Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2016

Ασανσέρ για δολοφόνους/Ascenseur pour l' echaffaud (1957) του του Λουί Μαλ

 
Η πρώτη εκρηκτική εμφάνιση της Ζαν Μορό
και η μεθυστική μουσική του Μάιλς Ντέιβις
δίνουν μια ξεχωριστή διάσταση στην ταινία.
Ταινία-σταθμός, προάγγελος της νουβέλ βαγκ
και των αστυνομικών θρίλερ
που σημάδεψαν τη δεκαετία του ’60.
Το ασανσέρ που σε απογειώσει στο ζενίθ του έρωτα
και σε καθηλώσει στο ναδίρ της τραγωδίας…
«Αιθέριο, μυστηριώδες και τραγικό»
«Στοιχειωμένο από τις σκιές του αμερικανικού νουάρ,
το φιλμ αμφισβητεί τα κλισέ του είδους»
Ένα φιλμ νουάρ γνωστό όχι μόνο για τους καταξιωμένους συντελεστές του αλλά και για το συνδυασμό φωτογραφίας,
δράματος, αστυνομικού μυστηρίου και μουσικής
«Οι φωτοσκιάσεις τρεμοπαίζουν μυστηριακά
στα βαθιά κάδρα του Λουίς Μαλ,
αναδύοντας μια γοητευτικά σκοτεινή ατμόσφαιρα…»

Μίστερ Χ, ο Δαίμονας με τα Πύρινα Μάτια/X The Man with the X Ray Eyes (1963)του Roger Corman

 Αποτέλεσμα εικόνας για X The Man with the X Ray Eyes
ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΕΔΩ
Ο Ρότζερ Κόρμαν ήταν ο βασιλιάς των b-movies αλλά μερικές από τις ταινίες του είναι σίγουρα καλύτερες από πολλά σημερινά mainstream σκουπίδια.
Αυτό συμβαίνει και με το εξαιρετικό "Μίστερ X, Ο δαίμονας με τα πύρινα μάτια" (όπως μεταφράστηκε στα ελληνικά), ένα θρίλερ επιστημονικής φαντασίας στο οποίο ένας γιατρός ανακαλύπτει μια φόρμουλα που δίνει υπερ-όραση σε όποιον τη δοκιμάζει. Μιας όμως που δεν υπάρχουν πολλοί διατεθειμένοι να αναλάβουν το ρίσκο, τη δοκιμάζει στον εαυτό του. Το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό καθώς ο Δρ Έξεβιερ αποκτά πρόσβαση σε εικόνες αφάνταστες στον ανθρώπινο νου, τόσο που μπορεί να δει μέσα στο ίδιο το σύμπαν. Η ανακάλυψή του ωστόσο έχει βαρύ προσωπικό τίμημα και θα τον οδηγήσει σε δραματικές περιπέτειες.
Προσέξτε τον πρωταγωνιστή Ρέι Μίλαντ, του οποίου η φοβερή ερμηνεία είναι η μισή ταινία (λίγα χρόνια πριν είχε πρωταγωνιστήσει στα Rope και Dial M For Murder του Άλφρεντ Χίτσκοκ).

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2016

Ο Γατόπαρδος (Il gattopardo, 1963) του Luchino Visconti

Σενάριο: Luchino Visconti, Suso Cecchi D'Amico, βασ. στο ομότιτλο μυθ. του Giuseppe Tomasi di Lampedusa.
Φωτογραφία: Giuseppe Rotunno.
Μουσική: Nino Rota κι ένα ανέκδοτο βαλς του Giuseppe Verdi.
Ηθοποιοί: Burt Lancaster, Alain Delon, Claudia Cardinale, Rina Morelli, Paolo Stoppa, Romolo Valli, Lucilla Morlacchi, Ida Galli, Pierre Clementi. Διάρκεια: 187'.
Έγχρωμη. Ιταλία/Γαλλία, 1963.
Bραβεία: Xρυσός Φοίνικας στο Φεστιβάλ Kαννών 1963

Σικελία, 1860. Η είδηση της απόβασης των γαριβαλδίνων διακόπτει την προσευχή στην έπαυλη του πρίγκιπα ντον Φαμπρίτσιο ντι Σαλίνα. Υποκινούμενος από καιροσκοπισμό, ο ανιψιός του πρίγκιπα, Τανκρέντι, κατατάσσεται στους εθελοντές, με την έγκριση του "μεγάλου θείου". Παρά το επαναστατικό κλίμα, οι συνήθειες του Σαλίνα δεν αλλάζουν. Όπως κάθε χρόνο, η οικογένεια πηγαίνει για διακοπές στο ιδιόκτητο φέουδό της. Γίνεται δημοψήφισμα και νέος "ισχυρός ανήρ" της περιοχής αναδεικνύεται ο δήμαρχος ντον Καλότζερο Σεντάρα, άνθρωπος άξεστος και νεόπλουτος. Όταν ο πρίγκιπας τον καλεί σε γεύμα, ο ντον Καλότζερο εμφανίζεται με την πανέμορφη κόρη του, Αντζέλικα, την οποία ερωτεύεται ο Τανκρέντι και αποφασίζει να την αρραβωνιαστεί...

"Tο κεντρικό θέμα του Γατόπαρδου "για να μείνουν όλα ίδια, είναι απαραίτητο όλα να αλλάξουν", δεν με ενδιέφερε μόνο ως ανηλεής κριτική της προόδου, ως απόλυτη άρνηση κάθε είδους μεταμόρφωσης που, σαν μαύρο σύννεφο, σκεπάζει τη χώρα μας και εμποδίζει μέχρι σήμερα κάθε γνήσια αλλαγή."
L.V.

Αγρια συμμορία / The Wild Bunch (1969)του Σαμ Πέκινπα

Αποτέλεσμα εικόνας για wild bunch movie

Δειτε την ταινια ΕΔΩ 
Δειτε και ΕΔΩ 

Κριτική του Γιάννη Μπακογιαννόπουλου

Θάνατος στη Βενετία / Morte a Venezia (1971) του Luchino Visconti



 Αποτέλεσμα εικόνας για Morte a Venezia (1971)
Σενάριο: Luchino Visconti, Nicola Badalucco, βασ. στην ομότιτλη νουβέλα του Thomas Mann. Φωτογραφία: Pasqualino De Santis.
Μουσική: αποσπάσματα από τις Συμφωνίες αρ. 3 και 5 του Gustav Mahler.
Ηθοποιοί
: Dirk Bogarde, Bjorn Andresen, Silvana Mangano, Romolo Valli. Διάρκεια: 133'. Έγχρωμη.
Iταλία/Γαλλία, 1971.
Bραβεία: Mεγάλο Eιδικό Bραβείο Eικοσιπενταετίας του Φεστιβάλ Kαννών 1971.

1911. Μετά από μια κρίση δημιουργικότητας, ο μουσικός Γκούσταφ φον ’Ασενμπαχ φτάνει στο Λίντο της Βενετίας για να περάσει μόνος του μια περίοδο διακοπών όχι μόνο για να στοχαστεί αλλά και επειδή είναι κουρασμένος και άρρωστος. Στο ξενοδοχείο στο οποίο καταλύει, την προσοχή του προσελκύει μια οικογένεια πολωνών τουριστών και, ιδιαίτερα, ένας πανέμορφος έφηβος, ο Τάτζιο, για τον οποίο νιώθει αμέσως μεγάλη έλξη. Έχοντας σε αντάλλαγμα μιαν αμφίσημη ανταπόκριση, ο Γκούσταφ ακολουθεί με το βλέμμα τον νεαρό στο ξενοδοχείο και στην παραλία, και, αναστατωμένος απ' το πάθος, αποφασίζει να φύγει... 
"Ανέκαθεν με γοήτευε το θέμα της διαφοράς ανάμεσα στις αισθητικές αναζητήσεις και τη ζωή ενός καλλιτέχνη, ανάμεσα στην ύπαρξή του που υπερβαίνει την Iστορία και τη συμμετοχή του σε "ιστορικές", αστικές καταστάσεις."                                  L.V.

Έρωτας και θάνατος στη Βενετία
Όσο υπέρμετρα πυρακτωμένοι ήταν οι «Καταραμένοι»(1969)  τόσο η επόμενη ταινία του Visconti  «Θάνατος στην Βενετία»(1971),  προσαρμογή στην ομώνυμη νουβέλα του 1912, του Thomas Mann, είναι υποτονική, σκοτεινή και πεσιμιστική. Ανέκαθεν γοήτευαν τον Visconti τα θέματα του τελικού απολογισμού της ζωής ενός καλλιτέχνη ,της διαφοράς ανάμεσα στις αισθητικές αναζητήσεις και την πεζή καθημερινότητα , της διαφοράς ανάμεσα στην ύπαρξή  που υπερβαίνει την Iστορία και τη συμμετοχή της  σε "ιστορικές" στιγμές και εν τέλει την διαφορά ανάμεσα στη χιμαιρική αναζήτηση της ομορφιάς και την αδυναμία της κατάκτησης της. Η νουβέλα του Mann πρόσφερε στον Visconti όλα αυτά τα δομικά στοιχεία  και πέρα από την υποδειγματική κινηματογραφική μεταφορά του κλασικού αυτού έργου, καταγράφεται και η συνάντηση του Ιταλού σκηνοθέτη με την μουσική του Γκούσταβ Μάλερ (ακούγονται η 3η και η 5η συμφωνία του)· άλλωστε ο κεντρικός χαρακτήρας βασίζεται στην προσωπικότητα του συνθέτη.
Το φιλμ ακολουθεί τον ηλικιωμένο συνθέτη Gustav von Aschenbach (Dirk Bogarde) καθώς ταξιδεύει στη Βενετία για αναρρωτικές διακοπές , μη γνωρίζοντας  ότι μια  επιδημία πανώλης εξολοθρεύει ένα προς ένα τους παραθεριστές .Ωστόσο  οι αρχές αποκρύπτουν την κατάσταση, επειδή φοβούνται  μην πληγεί ο τουρισμός. Η εικόνα της Βενετίας είναι υγρή και καταθλιπτική : σκουπίδια στοιβαγμένα σε κάθε γωνία  με τον  άνεμο να κουβαλά ταυτόχρονα την αρρώστια και την ομορφιά . Αυτή η θλιβερή Βενετία καθρεφτίζει και την εικόνα του Aschenbach:   καταβεβλημένη, γερασμένη, βασανισμένη .Μέσα σε  αυτήν την  ανησυχητική κατάσταση, ο  συνθέτης αναπτύσσει μια εμμονή για ένα νεαρό αγόρι που διαμένει στο ξενοδοχείο, τον Tadzio (Bjorn Andresen). Ένώ αρχικά μοιάζει αποσυρμένος από τα εγκόσμια και μόνιμα κατηφής, ο πανέμορφος έφηβος  με τις χρυσές μπούκλες διεγείρει κάτι βαθιά μέσα στον γερασμένο μουσικό προκαλώντας του μια άμεση ερωτική έλξη . Ο Aschenbach στοιχειώνεται από την περιοδική παρουσία και την αμφίσημη ανταπόκριση  του έφηβου  Τάτζιο , καθώς σε αυτόν θα συναντήσει την απόλυτη ομορφιά και  τελειότητα, αλλά ταυτόχρονα θα νοιώσει και την παγωμένη ανάσα του θανάτου.
Ο Aschenbach  θεωρεί πως η τέχνη δεν έχει καμία σχέση με τις αισθήσεις, τη χυδαιότητα του σώματος, την καθημερινότητα της ύπαρξης, αλλά με το μεγαλείο, το εξαίσιο  της ψυχής. Αυτή η ηθική της αισθητικής αποτελεί το θέμα έντονων συζητήσεων μ’ ένα φίλο του που αντιτείνει ως μοναδικές αυθεντικές και γόνιμες πηγές της δημιουργίας το σαρκικό πάθος. Αλλά όλα αποδεικνύονται μάταια, και η ταινία ολοκληρώνεται με μία από τις πιο μελαγχολικές ,μηδενιστικές και απαισιόδοξες τελικές σεκάνς στην ιστορία του κινηματογράφου.
Η ερμηνεία  του Bogarde είναι λαμπρή και βαθιά βιωματική . Η σκηνοθεσία του Visconti είναι μεθοδική και ελικοειδής, αναπτύσσοντας σταδιακά την συναισθηματική φόρτιση  στο τελευταίο ημίωρο της ταινίας. Το φιλμ  παθητικό και σκοτεινό αποτελεί ένα από τα μεγάλα αριστουργήματα του Ευρωπαϊκού σινεμά και ίσως το μεγαλύτερο ερμηνευτικό επίτευγμα του Dirk Bogarde.
Γράφει στην κριτική του ο Γ. Μπακογιαννόπουλος :«Ο «Θάνατος στη Βενετία» είναι έργο καταστάλαγμα υψηλής αισθητικής τελειότητας .Αλλά και κάτι άλλο σημαντικό. Ο Visconti έχει συνείδηση του κινηματογράφου ως τόπο σύγκλισης των τεχνών , ως σύνθεση  και κάτοπτρο της μακραίωνης καλλιτεχνικής παράδοσης…    ...Με τις θαυμαστές εικόνες του της Βενετίας ,η οποία σαπίζει πανέμορφα μέσα στα νερά ο Visconti έκανε ολόκληρο το φιλμ ένα υπέροχο όχημα , που οδηγεί από τον έρωτα στον θάνατο. Μια ιερατική ελεγεία του μυστηρίου της ομορφιάς».
ΓΙΩΡΓΟΣ ΞΑΝΘΑΚΗΣ




Γ. ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Ρόκο και τ' Αδέλφια του (Rocco e i suoi fratelli, 1960)του Luchino Visconti

          Αποτέλεσμα εικόνας για Ο Ρόκο και τ' Αδέλφια του


Ο Ιταλός Λουκίνο Βισκόντι, υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες παγκοσμίως, γεννήθηκε σε αριστοκρατική οικογένεια, απέκτησε πλούσια παιδεία, υπήρξε υπέρμαχος του μαρξισμού στα πρώτα του χρόνια, δημιούργησε σπουδαίες ταινίες στο ύφος του νεορεαλισμού, αλλά ωριμάζοντας κατέληξε στην πνευματική αριστοκρατία της φιλοσοφίας του
Πλάτωνα και του ερωτικού ιδεώδους που ταυτίζεται με τον πόθο της Γνώσης και της απόλυτης Ομορφιάς. Με την ταινία του αυτή επιστρέφει για τελευταία φορά στις νεορεαλιστικές του καταβολές, πριν αλλάξει οριστικάύφος. Είναι η ιστορία της προσαρμογής μιας οικογένειας του αγροτικού Νότου, στη ζωή του βιομηχανικού Βορά. Δομημένη σε κεφάλαια ενότητες, καθένα από τα οποία αντιστοιχεί σε ένα από τα τέσσερα αδέλφια, έχει ως κεντρικό πρόσωπο τη μάνα, την οποία υποδύεται η Κατερίνα Παξινού, που
αποδεικνύει για μια ακόμη φοράεδώ, πόσο σπουδαία τραγική ηθοποιός είναι. Η διαλεκτική της ταινίας συνδέει τις προσωπικές συγκρούσεις της οικογένειας με τη σκληρή καπιταλιστική εκμετάλλευση ανθώπου από άνθρωπο, μέσα από την περιγραφή του κόσμου και των παρασκηνίων της πυγμαχίας, που κατέχει δεσπόζουσα θέση στη δομή της ταινίας, αφού είναι ο τρόπος που προσπαθούν να ξεφύγουν από τη μιζέρια, τα δυο σημαντικότερα πρόσωπα της οικογένειας, ο Ρόκο και ο Σιμόνε.

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2016

Μακρινά Αστέρια της Άρκτου (Vaghe stelle dell'Orsa, 1965)του Luchino Visconti


Αποτέλεσμα εικόνας

Δείτε την ταινία εδώ
Σενάριο: Luchino Visconti, Suso Cecchi D'Amico, Enrico Medioli.Φωτογραφία: Armando Nannuzzi.Μουσική: Cesar Franck.Ηθοποιοί: Claudia Cardinale, Jean Sorel, Michael Craig, Marie Bell.Διάρκεια: 100' ΑσπρόμαυρηΙταλία, 1965.
Bραβεία: Xρυσός Λέων στο Φεστιβάλ Bενετίας 1965.

Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2016

FEDERICO FELLINI, Ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ-ΜΑΓΟΣ

Αποτέλεσμα εικόνας για FELLINI


Ξεκίνησε την καριέρα του ως δημοσιογράφος, γελοιογράφος και ηθοποιός. Η συνεργασία του με τον Ροσελίνι στο σενάριο και στα σκηνικά για το νεορεαλιστικό αριστούργημα "Ρώμη, ανοχύρωτη πόλη", καθώς και η παρακολούθηση από κοντά της ταινίας "Παιζά", του αποκαλύπτει τον κινηματογράφο.
Σεναριογράφος αρχικά σε μια σειρά κλασικών ταινιών , το 1951 περνάει στην σκηνοθεσία, επηρεασμένος από τον νεορεαλισμό.
Από ταινία σε ταινία ανέπτυξε ένα προσωπικό ύφος, που αποπνέει την εύθυμη ποιητική μελαγχολία του τσίρκου και του παλιού βαριετέ και το γκροτέσκο της γελοιογραφίας. Ηγετική φυσιογωμία του ιταλικού κινηματογράφου και δημιουργός ενός εγωκεντρικού ποιητικού κόσμου, που απεικονίζεται δεξιοτεχνικά στις ταινίες του, μέσα από αυτοβιογραφικές ιστορίες, αναπολήσεις του παρελθόντος και αλλόκοτες ανθρώπινες φιγούρες.

Οι Κόρες Της Ντροπής /The Magdalene Sisters (2002)του Peter Mullan



Στην Ιρλανδία του ’60 τέσσερα κορίτσια κλείνονται με τη βία σ’ ένα από τα “Άσυλα” ή “Πλυντήρια της Μαγδαληνής”. Η Crispina και η Rose γιατί  έφεραν στον κόσμο παιδιά χωρίς να είναι παντρεμένες, η Bernadette γιατί είναι ορφανή και κάνει στενή παρέα με αγόρια και η Margaret γιατί έπεσε θύμα βιασμού και έπρεπε να ξεπλυθεί η ντροπή της οικογένειας. Στο μοναστήρι-αναμορφωτήριο, προς παραδειγματισμό και κάθαρση των αμαρτιών, οι κοπέλες υποχρεώνονται να πλένουν ρούχα της εκκλησίας ή των τοπικών επιχειρήσεων υπό την απάνθρωπη “επίβλεψη” των “αδελφών του ελέους”.

Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2016

The Getaway (1972) του Sam Peckinpah



Ο Carter "Doc" McCoy πουλιέται σε διεφθαρμένο επιχειρηματία για να βγει απο την φυλακή με όρο να ηγηθεί μιας ληστείας τράπεζας. Καμία συμφωνία δεν θα τηρηθεί ,και ο McCoy με την γυναίκα του θα βρεθούν κυνηγημένοι απο παράνομους και τον νόμο.
Από τους τίτλους αρχής η ταινία αποκαλύπτει το περιεχόμενο της  ελάφια ,βιομηχανικός θόρυβος, φυλακές. "Οι 2 φυγάδες" (ελλ.τιτλος) αποτελούν μια σταγόνα ρομαντισμού σε ένα κόσμο διαφθοράς και κυνισμού. Οι τελευταίοι άνθρωποι. Τρέχουν με τα λεφτά προς το Μεξικό,την γη της επαγγελίας για τους παρονόμους του αμερικάνικου σινεμά του 70.Πίσω τους το αμερικάνικο όνειρο και μπροστά τους η ελευθερία. Όλα τα χαρακτηριστικά του Peckinpah βρίσκονται και εδώ ...βία,αίμα, ωμότητα, σάπιοι κακοί, κυνισμός, παράνομοι, αντι ήρωες,
slow motion σκηνές δράσης.

Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2016

Ο Δρόμος της Απώλειας (Road to Perdition (2002)του Sam Mendes


2002. Γκανγκστερικό δράμα του Σαμ Μέντες με τους Τομ Χανκς, Πολ Νιούμαν. Στο Σικάγο του 1930, ο Μάικλ Σάλιβαν, αρχιεκτελεστής της ιρλανδικής μαφίας και προστατευόμενος του τοπικού «νονού» Τζον Ρούνι, προδίδεται από τον ζηλόφθονο γιο του αφεντικού του, όταν αυτόπτης μάρτυρας μιας εν ψυχρώ εκτέλεσης γίνεται ο δικός του ανήλικος γιος. Μαζί με τον μικρό, μόνο επιζώντα από τη σφαγή της υπόλοιπης οικογένειάς του, ο Σάλιβαν θα ξεκινήσει έναν επώδυνο αγώνα διαφυγής αλλά και επικράτησης, με στόχο να εκδικηθεί τους ενόχους. Το γκανγκστερικό έπος ξαναζεί σε πείσμα και έκπληξη όσων είχαν πειστεί για τον οριστικό θάνατο του είδους. Και υπεύθυνος γι αυτήν τη θεαματική νεκρανάσταση είναι ο Βρετανός Σαμ Μέντες, τέως σκηνοθέτης του θεάτρου. (Road to perdition). ****

Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2016

ΛΟΥΦΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ (1984)του Νίκου Περράκη


Υπόθεση: Ο στρατιώτης Γιάννης Παπαδόπουλος μετατίθεται από τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα στην Αθήνα, στη Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού-Διεύθυνση Κινηματογραφίας. Σ’ αυτή την προνομιακή θέση, πολύ κοντά στο σπίτι του, τη γυναίκα του και τις δίδυμες κόρες του, περνά υπέροχα, σκαρώνοντας διάφορες φάρσες με τους συναδέλφους του που υπηρετούν στη νεοσύστατη Υπηρεσία Ενημερώσεως Ενόπλων Δυνάμεων (Υ.ΕΝ.Ε.Δ.). Στήνουν έναν τηλεοπτικό σταθμό και παράλληλα βγάζουν κάποια λεφτά, γυρίζοντας ταινίες πορνό με μηχανές και φιλμ της υπηρεσίας. Ωστόσο, αυτή η τρελοπαρέα των φαντάρων τα βρίσκει σκούρα, όταν το πρωινό της 21ης Απριλίου 1967, το στρατιωτικό πραξικόπημα του συνταγματάρχη Παπαδόπουλου τους στριμώχνει για τα καλά. Διάρκεια: 100΄

ΜΗΔΕΙΑ (1969)του Pier Paolo Pasolini


Ιταλο-γαλλο-γερμανική ταινία του Πιερ Πάολο Παζολίνι, με τους Μαρία Κάλλας, Λοράν Τερζιέφ, Μάσιμο Τζιρότι. Ο Παζολίνι συλλαμβάνει τη Μήδεια ως ένα πλάσμα με διττή υπόσταση: μια βάρβαρη και μια Ελληνίδα Μήδεια, η οποία αντιπροσωπεύει τη συνύπαρξη του πολιτισμικού και του αρχέγονου στοιχείου μέσα στη γυναίκα της αρχαίας τραγωδίας. Ίσως ο μέσος θεατής να μην μπορεί να πιάσει όλα τα νοήματα αυτής της υπερφιλόδοξης ταινίας, μένει όμως η απόλαυση του να δούμε τη Μαρία Κάλλας στο μοναδικό κινηματογραφικό της ρόλο.

Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο/La classe operaia va in paradiso (1971) του Ελιο Πέτρι




Μια κλασική ταινία του παγκόσμιου κινηματογράφου «Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο», σε σκηνοθεσία Ελιο Πέτρι. Στην ταινία, ο Μάσα είναι υπόδειγμα εργάτη, γεγονός που κάνει τους συναδέλφους του να τον αντιπαθούν. Ολα αλλάζουν, όταν παθαίνει ένα ατύχημα την ώρα της δουλιάς. Η θερμή συμπαράσταση των εργατών τρομοκρατεί τη διεύθυνση, η οποία τελικά τον απολύει. Το εργοστάσιο παραλύει από τις απεργίες των εργατών, που ζητούν ανανέωση του συμβολαίου εργασίας του και την επαναπρόσληψή του. Μετά την αρχική άρνησή της, ξαφνικά η διεύθυνση του προτείνει να γυρίσει στη δουλιά, όμως μόνο αν δεχτεί να γίνει απεργοσπάστης. Ο Μάσα δέχεται, αλλά το άλλο πρωί, όταν αντιμετωπίζει τους συντρόφους του έξω από τις πύλες του εργοστασίου, χάνει το κουράγιο του και αρνείται να μπει. Ο αγώνας του συνεχίζεται... Πρωταγωνιστούν: Τζιαν Μαρί Βολοντέ, Μαριάντζελα Μελάτο, Σ. Ραντόνε.

Χάος / Kaos (1984) των Paolo & Vittorio Taviani





Οι σκηνοθέτες Πάολο και Βιτόριο Ταβιάνι μεταφέρουν στην οθόνη με ρεαλιστική και συνάμα ποιητική κινηματογραφική γλώσσα, έξι διηγήματα του Πιραντέλλο, όπου το πρώτο χρησιμοποιείται ως πρόλογος καθώς επίσης και ως συνδετικός κρίκος ανάμεσα στις ιστορίες, και κλείνουν με έναν αριστουργηματικό επίλογο, μια συνάντηση του μεσήλικα συγγραφέα με τη νεκρή μητέρα του στο πατρικό σπίτι.
Οι ιστορίες που απαρτίζουν την ταινία είναι: «Το κοράκι του Μιτζάρο» που οι σκηνοθέτες αξιοποιούν κινηματογραφικά μόνο μερικές σκηνές σαν εισαγωγή, όμως το κοράκι που πετά στον ουρανό με το κουδούνι στο λαιμό του, σηματοδοτεί την αρχή κάθε ιστορίας.Στην δεύτερη ιστορία, «Ο άλλος γιος», θίγεται το πρόβλημα της μετανάστευσης όταν τα φτωχά χωριά του ιταλικού νότου άδειαζαν από τους νέους άνδρες που έφευγαν στην Αμερική και πίσω έμεναν μόνο γυναίκες, παιδιά και γέροι. Κεντρικό πρόσωπο μια τρελή μάνα που στέλνει γράμματα στους δύο γιους της που έχουν ξενιτευτεί και κρατείται στη ζωή με την ελπίδα της επιστροφής τους. Επίσης αξιοσημείωτος είναι ο τρόπος που διαπλέκεται το προσωπικό δράμα της ηρωίδας με τα ιστορικά γεγονότα που συντάραξαν την Ιταλία στα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα. Η συνάντηση δηλαδή της μικρής με τη μεγάλη Ιστορία. 

Ο Ανθρωπος από το Κίεβο / The Fixer (1968) του John Frankenheimer



Αυγές του 20ού αιώνα, τσαρική Ρωσία. Ο Γιάκομπ Μπογκ είναι ένας ρωσο-εβραίος χωρικός που φυλακίστηκε για ένα απίθανο έγκλημα: τον τελετουργικό φόνο ενός παιδιού αριστοκρατικής καταγωγής στο Κίεβο. Η ζωή του στη φυλακή ξετυλίγεται καθώς έχει αναλάβει στα κάτεργα τον ρόλο αυτού που «επισκευάζει τα πάντα», τη στιγμή που πασχίζει να κερδίσει την αξιοπρέπεια του που απειλείται από τον εξευτελισμό που υπομένει για να ομολογήσει την ενοχή του.  

Ο Άνθρωπος Ελέφαντας /The Elephant Man (1980) του David Lynch




Ο David Lynch με τη δεύτερη του ταινία μεγάλου μήκους καταπλήσσει το κοινό κατασκευάζοντας ένα αριστουργηματικό, συγκινητικό Δράμα βικτοριανής εποχής. Σε μονοπάτια που δεν τον έχουμε συνηθίσει ο Lynch μας διηγείται, παραλλαγμένη, την ιστορία του Joseph Merrick η αλλιώς Ανθρώπου Ελέφαντα, τον οποίο στα πλαίσια της ταινίας μετονομάζει σε John Merrick.

Γραμμένο στον Άνεμο / Written On The Wind (1956) του Ντάγκλας Σερκ



Δραματική 1956 | Έγχρ. | Διάρκεια: 99′
Αμερικανική ταινία του Ντάγκλας Σερκ, με τους Ροκ Χάντσον, Λορίν Μπακόλ, Ρόμπερτ Στακ.
Ο Κάιλ κι ο Μιτς είναι αχώριστοι φίλοι από μικροί. Ο Κάιλ, γιος εκατομμυριούχου, δεν έχει πετύχει τίποτα στη ζωή του και είναι αλκοολικός. Ο Μιτς, από την άλλη, ξεκίνησε φτωχός αλλά τώρα δουλεύει σε μεγάλη εταιρία πετρελαίου. Οι δυο τους γνωρίζουν τη Λούσι κι ο Κάιλ αμέσως την ερωτεύεται και την παντρεύεται, ενώ σταματάει να πίνει. Γνωρίζοντας ότι είναι στείρος, όταν η Λούσι μένει έγκυος, εκείνος υποπτεύεται πως το παιδί είναι του Μιτς και θέλει να εκδικηθεί.
Πολυεπίπεδο, σαρκαστικό μελόδραμα, το οποίο στην επιφάνεια υπακούει στις χολιγουντιανές απαιτήσεις με τραβηγμένες από τα μαλλιά σεναριακές καταστάσεις και υπερβολικό στιλιζάρισμα, ενώ βαθύτερα αποδομεί τις μεσοαστικές οικογενειακές αξίες και καταπιάνεται με θέματα όπως ο αλκοολισμός, η ομοφυλοφιλία και οι ψυχικές διαταραχές. Όσκαρ και υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα για την Ντόροθι Μαλόουν, η οποία υποδύεται τη νυμφομανή αδερφή του Κάιλ/Ρόμπερτ Στακ.

Ο Δολοφόνος της Νύχτας/He Walked By Night (1948)του Alfred L. Werker


Αποτέλεσμα εικόνας
Mε ημι-ντοκιμενταρίστικο τρόπο, voice-over αφήγηση που προσπαθεί να μπει στο μυαλό του δολοφόνου, αλλά και έναν μικρό άσο στο μανίκι που δεν είναι άλλος από τον Anthony Mann σε uncredited συμμετοχή στη σκηνοθεσία, η β` διαλογής νουάρ ταινία He Walked by Night παρουσιάζει τις προσπάθειες της αστυνομίας να βρει και να συλλάβει έναν ψυχρό, αδίστακτο και πανέξυπνο δολοφόνο, που δεν αφήνει ίχνη και κοροϊδεύει την αστυνομία με τις πράξεις του. Κάποια στιγμή η έμπνευση θα έρθει στο διευθυντή της αστυνομίας και θα καταφέρουν να φτιάξουν ένα σκίτσο του δολοφόνου με βάση δεκάδες περιγραφές, σε μια ωραία σεκάνς όπου παρακολουθούμε τις τεχνικές και τα μέσα του παρελθόντος.

Tο Αλάτι της Γης / Salt Of The Earth (1954) του Herbert J. Biberman



Συνδυάζοντας την αισθητική του ντοκιμαντέρ και του κινηματογράφου της μυθοπλασίας, το Αλάτι της Γης κινείται σε δυο επίπεδα πολιτικού στοχασμού: από τη μια δείχνει τον απεργιακό αγώνα των εργατών του ορυχείου που ζητούν καλύτερες συνθήκες δουλειάς, περισσότερη ασφάλεια και ισότητα ανάμεσα στους λευκούς και έγχρωμους μετανάστες. Κι από την άλλη παρουσιάζει την παράλληλη συνειδητοποίηση και κινητοποίηση των γυναικών των εργατών, που σε μια δύσκολη στιγμή συνεχίζουν μόνες τους τον απεργιακό αγώνα. Όμως οι γυναίκες ταυτόχρονα με το βασικό αίτημα της απεργίας, προβάλλουν και τα δικά τους αιτήματα για καλυτέρευση της οικογενειακής τους ζωής και ισότητας των δύο φύλων. Ο απεργιακός αγώνας συνοδεύεται λοιπόν από ένα γενικότερο αντιρατσιστικό και φεμινιστικό πολιτικό στοχασμό, που δείχνει ότι για να υπάρξει μια ουσιαστική αλλαγή στη ζωή αυτών των ανθρώπων θα πρέπει ν' αλλάξουν και οι κοινωνικοί θεσμοί που καλλιεργούν τις προλήψεις και την ανισότητα.

Ριφιφί/ Du Rififi chez les Hommes(1955)τ ου Ζυλ Ντασέν



Ύστερα από πέντε χρόνια στη φυλακή, ο Tony Stéphanois συναντά τους αγαπημένους φίλους του Jo και τον Ιταλό Mario Ferrati που τον προκαλούν να ληστέψουν κοσμήματα από τη βιτρίνα του κοσμηματοπωλείου Mappin & Webb Ltd. Εκείνος όμως αρνείται.Ο Tony βρίσκει την πρώην φιλενάδα του, τη Mado, να έχει γίνει η ερωμένη του γκάνγκστερ ιδιοκτήτη του νυχτερινού κέντρου, L' Âge d' Or, Louis Grutter, και την ταπεινώνει χτυπώντας την και απογυμνώνοντάς την από τα κοσμήματα και τη γούνα της. Έπειτα τηλεφωνεί στους φίλους του και τους προτείνει να ληστέψουν το χρηματοκιβώτιο του κοσμηματοπωλείου. Καλούν τον διαρρήκτη ειδικό στα χρηματοκιβώτια Cesar να μπει στην ομάδα τους και σχεδιάζουν την τέλεια ληστεία. Το σχέδιο στέφεται με επιτυχία, όμως ο Δον Ζουάν Cesar θα γίνει η αιτία τα πράγματα να πάρουν άσχημη τροπή.

Jane Eyre (1970) του Delbert Mann



Η ταινία μας  αφηγείται την ιστορία της ορφανής Τζέην Έυρ, και τον πρωτοφανή (για τα δεδομένα της γυναίκας, εκείνη την εποχή) αγώνα της, για επιβίωση. Η Τζέην, διωγμένη απο την θεία της, μεγαλώνει σε οικοτροφείο, και σπουδάζει δασκάλα. Φεύγοντας απο εκεί, βρίσκει δουλειά ως γκουβερναντα, αλλά .. και τον έρωτα, στο πρόσωπο του γοητευτικού κου Ρότσεστερ, που όμως κρύβει, ένα καλά κρυμμένο μυστικό.

Είναι η πρώτη έγχρωμη κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου της  Σαρλότ Μπροντέ ,ενός κλασσικού αριστουργήματος της αγγλικής λογοτεχνίας, που μάγεψε γενιές και γενιές.
Director: Delbert Mann
Writers: Jack Pulman (screenplay), Charlotte Bronte (novel)
Stars: George C. Scott, Susannah York, Ian Bannen

Ο Δρόμος Βάφτηκε με Αίμα /Ride Lonesome (1959) του Budd Boetticher



Ένας καταζητούμενος δολοφόνος, ο Μπίλι Τζον, συλλαμβάνεται από έναν κυνηγό επικηρυγμένων, τον Μπεν Μπριγκέιντ, που σκοπεύει να τον πάει στη Σάντα Κρουζ για να τον κρεμάσουν. Στη διαδρομή, διασώζει μια γυναίκα από Ινδιάνους και παίρνει μαζί του δύο παράνομους για να είναι πιο ασφαλής. Όμως, οι Ινδιάνοι συνεχίζουν να βρίσκονται στο κατόπι, ενώ οι δύο παράνομοι σχεδιάζουν να αρπάξουν τον Μπίλι, ώστε να κερδίσουν αμνηστία για τον εαυτό τους. Επιπλέον, ο αδελφός του Μπίλι, Φρανκ, έχει εξαπολύσει κυνηγητό να απελευθερώσει τον αδελφό του. 
Σκηνοθεσία: Budd Boetticher | Σενάριο: Burt Kennedy | ΗθοποιοίRandolph Scott, Karen Steele, Pernell Roberts, James Best, Lee Van Cleef

10 Δολοφόνοι για τον Ντετέκτιβ Μάρλοου/Farewell my lovely(1975) του Dick Richards



H δεύτερη μόλις νουβέλα του Raymond Chandler με πρωταγωνιστή τον Φίλιπ Μάρλοου, έχει μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη τρεις φορές : πρώτη και "μεταμφιεσμένη" εκδοχή της ήταν το The Falcon Takes Over, ένα B-movie του 1942. Ακολούθησε το εξαιρετικό νουάρ θρίλερ Murder My Sweet (1944), με πρωταγωνιστή τον Dick Powell. Τρίτη απόπειρα τούτο εδώ το κομψό neo-noir με πρωταγωνιστή έναν απόλυτα ταιριαστό στο ρόλο Robert Mitchum, να ενσαρκώνει στα 58 του - ο γηραιότερος σε ηλικία ηθοποιός που τον υποδύθηκε ποτέ - ιδανικά τον Μάρλοου.

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2016

Match Point (2005) του Woody Allen

https://i1.wp.com/liomenoi.com/wp-content/uploads/2016/12/lbzA5p7oB9wYfJH8VLtXwbRabTa.jpg?fit=350%2C466&ssl=1


ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ

**ΗΠΑ, 2005. Σκηνοθεσία-σενάριο: Γούντι Αλεν. Ηθοποιοί: Τζόναθαν Ρις Μάιερς, Σκάρλετ Γιόχανσον, Εμιλι Μόρτιμερ, Μάθιου Γκουντ, Μπράιαν Κοξ, Πενέλοπι Γουίλτον. 123 λεπτά.


**** Ενας φτωχής καταγωγής πρώην παίκτης του τένις προσπαθεί ν' ανέβει στην κορυφή αποφασισμένος για όλα, σε μια ταινία γύρω από την απληστία, την υποκρισία και την ενοχή - από τις καλύτερες και πιο σκοτεινές ταινίες που μας έδωσε τα τελευταία χρόνια ο Γούντι Αλεν. Με μια πολύ καλή Σκάρλετ Γιόχανσον.

Μια θέση στον ήλιο /A Place in the Sun (1951) του George Stevens



Ενας φτωχός και φιλόδοξος νέος που έχει δεσμό με μια εργάτρια, γνωρίζεται με μια πλούσια και όμορφη κοπέλλα, την ερωτεύεται και προσπαθεί ν' απαλλαγεί από την προηγούμενη σχέση του. Μια κλασική αμερικάνικη επιτυχία, όπου για πρώτη φορά ξεχώρισε η Λιζ Τέιλορ.
 Ο Στίβενς τονίζει το κοινωνικό πλαίσιο της ιστορίας του, δείχνοντας χωρίς ρητορικές υπερβολές τις διακρίσεις που υφίστανται οι πλούσιοι και οι φτωχοί στην αμερικάνικη κοινωνία. Όμως η ταινία αποτελεί κυρίως θρίαμβο της Λιζ Τέιλορ, που για πρώτη φορά κίνησε την προσοχή της κριτικής, µε την ευαίσθητη και πανέμορφη παρουσία της, ενώ εξίσου καλοί είναι δίπλα της η Σέλεϊ Ουίντερς και ο συναισθηματικός Μοντγκόµερι Κλιφτ.

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΕΔΩ

Dersu Uzala (1975) του Ακίρα Κουροσάβα

 Αποτέλεσμα εικόνας

Η ταινία DERSU UZALA αφορά στη ζωή ενός σοφού ανθρώπου στα βουνά. Ένας λοχαγός με τους στρατιώτες του πηγαίνουν να εξερευνήσουν τους δρόμους για τοπογραφική φωτογράφηση το 1902 στην Ουσουρριανή περιφέρεια, στην περιοχή Σικότοφ. «Κάποτε», λέει ο λοχαγός, «τα βουνά έχουν ελκυστική μορφή και κάποτε άγρια. Το αίσθημα αυτό δεν μπορεί να είναι προσωπικό. Είναι γενικό για όλα τα μέλη της ομάδας». Διανυκτερεύουν στο μέρος αυτό που τους προκαλεί φόβο και εκεί τους βρίσκει ο Dersu Uzala. Ένας άνθρωπος που ζει στο βουνό ως κυνηγός. Έχει χάσει τη γυναίκα του και τα παιδιά του από ευλογιά. Η μοναχική του παραμονή στο βουνό, η διορατικότητα, η παρατηρητικότητα και η καλή του ψυχή τον οδήγησαν να έχει μια απόλυτα αρμονική σχέση με την φύση.
Ο λοχαγός του προτείνει να πάει οδηγός της ομάδας του κι εκείνος δέχεται. Μέρα με την ημέρα αναπτύσσεται μεταξύ τους σχέση εμπιστοσύνης, εκτίμησης και αγάπης. Οι στρατιώτες δεν καταλαβαίνουν τη σοφία του Dersu και συχνά τον κοροϊδεύουν και τον περιγελούν. Αυτός δεν παρεξηγείται. Έχει μια βαθιά κατανόηση του κόσμου. Του κόσμου του έμψυχου, αλλά και το άψυχου. Δικαίως χαρακτηρίζεται από τους κριτικούς η ταινία DERSU UZALA ως οικολογικό δράμα.
 Στην ταινία αυτή, ο ουμανισμός του Κουροσάβα, που είναι άλλωστε ο κύριος ιδεολογικός άξονας που διαπερνά ολόκληρο το έργο του, βρίσκει εδώ μια εντελώς ελεύθερη διέξοδο.

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΕΔΩ:

Μερος 1ο

Μερος 2ο

Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2016

Γλυκιά Συμμορία (1983) του Νίκου Νικολαϊδη


Η ιστορία της γλυκιάς συμμορίας είναι το ημερολόγιο της ζωής και του θανάτου μιας ομάδας «ανήθικων ατόμων», μιας ομάδας που έχει φτάσει στο σημείο χωρίς επιστροφή, και που ζητάει κάτι για να πιστέψει πολύ, και να πεθάνει γι’ αυτό. Τέσσερα νεαρά άτομα ζουν σε μια μονοκατοικία και επιδίδονται σε μικροκλοπές. Η συμπεριφορά τους τραβάει την προσοχή του κράτους. Αρχίζει η διακριτική παρακολούθηση τους. Μια ομάδα παρακρατικών πολιτών θα ζώσει το σπίτι τους, έχοντας επικεφαλή ένα σιωπηλό ξανθό άντρα. Κάτι θα περιμένει.
Η ταινία είναι μια μελέτη πάνω στο νέο πρόσωπο του παγκόσμιου φασισμού. Είναι μια ιστορία χαράς και τρυφερής αγάπης· μια μουσική θανάτου, μια επίκληση χρωμάτων, γλυκιάς βίας και γέλιου. Είναι η ιστορία τεσσάρων ανθρώπων που θα μπορούσαν να είναι γείτονές σας, που αποφασίζουν να πεθάνουν άσκοπα πίσω από τις κλεμμένες τους καραμπίνες, πετώντας σου κατάμουτρα το σκληρό, κοροïδευτικό γέλιο τους. Ο Νικολαΐδης παρατηρεί με μια ιδιόμορφη ματιά τη σημερινή εποχή ή κάποια κοντινή εποχή, πραγματική ή φανταστική. Δημιουργεί μια ατμόσφαιρα που μοιάζει με παιχνίδι ζωής που δεν παίρνει τίποτα στα σοβαρά, για να μετατραπεί με την ίδια άνεση σε παιχνίδι θανάτου, αφού ο τελευταίος γίνεται ο κατ’ εξοχήν παράγοντας που κανείς δεν παίρνει στα σοβαρά σε όλη την ιστορία. Με μια ιερόσυλη προσευχή, ο Νίκος Νικολαΐδης κηδεύει τη μετεμφυλιακή νεκρολαγνεία που μαστίζει σύσσωμο το ελληνικό σινεμά της εποχής, και αποσύρεται σ’ ένα διώροφο στην Κηφισιά για έναν μαραθώνιο κοινοβιακής προετοιμασίας, χτίζοντας γύρω του έναν νέο, γενναίο κόσμο.

Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2016

Μέχρι το πλοίο (1966)του Αλέξη Δαμιανού


"Είναι τόση η νατουραλιστική οξύτητα της κινηματογράφησης που θαρρείς θα σκιστεί η οθόνη" είχε γράψει Γάλλος κριτικός για την ταινία. 

Επιστροφή /Vozvrashchenie (2003) του Αντρέι Ζβιαγκίντσεφ


Με την εξαιρετική και βραβευμένη με Χρυσό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ Βενετίας «Επιστροφή», έκανε το 2003 ο σκηνοθέτης Αντρέι Ζβιαγκίντσεφ το κινηματογραφικό του ντεμπούτο, υπενθυμίζοντας σε πολλούς πως εξακολουθεί να υπάρχει ποιοτικός κινηματογράφος…
 Ο Ιβάν και ο Αντρέι είναι δύο παιδιά που ζουν με την μητέρα και τη γιαγιά τους, ενώ ο πατέρας τους για λόγους που αγνοούν βρίσκεται μακριά τους εδώ και δώδεκα χρόνια. Η ξαφνική επιστροφή του θα γεμίσει τα δύο αδέρφια με αμφιβολίες. Ερωτήματα γύρω από το παρελθόν, αλλά και την ίδια την ταυτότητα του πατέρα τους τα στοιχειώνουν, ενώ η δικτατορική συμπεριφορά του θα τα μπερδέψει, θα τα διχάσει, και θα τα οδηγήσει, τελικά, σε μία πρόωρη, οδυνηρή ενηλικίωση…
 Στο πρόσωπο κάθε παιδιού μοιάζει να αντικατοπτρίζεται μια ολόκληρη κατηγορία ανθρώπων, που χαρακτηρίζεται και σκιαγραφείται από την στάση τους απέναντι στην εξουσία που προσπαθεί να επιβληθεί.
 Η αριστουργηματική φωτογραφία δημιουργεί μια καθηλωτική ατμόσφαιρα, ψυχρή όπως και ο χαρακτήρας του πατέρα. Η αναμονή της αποκάλυψης τυχών μυστικών δεν θα δικαιωθεί και μαζί με την κλιμάκωση της έντασης στη σχέση πατέρα-παιδιών θα χαθεί και κάθε ελπίδα για επίλυση του μυστηρίου… Ή μήπως όχι; Η απάντηση είναι μάλλον υποκειμενική…

Οι κυνηγοί (1977) του Θόδωρου Αγγελόπουλου


Tο 1977 ο Αγγελόπουλος γυρίζει το αλληγορικό πολιτικό φιλμ Οι κυνηγοί. Η ταινία συνδυάζει στοιχεία πολιτικά, σουρεαλιστικά και συμβολικά, δηλ. τον Μπρεχτ, την κομμουνιστική πολιτική λογική και τον Μπουνιουέλ… Στους Κυνηγούς, που περιγράφουν τον βίο και την πολιτεία των Ελλήνων δεξιών, εισβάλλει στη ζωή της αστικής, δεξιάς παρέας, με τη μορφή του πτώματος ενός παγωμένου στα χιόνια αντάρτη του 1949, το πτώμα της κατακρεουργημένης, από την αντίδραση, ιστορίας, το οποίο τελικά απωθείται από τον φόβο των τύψεων και της αναζωπύρωσης, της νεκρανάστασης της επανάστασης.  Οι δεξιοί χαρακτήρες μας δίνονται, σχηματικά, σαν διεφθαρμένοι και τιποτένιοι καλοπερασάκηδες που όλο διασκεδάζουν, πολιτικολογούν ή βιαιοπραγούν. Ο Αγγελόπουλος στήνει μαεστρικά τις χωροχρονικές συνθέσεις του με πλαν-σεκάνς όπου, με αφορμή τις καταθέσεις των προσώπων που ανακάλυψαν το παγωμένο πτώμα του αντάρτη, παρελαύνουν τα βασικά γεγονότα της ελληνικής, μεταπολεμικής πολιτικής (εμφύλιος, σχέδιο Μάρσαλ, ΕΡΕ, Γρηγ.Λαμπράκης, Γεώργιος Παπανδρέου, ΕΔΑ, ιουλιανά, δικτατορία και μεταπολίτευση).

