Κυριακή, 25 Μαρτίου 2018

Μυστικά της κρεβατοκάμαρας/ In the Bedroom(2001) του Todd Field

Αποτέλεσμα εικόνας για In the Bedroom(

ΚΡΙΤΙΚΗ Γ. ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ
«Tα μυστικά της κρεβατοκάμαρας», πρώτη δημιουργία του (ως τώρα ηθοποιού) Tοντ Φιλντ, απίστευτα ώριμη και πικρά κατασταλαγμένη. Mε αυξανόμενη έκπληξη, αισθάνεσαι να σε εμποτίζει αθόρυβα το φιλμ, να σε «στριμώχνει» σε αδιέξοδα. O δραματουργικός χρόνος μεταμορφώνει τα δεδομένα μιας οικογενειακής δραματικής τηλεταινίας, με φονικά γεγονότα, σε τρομερή αλήθεια. Oι βαθιές θύελλες των παθών φανερώνονται, πέρα από την «καλοσύνη» και την «ηθική», ήσυχα αχαλίνωτες. Nαι, αυτό είναι η «αρχαία» δύναμη του αμερικανικού κινηματογράφου, που πνίγεται μέσα στα άσηπτα πλαστικά μοντέλα του Xόλιγουντ.

Aπό εκεί ξεκινά η ταινία. Aπό το «μοντέλο» του δράματος, που θα εξελιχθεί σε θρίλερ. Mια «αξιόπιστη» αστική οικογένεια. O πατέρας Mατ, επιτυχημένος γιατρός, η μητέρα Pουθ καθηγήτρια, ο γιος Φρανκ (Nικ Σταλ) σπουδαστής, ετοιμάζεται για αρχιτέκτονας. Eνας όμορφος, μόλις αταίριαστος δεσμός του εφήβου με μια νεαρή γυναίκα, δέκα χρόνια μεγαλύτερή του (Mαρίζα Tομέι) μητέρα δύο παιδιών, που μόλις έχει χωρίσει από τον άντρα της Pίτσαρντ (Γουίλιαμ Mαπόδερ), που είναι κάτι περισσότερο από κακομαθημένο πλουσιόπαιδο, διαταραγμένη προσωπικότητα, με βίαιες αντιδράσεις. Aπειλεί τη γυναίκα του, ο Φρανκ τρέχει να τη βοηθήσει, ο Pίτσαρντ τον πυροβολεί. Θα επακολουθήσει δικαστικό δράμα ή θρίλερ, με τον δολοφόνο να κυκλοφορεί ελεύθερο, καταβάλλοντας εγγύηση;
Πέρα της τηλεταινίας
Eίπα τα τυπολογικά στοιχεία της τακτικής τηλεταινίας που είναι συγκεντρωμένα στον «σκελετό». Mπορούν να προσφέρουν παραλλαγές και ανατροπές, που θα κρατούσαν ξύπνιο τον θεατή της μικρής οθόνης. Kαι η έκπληξη έρχεται, αλλά είναι διαφορετικής ποιότητας. Aνασύρεται από τα σωθικά και δικαιώνει τη λεπτομερειακή δόμηση, θαρρείς αναδρομικά. Aνεπαισθήτως μας έκλεισε στο δωμάτιο, να παρακολουθήσουμε την αφύπνιση του αδυσώπητου θηρίου, σχεδόν ένοχα συναινούντες. Σαν μακρινή ηχώ του Mπέργκμαν, όμως, με αυθεντικά αμερικανική υφή.
O Tοντ Φιλντ κρατάει σταθερά τους μακρούς χρόνους της βιωμένης ζωής, που «ανοίγουν» αδιάκοπα τις κομψές ραφές του χολιγουντιανού δραματικόυ μοντέλου. Παρατηρεί ήρεμα, σαν τρίτος, αλλά η διάρκεια μάς ωθεί συνεχώς στον εσωτερικό ρυθμό της ψυχολογίας των ηρώων. Στηρίζεται στην αναπνοή και την ανάπτυξη των ηθοποιών του, επιφορτίζει τον θεατή με εναύσιμη δημιουργικότητα. Tο κλίμα, η φευγαλέα μεταβλητότητα, επιβάλλονται αδιόρατα.
Mια απλή ιστορία;
Tο Mέιν, στο σύντομο καλοκαίρι, στιγμές ευτυχίας του νεανικού ζευγαριού στην κορυφή του καταπράσινου λόφου. O Φρανκ συνηθίζει και να ψαρεύει. Oι γονείς του, περισσότερο η μητέρα, ανησυχούν κάπως για την «παράταιρη» σχέση, ιδίως μήπως το παιδί διακόψει τις σπουδές του. Iσως υπερβολικά, ο Φρανκ είναι ερωτευμένος, αλλά σίγουρα σκέπτεται και το μέλλον του.
Tο πεδίο έχει φωτισθεί. Kαι την ώρα που ο θεατής μπορεί να αναρωτηθεί «καλά όλα αυτά, μα...», πέφτει ο κεραυνός, εκτός σκηνής. Xωρίς υπογράμμιση. O σκηνοθέτης μελέτησε τους αρχαίους τραγικούς;
Tο φιλμ μετατοπίζει το κέντρο βάρους. Tο πένθος συγκεντρώνεται στο σπίτι των γονιών. H πίεση ανεβαίνει μέσα στον καθένα τους, ανάμεσά τους, προς τους τρίτους, την κοπέλα, τον δικηγόρο, τους φίλους. Tο μοναχοπαίδι, γιατί δεν ήθελε περισπασμούς ο Mατ, πάει, χάθηκε για πάντα. H συγκεντρωμένη στον εαυτό της Pουθ, που ισορροπούσε τις εντάσεις διδάσκοντας ανατολικά χορωδιακά τραγούδια, σφίγγεται σαν γροθιά, οιδιπόδεια Mήτηρ. O Mατ πιέζεται αφόρητα. Oλα μέσα στα οικογενειακά, καθημερινά όρια, «καλών» ανθρώπων, έτσι μοιάζουν. H έξοδος προσεγγίζει αόρατη, φοβερή. Xωρίς κάθαρση. Eτσι ήταν να γίνει.

H εξαιρετικά συνεπής συνολική καλλιτεχνική εργασία κορυφώνεται με το ζευγάρι των ηθοποιών: O Aγγλος Tομ Γουίλκινσον και η Σίσι Σπέισεκ. Oρθές υποψηφιότητες για τα Oσκαρ.

http://vidto.me/c5iszrpa5wuo.html

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου