Τρίτη, 25 Ιανουαρίου 2011

Αποχαιρετισμός στον Claude Chabrol


Αποτέλεσμα εικόνας

Όπως σε κάθε αποχαιρετισμό, έτσι και τώρα πρέπει να πάμε πίσω στο χρόνο, να θυμηθούμε την πρώτη συνάντηση και τα επόμενα στάδια της σχέσης, πριν φθάσουμε στον πρόσφατο, οδυνηρό αποχαιρετισμό. Η σχέση με τον Chabrol ήταν πολύχρονη και περιεκτική
Λοιπόν, η πρώτη συνάντηση στα 1986, φοιτητής κοινωνιολογίας στο Πάντειο, ένα μικρό διαμέρισμα στο Νέο Κόσμο, μια ασπρόμαυρη τηλεόραση. Η Κινηματογραφική Λέσχη παρουσιάζει τρίπτυχο αφιέρωμα στον «ανατόμο της αστικής τάξης», οι ταινίες είναι: «Η άπιστη σύζυγος», «ο χασάπης» και «Να πεθάνει το κτήνος». Βλέπω τις δυο πρώτες -  το «κτήνος» θα το δω μερικά χρόνια μετά και θα ξαναπάθω την πλάκα μου με το Chabrol. Αυτή ήταν η εποχή της γνωριμίας μας.
            Οι ταινίες του αρχικά δεν εντυπωσιάζουν, τότε ψόφαγα για φορμαλισμό, με τρέλαιναν οι κινήσεις της κάμερας, οι μεγάλοι τεχνίτες, ο Scorsese στα ρινγκ, ο Coppola, οπωσδήποτε ο Eisenstein, ενώ Bergman και Bresson δεν ήταν το καλύτερό μου. Ο Chabrol έδειχνε ήρεμος, ήπιος, επιφανειακός, η κάμερα δεν ήταν ανήσυχη, δεν σε προϊδέαζε για αυτά που θα ακολουθούσαν, συχνά τα σημαντικά της υπόθεσης ήταν εκτός κάμερας, όλα γινόντουσαν χωρίς ιδιαίτερη ένταση: η απιστία, η ψυχική ασθένεια, ο φόνος. Όταν είσαι 20 χρονών πιστεύεις πως η ζωή χτίζεται με κραυγές και υψηλές νότες, αργότερα καταλαβαίνεις πως η ζωή σκηνοθετεί όπως ο αγαπητός Claude