Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2016

Μπότες, σπιρούνια και καυτές σέλες /Blazing Saddles (1974) του Μελ Μπρουκς


Σκηνοθεσία: Mel Brooks
Ηθοποιοί: Cleavon Little Gene Wilder Mel Brooks



Η ταινία που έκανε ευρύτερα γνωστό τον Μελ Μπρουκς είναι μια τρελή κωμωδία που αντέχει στο χρόνο και από πολλούς θεωρείται ως η καλύτερή του, ανώτερη από το διάσημο πλέον "Φρανκενστάιν τζούνιορ". Ένας σερίφης, μαύρος και πρώην εργάτης στα τρένα, σώζει μια μικρή πόλη από τις ορέξεις του κακού διευθυντή των σιδηροδρόμων, και ο θεατής βρίσκεται αντιμέτωπος με μία παρωδία γουέστερν, αλλά και μία ανατρεπτική σάτιρα, καθόλου χυδαία, με σουρεαλιστικό, διαβρωτικό χιούμορ, κοινωνικά σχόλια και ξεκαρδιστικές σκηνές με γκανγκ και λεκτικά αστεία.

The party / Το πάρτυ (1968) του Μπλέικ Έντουαρντς





Το πάρτι
ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ

**The Party. ΗΠΑ, 1968. Σκηνοθεσία: Μπλέικ Εντουαρντς. Σενάριο: Μπλέικ Εντουαρντς, Τομ Γουόλντμαν, Φρανκ Γουόλντμαν. Ηθοποιοί: Πίτερ Σέλερς, Κλοντίν Λονζέ, Μαρτζ Τσάμπιον.

******Ενας γκαφατζής κομπάρσος καταστρέφει κυριολεκτικά το πάρτι ενός παραγωγού. Αν θέλετε να γελάσετε με την ψυχή σας, μη χάσετε αυτή την κωμωδία.

Obchod na Korze -To Μαγαζάκι της Κεντρικής Οδού.(1965) των Jan Kadar, Elmar Klos.



Στη Σλοβακία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου o Τόνο είναι ένας τεμπέλης αλλά τίμιος μαραγκός που ζει με την καταπιεστική και ματαιόδοξη γυναίκα του. Οι αρχές, επειδή ζει φτωχικά, με τη μεσολάβηση του ανήθικου γαμπρού του, τον διορίζουν διευθυντή ενός μικρού μαγαζιού που ανήκει σε μία γριά Εβραία χήρα, την Ροζαλία. Ο Τόνο καταλαβαίνει γρήγορα ότι η δουλειά δεν πρόκειται να αποφέρει κέρδη, ενώ η γριούλα δεν δείχνει να αντιλαμβάνεται την σοβαρότητα της κατάστασης. Παρά τις αντιξοότητες, ο Τόνο αναπτύσσει μία ιδιότυπη σχέση με την Ροζαλία, μοιρασμένος ανάμεσα στην ενοχή και την απληστία. Ώσπου οι αρχές αποφασίζουν πως οι Εβραίοι πρέπει να εκδιωχθούν από την πόλη, μαζί τους και η αγαπημένη γριούλα του Τόνο.
Πρόκειται για την πρώτη Τσέχικη ταινία που κέρδισε Όσκαρ καλύτερης Ξένης Ταινίας 1965. Σε πρώτο επίπεδο, η ταινία αφορά την καταδίωξη των Εβραίων από τον φασισμό στη Σλοβακία αλλά η ιστορία πηγαίνει πολύ βαθύτερα, υπενθυμίζοντας την ευθύνη όλων των Ευρωπαίων για τη δημιουργία και τη διαιώνιση της πολιτικής καταπίεσης.

Οι Δέκα Μελλοθάνατοι/And Then There Were None (1945) του René Clair




Το διάσημο βιβλίο της Αγκάθα Κρίστι που κυκλοφόρησε στη Βρετανία το 1939 με τον τίτλο «Δέκα μικροί νέγροι» έγινε για πρώτη φορά ταινία το 1945 από τον γάλλο René Clair σε χολιγουντιανά στούντιο. Σημειώστε ότι για λόγους... ευαισθησίας το βιβλίο τιτλοφορήθηκε στην Αμερική αρχικά ως «Δέκα μικροί ινδιάνοι» και κατόπιν με τον τίτλο "And Then There Were None", όπως και έμεινε. Κάποια βασικά στοιχεία για τους χαρακτήρες και κάποια ονόματα διαφέρουν από το βιβλίο, για να μην υπάρχουν προβλήματα με τον κώδικα Χέιζ, αλλά αυτό μειώνει σε... ενοχές τους χαρακτήρες για κάποια από τα αδικήματά τους. Το κυριότερο όμως είναι ότι το εκπληκτικά απρόβλεπτο και τρομαχτικά απαισιόδοξο τέλος του βιβλίου είναι παντελώς αλλαγμένο στην ταινία μας, έτσι ώστε δεν ταιριάζει ούτε με τον τίτλο της! Χολιγουντιανό φινάλε με όλη τη σημασία της λέξεως. Παρά ταύτα, η ταινία παρακολουθείται με ενδιαφέρον, είναι περισσότερο διασκεδαστική παρά τρομαχτική και υπάρχει ένα μυστήριο για το ποιος έχει οργανώσει το όλο σκηνικό. Ο Clair κρατάει την ταινία σε γρήγορο ρυθμό και εμάς στη θέση μας χωρίς να πατήσουμε το fastforward. Πλουσιότατο καστ με τους παλαίμαχους Walter Huston, Barry Fitzgerald και Roland Young να ξεχωρίζουν.



Γυμνή Πόλις/The Naked City (1948) του Jules Dassin

Αποτέλεσμα εικόνας

Πρόκειται για ένα κλασικού τύπου αστυνομικό έργο .Παρακολουθούμε τη διαλεύκανση ενός εγκλήματος και την αναζήτηση ενός ενόχου, που την έχουν αναλάβει ένας αστυνομικός προϊστάμενος και ο βοηθός του. Η αναζήτηση γίνεται στη Νέα Υόρκη, όπου βρέθηκε δολοφονημένη μια γυναίκα. Στην ουσία όμως είναι μια καταγραφή της ζωής στη Νέα Υόρκη.

Ο Κήπος των Φίντζι-Κοντίνι/Il Giardino Dei Finzi-Contini (1970) του του Vittorio De Sica




Ο "Κήπος των Φίντζι-Κοντίνι" σηματοδοτεί την επιστροφή στο διεθνές προσκήνιο ενός σκηνοθέτη ο οποίος, χωρίς να έχει σταματήσει να δουλεύει, είχε δει το άστρο του να δύει από την εποχή των νεορεαλιστικών του αριστουργημάτων, με τελευταίο το "Umberto D." (Ότι μου αρνήθηκαν οι άνθρωποι, 1952). Η πλοκή του, βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα του ιταλοεβραίου Τζόρτζιο Μπασάνι πάνω στην αργή προσαρμογή των Εβραίων της Ιταλίας στην επερχόμενη φασιστική καταπίεση, μίλησε με δύναμη στο κοινό της εποχής (της δεκαετίας του '70) που εκτιμούσε την επανάκαμψη τέτοιων πολιτικοϊστορικών θεμάτων στο καλλιτεχνικό σινεμά. Ένα φιλμ που κρατά κρυφό το κλειδί της τραγικής του ιστορίας μέχρι το τέλος, υποδηλώνοντάς το ως μια σκοτεινή σκιά, ενώ οι πρωταγωνιστές απολαμβάνουν τις τελευταίες τους γιορτινές και ξέγνοιαστες μέρες, αγνοώντας τι πρόκειται να συμβεί. Τα όμορφα, νεαρά πλάσματα που συγκεντρώνονται στον μεγαλοαστικό τους παράδεισο είναι αιχμαλωτισμένα σε ένα οδυνηρό γαϊτανάκι αταίριαστων επιθυμιών - κανείς, είτε ετεροφυλόφιλος, είτε ομοφυλόφιλος, δεν βρίσκει ανταπόκριση από το πρόσωπο που ποθεί.

Ο Δολοφόνος της Λεωφόρου / The Hitch-Hiker (1953) της Ida Lupino



Αποτέλεσμα εικόνας για Ο Δολοφόνος της Λεωφόρου / The Hitch-Hiker 
Η ανάλυση του Γιώργου Κρασσακόπουλου για τον «Δολοφόνο της Λεωφόρου» είναι η ακόλουθη:
"«Ο Δολοφόνος της Λεωφόρου» της Άιντα Λουπίνο, είναι μία ταινία ορόσημο: το πρώτο φιλμ νουάρ σκηνοθετημένο από γυναίκα το 1953. Ένα ταξίδι αναψυχής μετατρέπεται σε εφιάλτη όταν δύο φίλοι παίρνουν με οτοστόπ έναν ψυχοπαθή κατάδικο, ο οποίος τους ανακοινώνει ότι στο τέλος του ταξιδιού θα τους σκοτώσει. Σαν να μην έφτανε αυτό, η ιδιαιτερότητα που έχει στο ένα μάτι του, το οποίο μένει μόνιμα ανοικτό, δεν τους αφήνει να γνωρίζουν πότε κοιμάται και πότε είναι ξύπνιος...

Η Τελευταία Φορά Που Είδα το Παρίσι /The Last Time I Saw Paris (1954) του Ρίτσαρντ Μπρουκς


Αμερικανική ταινία του Ρίτσαρντ Μπρουκς, με τους Ελίζαμπεθ Τέιλορ, Βαν Τζόνσον, Ντόνα Ριντ.
Ένας επίδοξος συγγραφέας επιστρέφει στο Παρίσι για να διεκδικήσει την κηδεμονία της κόρης του. Με αυτή την αφορμή θυμάται την ερωτική ιστορία που έζησε εκεί στη μεταπολεμική περίοδο με τη μητέρα της, μια πλούσια Αμερικανίδα, που είχε τραγική κατάληξη.
Οι σεναριογράφοι του «Casablanca», τα δίδυμα αδέρφια Επστάιν, διασκευάζουν ελεύθερα ένα διήγημα του Φ. Σκοτ Φιτζέραλντ μετατρέποντάς το σε μια φλύαρη σαπουνόπερα. Η Ελίζαμπεθ Τέιλορ και το Παρίσι λάμπουν, ο Βαν Τζόνσον δεν αποδεικνύεται καλή πρωταγωνιστική επιλογή.

Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2016

The List Of Adrian Messenger (1963) του John Huston


Ο συγγραφέας Adrian Messenger δίνει μια λίστα με 11 ονόματα στον φίλο του, τον Βρετανό συνταγματάρχη Anthony Gethryn (George C. Scott), και του ζητά να ελέγξει πού βρίσκονται. Λίγο μετά, το αεροπλάνο με το οποίο ταξιδεύει ο Adrian ανατινάζεται. Ο μοναδικός επιζών επιβάτης, που τυχαίνει να είναι παλιός συμπολεμιστής του Anthony, θα τον βοηθήσει να διαλευκάνει το μυστήριο.
Το θρίλερ του John Huston διαφημίστηκε την εποχή της κυκλοφορίας της ως μια ταινία στην οποία εμφανίζονται διάσημοι ηθοποιοί (Tony Curtis, Robert Mitchum, Frank Sinatra, Burt Lancaster) αγνώριστα μακιγιαρισμένοι. Πραγματικά αγνώριστα, μιας και οι συγκεκριμένοι σταρ δεν εμφανίζονται παρά μόνο σε cameo ρόλους προς το τέλος του φιλμ, ενώ τους μεταμφιεσμένους χαρακτήρες τους υποδύονται άγνωστοι ηθοποιοί κατά τη διάρκεια της πλοκής. 

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2016

Ολέθριο πάθος / Damage(1992) του Λουί Μαλ



Είναι μια βρετανική/γαλλική ταινία του 1992,σε σκηνοθεσία του Λουί Μαλ και με πρωταγωνιστές τους Jeremy Irons,Juliette Binoche,Μιράντα Ρίτσαρντσον,Rupert Graves και Ian Bannen. Βασισμένο στο μυθιστόρημα Damage του Josephine Hart,η ταινία μιλά για έναν βρετανό πολιτικό (Irons),ο οποίος μοιράζεται μια σεξουαλική σχέση με τη φίλη του γιου του και μέλλουσα αρραβωνιαστικιά του.
Η Μιράντα Ρίτσαρντσον ήταν υποψήφια για Όσκαρ και κέρδισε ένα βραβείο BAFTA στην κατηγορία των Καλύτερος Β 'Γυναικείος Ρόλος για την ερμηνεία της ως θιγόμενη σύζυγος του κύριου χαρακτήρα της ταινίας.
Ελάχιστοι διάλογοι, πολλές σιωπές, βλέμματα που διασταυρώνονται. Έχει πολύ ενδιαφέρον το πώς, ο Τζέρεµι Άιρονς, ένας καλλιτέχνης µε συγκρατημένη και αυτοελεγχόμενη ηθοποιία, ενσαρκώνει ένα χαρακτήρα ο οποίος αφήνεται να παρασυρθεί στην παραφροσύνη του πόθους του. Και τι δραματουργική διαφορά από τη Ζιλιέτ Μπινός, μια εξαιρετική ηθοποιό, η οποία όμως ποντάρει πολύ στη γοητεία του μυστηριώδους βλέμματός της.

Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2016

Ο Στρατηγός /The General (1926) του Μπάστερ Κίτον

The General (1926) Tainies Online Greeks Subs Oi Liwmenoi 
Η καλύτερη ταινία του αμερικανικού μπουρλέσκ, από τον κορυφαίο κωμικό Buster Keaton που κάποιοι θεωρούν ανώτερο του Chaplin. Μια αριστουργηματική ταινία με θέμα της ένα πραγματικό επεισόδιο του Αμερικάνικου Εμφυλίου Πολέμου, όταν μια ομάδα Βόρειων στρατιωτών κατέλαβε ένα τρένο, με την ονομασία «ο Στρατηγός», προκειμένου να πραγματοποιήσει δολιοφθορά σε γραμμή ανεφοδιασμού των Νοτίων. Στα χέρια του Keaton (πρωταγωνιστή, σκηνοθέτη, σεναριογράφου και μοντέρ της ταινίας), αυτό το επεισόδιο μεταμορφώνεται σε μια συναρπαστική καταδίωξη, που κατέχει μία θέση μεταξύ των εντυπωσιακότερων ταινιών δράσης όλων των εποχών.

ΟΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΥΛΟ /Les Vacances de Monsieur Hulot(1953) του Ζακ Τατί



Το φιλμ αποτελεί μια απολαυστική ακολουθία κωμικών επεισοδίων που προκαλεί η παρουσία του αδέξιου ,  γκαφατζή αλλά και καλοπροαίρετου κ. Ιλό(τον υποδύεται ο ίδιος ο σκηνοθέτης)  , ο πηγαίνει για διακοπές στην παραλία και προκαλεί το  χάος. 
Το ύφος του σκηνοθέτη Tati είναι κυρίως οπτικό καθώς οι διάλογοι είναι ελάχιστοι αλλά  η ηχητική μπάντα αποκτά  τεράστια αξία με τον υπερτονισμό των θορύβων που αποτελούν σημαντικό μέρος των κωμικών ευρημάτων του φιλμ. 
Ο Tati σατιρίζει με ευστοχία και ευρηματικότητα τον κοινωνικό καθωσπρεπισμό που καταδυναστεύει τον άνθρωπο ακόμη και στις διακοπές του. Μόνο τα παιδιά και ο κ.Ιλό έχουν την ενστικτώδη ορμή να δράσουν και να αντιδράσουν χωρίς ενοχές.
Όμως το φιλμ δεν είναι κραυγαλέο ,δεν "αμερικανίζει" . Ο Tati δεν παραθέτει μια σειρά από χοντροκομμένα καλαμπούρια με φόντο το θαλασσινό τοπίο. Καταγράφει με ευαισθησία και αγάπη τον απροσάρμοστο άνθρωπο ,τον άντρα-παιδί που αδυνατεί να εγκλωβιστεί στα ασφυκτικά πλαίσια της κοινωνικής συμβατικότητας.

M - (Ο ΔΡΑΚΟΣ ΤΟΥ ΝΤΙΣΕΛΝΤΡΟΦ) (1931) του Fritz Lang

 
Όσο κι αν το άκουσμα του ονόματος Fritz Lang παραπέμπει τους περισσότερους στο φουτουριστικό δυστοπικό παραμύθι «Μετρόπολις», αυτός εδώ ο «Δράκος» θα είναι το αξεπέραστο αριστούργημα του. H πρώτη ομιλούσα ταινία του μεγάλου Γερμανού δημιουργού είναι η ταινία που εισήγαγε το θέμα της εγκληματικής παθολογίας. Μετά από ένα ειδεχθές σεξουαλικό έγκλημα, ένας κατά συρροήν ψυχοπαθής δολοφόνος (ο πρώτος serial killer του παγκόσμιου σινεμά), o Hans Beckert τρομοκρατεί το Βερολίνο. Σκοτώνει νεαρά κορίτσια, ενώ σφυρίζει τον αγαπημένο του σκοπό- τον “Peer Gynt” του Γκρηγκ. Δύο παράλληλες έρευνες διενεργούνται- η μία από την αστυνομία και η άλλη -η περισσότερο αποτελεσματική- από τους ανθρώπους του υποκόσμου.

Το Φθινόπωρο μιας αγάπης/The Passionate Friends (1949) του David Lean



Η ηρωίδα της ταινίας, η Μαίρη έχει πάει διακοπές μαζί με τον σύζυγό της στα χιονισμένα βουνά της Ελβετίας, δηλαδή τις Άλπεις και νομίζοντας ότι θα χαλαρώσει, αρχίζει να αναπολεί το παρελθόν της. Θυμάται την Παραμονή Πρωτοχρονιάς του 1939 σε μία δεξίωση, όπου η ζωή της ανατράπηκε από τον ξαφνικό κεραυνοβόλο έρωτα με τον νεαρό καθηγητή Στίβεν Στράτον, κάτι που ενόχλησε λιγάκι τον σύζυγό της. Πέρασαν 9 ολόκληρα χρόνια και ο καθηγητής Στίβεν, επισκέπτεται κι αυτός τις Άλπεις και μάλιστα κλείνει δωμάτιο ακριβώς δίπλα στο δωμάτιο της Μαίρης. Άραγε αυτό να οφείλεται σε σύμπτωση ή έγινε εσκεμμένα;
Η υπέροχη σκηνοθεσία ανήκει στον David Lean , Στο "Φθινόπωρο μιας αγάπης" ο David Lean ακολουθεί το μοτίβο μιας παλαιότερης, αλλά και της πιο γνωστής του ταινίας με τίτλο "Σύντομη συνάντηση" (Brief encounter), χωρίς όμως να επαναλαμβάνεται. Παρά τις ομοιότητες, που νομίζουμε ότι θα συναντήσουμε, οι δύο ταινίες διαφέρουν καί στη δομή του σεναρίου τους, και στις προσωπικότητες που απαρτίζουν το ερωτικό τρίγωνο, ιδίως όμως στο φόντο που διαδραματίζονται οι ιστορίες.

Ο άρχοντας των μυγών / Lord Of The Flies (1963) του Peter Brook



Ένα αεροπλάνο που μεταφέρει μικρούς σε ηλικία Βρετανούς μαθητές, πέφτει σε ένα ακατοίκητο τροπικό νησί. Τα παιδιά μόνα τους, χωρίς κανένα ενήλικο, καλούνται να επιβιώσουν στο άγριο περιβάλλον μέχρι να έρθουν διασώστες. Στην αρχή προσπαθούν να διατηρήσουν τον πολιτισμό στο απολίτιστο νέο τόπο διαβίωσης τους. Όμως σιγά σιγά σχηματίζονται δύο πόλοι… εκείνος του Ralph που είναι υπέρμαχος του «Πρέπει» και εκείνος του Jack που πρεσβεύει το «Θέλω», ολισθαίνοντας συνεχώς σε μια άγρια κατάσταση. Η κατάσταση οδηγείται σε τραγικά μονοπάτια όπου χάνεται κάθε έλεγχος και κάθε αναστολή. Άραγε θα διασωθούν από τον κόσμο των ενηλίκων πριν είναι πολύ αργά;

Δύο Μάτια Είδαν το Εγκλημα / Tiger Bay (1959) του J. Lee Thompson



Όντως, δύο παιδικά μάτια είδαν το δολοφόνο και το έγκλημα (πάθους) και είδαν επίσης που έκρυψε και το όπλο. Αυτόπτης μάρτυρας είναι ένα ορφανό κοριτσάκι που το χαρακτηρίζει η ευκολία με την οποία λέει ψέματα και που ζει με τη θεία του στο Κάρντιφ, στην περιοχή που οι ντόπιοι ονομάζουν Tiger Bay. Το κορίτσι καταφέρνει να πάρει το όπλο του δολοφόνου, αυτός την κυνηγάει αλλά τελικά γίνονται φίλοι. Όταν όμως η αστυνομία την ανακρίνει, αυτή θα πλάθει με τη φαντασία της ιστορίες που δεν στέκουν και τόσο και θα την μπλέκουν ακόμα περισσότερο.
Ο υπερδραστήριος εκείνη την εποχή J. Lee Thompson έφτιαξε μια καλή αστυνομική ταινία με ένα κάπως υπερβολικό σενάριο. Αυτό που μας κέρδισε όμως είναι η πολύ καλή σκηνοθεσία με γερές δόσεις ρεαλισμού και τις αρκετές χιτσκοκικές πινελιές. Αλλά το μεγαλύτερο προσόν της ταινίας είναι η ερμηνεία της μικρής —πρωτοεμφανιζόμενης τότε— Hayley Mills, η οποία μετά από αυτή την ταινία έκλεισε πενταετές συμβόλαιο με τη Disney και έπαιξε στις οικογενειακές ταινίες που ξέρουμε όλοι. Σημειωτέον, είναι η κόρη του μεγάλου βρετανού ηθοποιού John Mills, ο οποίος στην ταινία μας εδώ παίζει τον αστυνομικό που ψάχνει να βρει τη λύση. Στο ρόλο του δολοφόνου ο Horst Buchholz που τον είδαμε και στους «Εφτά που ήταν υπέροχοι».