που μας παρουσιάζει έναν Βισκόντι στο απόγειο της τέχνης του.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 11/02/2005


«Ο Βισκόντι, διανοούμενος με ποικίλες αισθητικές εμπειρίες, δεν θα μπορούσε παρά να δημιουργήσει έργα με πολλαπλές αναφορές και χάρη σ’ αυτές να  ξεφεύγει από τον ρεαλισμό. Στο Senso, εκτός από τον Βέρντι, υπάρχουν και ισχυρές επιρροές από τον Τσέχωφ.  Οι δύο ήρωες διασχίζουν την ταινία σαν να τους έχει ξεχάσει ο κόσμος μέσα στον οποίο κινούνται, χωρίς να πάψουν στιγμή να του ανήκουν. Αποκαθιστώντας (και όχι αναπαριστώντας) την εποχή στην οποία εγγράφεται το πεπρωμένο τους, ο Βισκόντι διδάσκει Τέχνη και Ιστορία. Και απ’ αυτή την άποψη, οι αντιστοιχίες αποτελούν ουσιαστικά στοιχεία μιας ταινίας όπου ο κινηματογράφος γεννιέται ακόμα και  μέσα από όσα του είναι ξένα. Ο Βισκόντι, κατά την γνώμη μου, είναι ένας από τους σπάνιους εκείνους  κινηματογραφιστές που προσέγγισαν αυτό το μπωντλερικό ιδεώδες των αντιστοιχιών. Οι αντιστοιχίες αυτές αστράφτουν στην ταινία, σ’ αυτή την αρμονική κατασκευή, όπου ήχοι, χρώματα, κίνηση και ιστορία συναρθρώνονται χάρη στην ύψιστη ικανότητα της τέχνης να επινοεί την αλήθεια ξεκινώντας από το ψέμα - το ψέμα του μύθου. Το Senso είναι ένα καθαρό έργο τέχνης».

(Απόσπασμα από το κείμενο του Yves Alix για το Senso, δημοσιευμένο στο περιοδικό Positif, με τίτλο H όπερα εκτός σκηνής).
"O Nεορεαλισμός βρισκόταν σε αδιέξοδο. Έπρεπε να προχωρήσουμε παραπέρα. Aυτό προσπάθησα με το Senso." L.V.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου