Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

12 Χρόνια Σκλάβος /12 Years a Slave (2013) του Steve McQueen

12 Years a Slave (2013) Tainies Online Greeks Subs Oi Liwmenoi
ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ (ΗΠΑ - Βρετανία, 2013)
Σκηνοθεσία: Στιβ ΜακΚουίν.
Παίζουν: Τσιούιτελ Ετζιοφόρ, Μάικλ Φασμπέντερ, Μπραντ Πιτ, Πολ Τζιαμάτι
Διάρκεια: 134’


Ο Σόλομον Νόρθαπ είναι ένας Αφροαμερικανός οικογενειάρχης ο οποίος ζει ελεύθερος στην προεμφυλιακή Νέα Υόρκη. Θα απαχθεί όμως από δουλεμπόρους και  θα πουληθεί ως σκλάβος σε μια φυτεία του Νότου χωρίς να μπορεί να αποδείξει την αληθινή του ταυτότητα.
 Το “12 Years a Slave” δεν είναι μόνο μία από τις καλύτερες ταινίες του 2013 (τρία Όσκαρ ανάμεσά τους και το Καλύτερης Ταινίας) αλλά κι ένα από τα πιο καταχθόνια συγκλονιστικά δράματα που αφού μαστιγώσει τις αισθήσεις σας, θα τρυπώσει στο πίσω μέρος του μυαλού σας απ’ όπου θα είναι αδύνατον να το ξεφορτωθείτε - τουλάχιστον άμεσα. Ο Τσιούιτελ Ετζιοφόρ δίνει την ερμηνεία της ζωής του (κι όχι μόνο με τη φωνή αλλά με κάθε εκατοστό του ταλαιπωρημένου του κορμιού) στο ρόλο του Σόλομον Νόρθαπ, ενός ελεύθερου μαύρου κάτοικου της Νέας Υόρκης που απήχθη το 1841 και πουλήθηκε ως σκλάβος στον “φιλόξενο” Νότο. “Για να επιβιώσεις δεν πρέπει να πεις ποιος είσαι, ούτε ότι ξέρεις να γράφεις και να διαβάζεις” του λέει ένα άλλο θύμα της ίδιας πρακτικής καθώς αλυσοδεμένοι περιμένουν την αναπόφευκτη μοίρα τους. “Μα εγώ δεν θέλω να επιβιώσω” απαντά ο Solomon “θέλω να ζήσω”. Ο Στιβ ΜακΚουίν προσεγγίζει ένα χιλιοειπωμένο -είναι η αλήθεια- θέμα με την σκληρότητα που συναντά κανείς σε εκμεταλλευτικά ανάλογα φιλμ όπως το “Mandingo” ή το απάνθρωπο “Goodbye Uncle Tom” - δεν υπάρχει πρακτική που χρησιμοποιείτο για το τσάκισμα του πνεύματος και την υποβάθμιση ενός ανθρωπίνου όντος σε αντικείμενο που να μην απεικονίζεται σε όλο το φρικιαστικό “μεγαλείο” του (εξοντωτική εργασία, μαστίγωμα, ξυλοδαρμός, βιασμός, ξεφτίλισμα, εκτελέσεις) - υπάρχουν σκηνές που πραγματικά δοκιμάζουν τις αντοχές σας. Αναμφίβολα η σαν βγαλμένη από αρχαιοελληνική τραγωδία φιγούρα του Ετζιοφόρ είναι η ατμομηχανή του φιλμ όμως ίσως το σύνολο να έχανε ένα μέρος του ισχυρού αντίκτυπου πάνω στον θεατή χωρίς δύο β’ ρόλους κλειδιά: Ο Μάικλ Φασμπέντερ ως σχεδόν ψυχοπαθής τσιφλικάς που βασανίζει για το μεγαλύτερο μέρος της διάρκειας το σώμα και την ψυχή του Σόλομον (κι ένα τρανό παράδειγμα του πως η νομιμοποίηση της σκλαβιάς μετατρέπει σε ζώα θύματα και θύτες εξίσου) και η νεαρή Κενυάτισσα Λουπίτα Νιόνγκ’ο που ραγίζει πέτρες στο ρόλο της σκλάβας ερωμένης και θύματος του πρώτου και δικαίως απέσπασε το Όσκαρ β΄γυναικείου ρόλου. Το “12 Years a Slave” δεν διδάσκει, δεν κηρύττει, δεν ασκεί καν πολιτική, παρά μόνο σε βάζει στην αλυσοδεμένη θέση κάποιου που έχασε στα καλά καθούμενα την ελευθερία του. Κι αυτό είναι πιο τρομακτικό κι από δέκα “Εξορκιστές” μαζί... Μ.Ν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου