Κυριακή, 27 Απριλίου 2014

Blade Runner (1982) του Ridley Scott


ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΕΔΩ
Αν κάποιος θέλει να αναφερθεί στις κορυφαίες ταινίες επιστημονικής φαντασίας αβίαστα θα καταλήξει  στο «2001, Η Οδύσσεια του διαστήματος» (1968) του Kubrick, το «Σολάρις»(1972) του Tarkovsky και βέβαια το «Blade Runner» (1982) του Ridley Scott.. Και οι τρεις ταινίες συνδυάζουν το φανταστικό στοιχείο με μια φιλοσοφική – στοχαστική θεώρηση της φύσης του ανθρώπου.
  Ο Ridley Scott είχε ήδη δοκιμαστεί στο είδος με το εξαιρετικό “Alien”(1979) και εδώ χρησιμοποιεί ως πρώτη ύλη το μυθιστόρημα του Philip Κ. Dick (γνωστού και από το Minority Report (2002) του Spielberg) « Τα ανθρωποειδή ονειρεύονται ηλεκτρικά πρόβατα; ». Η αρχική βερσιόν της ταινίας, που επέβαλαν οι παραγωγοί για εμπορικούς λόγους, είχε έντονο τον χαρακτήρα του φιλμ νουάρ με τη κυριαρχία της αφήγησης «off» και φυσικά διέθετε ένα θετικό φινάλε. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 κυκλοφόρησε η εκδοχή του σκηνοθέτη (το λεγόμενο Directors cut) χωρίς την αφήγηση off και με διφορούμενο φινάλε.
  Ο Harrison Ford είναι ο Deckard, πρώην Blade Runner, ένα είδος ντετέκτιβ του μέλλοντος, εξολοθρευτής των ανθρωπόμορφων ρομπότ που αναλαμβάνει απρόθυμα να ανακαλύψει και να εξοντώσει μια ομάδα εξεγερμένων ρομπότ (με αρχηγό τον επιβλητικό Rudger Hauer) που επέστρεψαν στη Γη με σκοπό να αυξήσουν το χρόνο ζωής τους . Η τελική σύγκρουση Ford-Hauer, απαλλαγμένη από απλοϊκούς διαχωρισμούς καλού-κακού, χορογραφείται από τον Scott με μνημειώδη τρόπο, με τη συνεπικουρία της υγρής και αποπνιχτικής φωτογραφίας του Jordan Cronenweth.
  Τοποθετημένη σ’ ένα έξοχα σχεδιασμένο ντεκόρ από νέον, γιγαντοκατασκευές και ασιατικά ethnic, η  εμβληματική για τα 80’s ταινία του Scott, διαθέτει ατμόσφαιρα και στυλ, αισθήματα και συγκρούσεις , υπαρξιακά ερωτήματα και πολιτικές νύξεις και πάνω απ’ όλα ένα υποβλητικό σάουντρακ του Βαγγέλη Παπαθανασίου.