Orfeu Negro (1959)του Marcel Camus



Μια θαυμάσια ταινία που το 1959 συγκλονίζει Ευρώπη και Αμερική, χαρίζοντας στον Marcel Camus το βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ των Κανών, αλλά και ένα χρόνο μετά, το 1960 -την ίδια χρονιά που το Βen Hur σαρώνει τα σημαντικότερα αγαλματίδια, το Όscar καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, όπως επίσης και την Χρυσή Σφαίρα στην ίδια κατηγορία.
Μέσα από την ταινία του Καμύ, ο γνωστός μύθος του Ορφέα και της Ευρυδίκης, που όπως αποδεικνύει η ιστορία δεν έχει χρόνο και τόπο και επαναλαμβάνεται ανά τους αιώνες, μεταφέρεται στην Βραζιλία.
Η σύγχρονη Ευρυδίκη, θέλοντας να ξεφύγει από την ερωτική πολιορκία ενός ανεπιθύμητου άνδρα, το σκάει από το χωριό της κι έρχεται να βρει την ξαδέλφη της, Σεραφίνα, στο Ρίο ντε Τζανέιρο, την παραμονή του Καρναβαλιού. Εκεί γνωρίζει τον Ορφέα, οδηγό τραμ, αλλά και καλλιτέχνη που κάνει με τα τραγούδια του «τον ήλιο να ανατέλλει». Παρότι έχει μόλις αρραβωνιαστεί τη ζηλότυπη Μοίρα, ο Ορφέας νιώθει μια έντονη έλξη για την Ευρυδίκη κι αναλαμβάνει να την προστατεύσει από την απειλητική παρουσία ενός άνδρα που είναι ντυμένος με τη στολή του θανάτου. Την ημέρα του Καρναβαλιού, ή Ευρυδίκη, για να ξεγελάσει τη Μοίρα, φορά τη στολή της Σεραφίνας και χορεύει με τον Ορφέα, ο οποίος βραβεύεται από την κριτική επιτροπή. Όμως η Μοίρα καταλαβαίνει το τέχνασμα και καταδιώκει οργισμένη την Ευρυδίκη, η οποία χάνεται στους δρόμους του Ρίο, όχι όμως και από την παρακολούθηση του άνδρα με τη στολή του θανάτου. Ο Ορφέας αναζητά την αγαπημένη του, για να τη δει να πέφτει πάνω στα σύρματα του ηλεκτρικού του τραμ και να πεθαίνει. Αναζητά το πτώμα της στο νεκροτομείο, αλλά ένας γέρος στην Υπηρεσία Αγνοουμένων τον οδηγεί σε μια μυστικιστική τελετή βουντού, όπου ο Ορφέας συνομιλεί με το πνεύμα της Ευρυδίκης, αλλά χωρίς να μπορεί να τη δει. Στη συνέχεια κουβαλά το πτώμα της στα φαβέλα, αλλά η Μοίρα, τυφλωμένη από ζήλια, προκαλεί την πτώση του από έναν γκρεμό. Ένα παιδί δίνει την κιθάρα του σ’ ένα αγόρι, που κάνει επίσης με το τραγούδι του τον ήλιο να ανατέλλει και τον ίδιο ίσως τον «Ορφέα», της επόμενης γενιάς….

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2016

«Χειροκροτήματα» (1944)του Γιώργου Τζαβέλλα



Κάποτε ήταν το πρώτο όνομα στο χώρο του μουσικού θεάτρου. Τώρα με την ορχήστρα του περιοδεύει την Ελλάδα, εκμεταλλευόμενος την φήμη του και αντί για συναυλίες, οργανώνει διαγωνισμούς ταλέντων στις διάφορες πόλεις που επισκέπτεται.
Σε έναν τέτοιο διαγωνισμό θα ανακαλύψει την Νόρα, μια πανέμορφη κοπέλα. Θα επιστρέψει μαζί της στην Αθήνα και θα προσπαθήσει να οργανώσει ένα βαριετέ με την Νόρα και τον ίδιο. Όμως το όνομά του δεν μετράει πια και έτσι μη βρίσκοντας χρηματοδότη, αναγκάζεται και βάζει υποθήκη το μοναδικό του σπίτι. Μετά από πολλές πρόβες, η ημέρα της πρεμιέρας έχει φτάσει.

ΤΑΚΗΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ


Ο Τάκης Κανελλόπουλος (1934-1990) γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και φοίτησε στο αμερικανικό κολέγιο Ανατόλια. Ασχολήθηκε αρχικά με τη δημοσιογραφία, την οποία εγκατέλειψε για να ασχοληθεί με τον κινηματογράφο. Σπούδασε για ένα χρόνο στη σχολή Σταυράκου και το 1955 έφυγε για τη Γερμανία, όπου σπούδασε και εργάστηκε στο Μπαβάρια Στούντιο του Μονάχου. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, εργάστηκε για ένα χρόνο στο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας ως ραδιοσκηνοθέτης και πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο το 1960, με το ντοκιμαντέρ Μακεδονικός Γάμος. Μετά το 1982, αφιερώθηκε στην πεζογραφία, γράφοντας περί τα 500 διηγήματα και αφηγήματα.
Φιλμογραφία:
Μακεδονικός γάμος (1960), μικρού μήκους, ντοκιμαντέρ

 Θάσος (1961), μικρού μήκους, ντοκιμαντέρ  

Ουρανός (1962), μεγάλου μήκους, μυθοπλασία
Η εκδρομή (1966), μεγάλου μήκους, μυθοπλασία



 Παρένθεση (1968), μεγάλου μήκους, μυθοπλασία



 Καστοριά (1969), μικρού μήκους, ντοκιμαντέρ Η τελευταία άνοιξη (1972), μεγάλου μήκους, μυθοπλασία Το χρονικό μιας Κυριακής (1975), μεγάλου μήκους, μυθοπλασία

 Ρομαντικό σημείωμα (1978), μεγάλου μήκους, μυθοπλασία Σόνια (1980), μεγάλου μήκους, μυθοπλασία