Κυριακή, 25 Μαρτίου 2018

Κρυφές επιθυμίες/Little Children(2006) του Todd Field

ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ

**Little Children. ΗΠΑ, 2006. Σκηνοθεσία: Τοντ Φιλντ. Σενάριο: Φιλντ & Τομ Περότα, από βιβλίο του Περότα. Ηθοποιοί: Κέιτ Γουίνσλετ, Τζένιφερ Κόνελι, Πάτρικ Γουίλσον, Τζάκι Ερλ Χέιλι. 137 λεπτά.

** Οι εξωσυζυγικές σχέσεις στα μεσοαστικά ζευγάρια, σε μια ταινία επηρεασμένη από τα «Στιγμιότυπα» του Ολτμαν, ενώ θεματικά κινείται ανάμεσα στη «Σύντομη συνάντηση» του Λιν και τις τηλεοπτικές «Νοικοκυρές σε απόγνωση». Κύριο ατού της, η ερμηνεία της Κέιτ Γουίνσλετ.

Στο γνωστό συγγραφέα τού «Election», Τομ Περότα (που το βιβλίο του είχε κινηματογραφήσει με επιτυχία ο Αλεξάντερ Πέιν), στρέφεται ο σκηνοθέτης Τοντ Φιλντ (που είχε εντυπωσιάσει με την πρώτη του ταινία «In the Bedroom») για τη νέα του ταινία «Κρυφές επιθυμίες», αν και ο πρωτότυπος τίτλος της, «Μικρά παιδιά», πιστεύω πως δίνει πολύ καλύτερα το μαύρο χιούμορ που υποβόσκει στο ομότιτλο μυθιστόρημα του συγγραφέα. Μόνο που το αποτέλεσμα, αν και αξιέπαινο, είναι κάπως μπερδεμένο, με τον Φιλντ να παραμένει, στο μεγαλύτερο μέρος, στην επιφάνεια της ιστορίας, χωρίς να καταφέρει να συλλάβει την κριτική ματιά του συγγραφέα ή το μαύρο συχνά χιούμορ του.

Η Κέιτ Γουίνσλετ (εξαιρετική ερμηνεία, σε ρόλο «οσκαρικό» και το βασικό ατού της ταινίας) ερμηνεύει τη Σάρα, μια βαριεστημένη από τη ζωή της εργαζόμενη, με μικρή κόρη, γυναίκα, παντρεμένη με στέλεχος εταιρείας μάρκετινγκ. Οταν ανακαλύπτει πως ο άντρας της ενδιαφέρεται περισσότερο για πορνοσέξ μέσα από το Ιντερνέτ παρά με αυτήν, αρχίζει μια έντονα φιλική, που σύντομα στρέφεται σε ερωτική, σχέση με τον Μπραντ (Πάτρικ Γουίλσον), έναν παντρεμένο, με παιδί, άντρα, που φαίνεται να έχει προβλήματα με τη δική του καριερίστα γυναίκα (Τζένιφερ Κόνελι). Παράλληλα με τις ιστορίες των δύο ζευγαριών και των ανθρώπων γύρω τους, υπάρχει και η ιστορία του αποφυλακισμένου, βασανισμένου στην πραγματικότητα παιδόφιλου Ρόναλντ (Τζάκι Χέιλι) που οι στενόμυαλοι και φανατισμένοι κάτοικοι της περιοχής - ανάμεσά τους κι ένας φίλος του Μπραντ - προσπαθούν να διώξουν από τη γειτονιά τους με κάθε τρόπο - συνήθως απάνθρωπο.

Ο Φιλντ συνδυάζει αρκετά ικανοποιητικά, με ένα στιλ που θυμίζει τον Ολτμαν, όλες αυτές τις ιστορίες ανθρώπων που διασταυρώνονται. Εκείνο όμως που κυριαρχεί στην ταινία είναι η παιδική αντιμετώπιση των προβλημάτων από τους διάφορους χαρακτήρες: από τους δύο εραστές με τα δύο παιδιά τους, μέχρι και τους συζύγους τους, ακόμη και τον παιδόφιλο Ρόναλντ και τη μητέρα του που προσπαθεί να του βρει γυναίκα μέσα από τις αγγελίες. Παιδική ψυχολογία και αντιδράσεις που μετατρέπουν την (καθημερινή) τραγωδία τους σε κάτι το ουσιαστικά γελοίο. Μόνο που η ξώπετση αντιμετώπιση πλησιάζει περισσότερο τις ιστορίες στις «Νοικοκυρές σε απόγνωση» παρά στις εξονυχιστικές, αγχωτικές καταστάσεις που συναντάμε στις αριστουργηματικές ταινίες του Ολτμαν.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 18/01/2007

© Copyright 2008 X.K. Τεγόπουλος Εκδόσεις Α.Ε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου