Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

Οι 10 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών σύμφωνα με τον Ρότζερ Έμπερτ

Αποτέλεσμα εικόνας
Δεν ήταν απλά ένας πολύ καλός και αξιόπιστος κριτικός κινηματογράφου, τη γνώμη του οποίου εμπιστεύονταν οι Αμερικανοί σινεφίλ .
Το 2012, ο Έμπερτ έδωσε τη δική του λίστα με τις 10 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών απαντώντας σε σχετικό γκάλοπ του περιοδικού Sight & Sound, που εκδίδεται από το Βρετανικό Κινηματογραφικό Ινστιτούτο. Οι απαντήσεις του δόθηκαν με αλφαβητική και όχι με αξιολογική σειρά. Στο βαθμό που έχει βαρύτητα η - πάντοτε υποκειμενική - άποψη ενός κριτικού κινηματογράφου με παγκόσμια εμβέλεια και αποδοχή, οι κατά Ρότζερ Έμπερτ 10 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών είναι οι εξής (οι συνοδευτικές κριτικές είναι από διαφορετικές στιγμές, από σχόλια του Έμπερτ για την κάθε ταινία):

Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

Fargo (1996) του Τζόελ Κοέν

Αποτέλεσμα εικόνας για Fargo (1996)
Η κινηματογραφική ταινία Fargo είναι μια αμερικανική μαύρη κωμωδία σε σενάριο, παραγωγή και σκηνοθεσία από τους αδερφούς Κοέν. Πρωταγωνιστούν η Φράνσις Μακ Ντόρμαντ στο ρόλο της εγκύου αρχηγού της αστυνομίας της Μινεσότα η οποία διερευνά μια σειρά ανθρωποκτονιών στην περιοχή, ο Ουίλλιαμ Χ. Μέϊσι στο ρόλο ενός πωλητή αυτοκινήτων ο οποίος προσλαμβάνει δύο εγκληματίες για να απαγάγουν την γυναίκα του.
Η ταινία κέρδισε δύο από τις επτά υποψηφιότητες για Όσκαρ για τις οποίες προτάθηκε, αυτήν του Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου για τους αδερφούς Κοέν και αυτήν του Α΄ Γυναικείου ρόλου για την ΜακΝτορμαντ. Επίσης, κέρδισε το βραβείο BAFTA καθώς και το Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας για τον Τζόελ Κοέν, στο Φεστιβάλ των Καννών 1996.
ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΕΔΩ
http://streamin.to/syh0nqfrv5kt
http://streamcloud.eu/wuyd75jfcu34/FARGO.mkv.html


2046 (2004) - Γουόνγκ Καρ Γουάι



ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ

**2046. Χονγκ Κονγκ, 2004. Σκηνοθεσία-σενάριο: Γουόνγκ Καρ-Γουάι. Ηθοποιοί: Τόνι Λιούνγκ, Γκονγκ Λι, Ζανγκ Ζιγί, Φέι Γουόνγκ, Τακούγια Κιμούρα. 130 λεπτά.


**** Μια συναρπαστική ρομαντική, ερωτική ιστορία, που κινείται ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία, δοσμένη με ποιητικό, ελεγειακό ύφος, από έναν εμπνευσμένο σκηνοθέτη.

ΟΚινέζος Γουόνγκ Καρ-Γουάι κατάφερε, με ταινίες όπως το «Chunking Express», «Ευτυχισμένοι μαζί» και «Ερωτική επιθυμία», να καθιερωθεί ως ένας από τους πιο πρωτότυπους κι εμπνευσμένους σκηνοθέτες, όχι μόνο του σύγχρονου ασιατικού αλλά και του παγκόσμιου κινηματογράφου.

Στη νέα του ταινία «2046», από τις καλύτερες του φετινού Φεστιβάλ των Κανών, ο Καρ-Γουάι, έχει για πρωταγωνιστή τον Τσόου Μο-Γουάν, έναν συγγραφέα-δημοσιογράφο (Τόνι Λιούνγκ), που αφηγείται μια ιστορία επιστημονικής φαντασίας γύρω από ένα μυστηριώδες τρένο που φεύγει για το έτος 2046 (αργότερα θα είναι και αριθμός δωματίου ξενοδοχείου). Πρόκειται για ένα ταξίδι στις διαστάσεις του χρόνου, με πρόσωπα που επιζητούν να ξαναβρούν τις αναμνήσεις τους, αν και κανένας δεν φαίνεται να επιστρέφει από εκεί για να πει τι πραγματικά συμβαίνει.

Ερωτική επιθυμία /In the Mood for Love (2000) - Γουόνγκ Καρ Γουάι

Σχετική εικόναΣκηνοθεσία & Σενάριο: Wong Kar-Wai
Φωτογραφία: Christopher Doyle, Pin Bing Lee
Μοντάζ: William Chang Μουσική: Mike Galasso, Shigeru Umebayashi
Ηθοποιοί: Maggie Cheung, Tony Leung Chiu Wai, Ping Lam Siu, Tung Cho 'Joe' Cheung, Rebecca Pan, Lai Chen    (Γαλλία/Xονγκ Kονγκ, 98')

Στις αρχές της δεκαετίας του '60 στο Xονγκ Kονγκ ένας άντρας και μια γυναίκα, παντρεμένοι και οι δύο, γνωρίζονται στη διάρκεια μιας μετακόμισης στο ίδιο κτίριο. Σταδιακά θα ανακαλύψουν ότι οι σύζυγοί τους, οι οποίοι απουσιάζουν συνεχώς και δεν τους βλέπουμε ποτέ, είναι εραστές. Ανάμεσα στους δύο ήρωες γεννιέται μια ερωτική φλόγα, η οποία όμως ποτέ δε μεταλλάσσεται στην πυρκαγιά του έρωτα.

Un Homme Qui Dort (1974) - Bernard Queysanne


Γαλλικό φιλμ του 1974 Un Homme Qui Dort (αγγλικός τίτλος: The man who sleeps) το οποίο βασίζεται στην νουβέλα του George Perec , A Man A sleep και είναι σκηνοθετημένο από τον ίδιο και το Bernard Queysanne. Πρωταγωνιστεί ο Jacquess Speisser στον ρόλο ενός φοιτητή που διασχίζει το Παρίσι βυθισμένος σε ένα σκοτεινό, εσωτερικό ταξίδι, απόλυτης παραίτησης. Στο φιλμ δεν ακούγεται λέξη από τον πρωταγωνιστή, μόνο οι ήχοι και η αφήγηση σε δεύτερο πρόσωπο. Το βλέπεις και συνειδητοποιείς την δύναμη που έχει η εικόνα στον κινηματογράφο όταν πετυχαίνει να αγγίξει τον συναισθηματικό σου κόσμο. Μια δύναμη που είναι πάνω από τις ίδιες τις λέξεις και τους ήχους. Κάποιος έγραψε σε ένα σχόλιο για το φιλμ: «Εκπληκτικό. Θέλω τώρα να το δω δεύτερη φορά χωρίς υπότιτλους. Να βυθιστώ ακόμα περισσότερο στις εικόνες». Θέλω το ίδιο. Το "The Man who Sleeps" είναι ένα ποίημα με εικόνες. Πηγή: www.lifo.

Ο εφημέριος / Léon Morin, Priest (1961) του Jean-Pierre Melville

Χώρα: France | Italy
Σκηνοθέτης: Jean-Pierre Melville
Συγγραφέας: Béatrix Beck | Jean-Pierre Melville
Παραγωγός: Georges de Beauregard | Carlo Ponti
Μουσική: Martial Solal
Η υπόθεση της ταινίας ξετυλίγεται σε μια ανώνυμη γαλλική πόλη, από την ιταλική και γερμανική κατοχή ως την απελευθέρωση- μια χρονική επιλογή καθόλου τυχαία. Οι άντρες λείπουν στην Αντίσταση και, αυτή η υποχρεωτική λειψανδρία, αναγκάζει τις νεαρές γυναίκες να καταφύγουν σε πρόσκαιρες ερωτικές λύσεις: άλλες βολεύονται με τους γοητευτικούς Ιταλούς στρατιώτες, άλλες με τους Γερμανούς κατακτητές, Αμερικανούς απελευθερωτές, ντόπιους μαυραγορίτες και ...μόνο ο νεαρός και όμορφος ιερέας της ενορίας του Αγίου Βερνάρδου, ο Leon Morin (Ζαν Πόλ Μπελμοντό), παραμένει ο ευσεβής τους πόθος. Ανάμεσα σε αυτές τις γυναίκες, είναι και η Barny (Εμμανουέλ Ριβά), χήρα Εβραίου, που μεγαλώνει μόνη την κόρη της, δουλεύοντας στην γραμματεία μιας Φιλοσοφικής σχολής.

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2016

Καζίνο/ Casino (1995) του Μάρτιν Σκορσέζε



 Αποτέλεσμα εικόνας για Casino (1995)

Kριτική του ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ
O περιώνυμος σκηνοθέτης μας προσφέρει ένα επιστέγασμα, ένα summum του έργου του, με το «Καζίνο», τρίωρο έπος του αμερικανικού υποκόσμου, με θεματικό άξονα το Λας Bέγκας.
Eίναι φανερό ότι ο Σκορσέζε ήθελε να δημιουργήσει τον δικό του «Nονό», σε μέγεθος και φιλοδοξία, αλλά και ως «απάντηση».

THE MARX BROTHERS: ΟΙ ΕΝΟΡΧΗΣΤΡΩΤΕΣ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

Σχετική εικόνα

Οι Αδερφοί Μαρξ (The Marx Brothers) ήταν ένα κωμικό γκρουπ, ίσως το σημαντικότερο της αμερικανικής φαρσοκωμωδίας, που το αποτελούσαν τέσσερα αδέρφια γερμανοεβραϊκής καταγωγής (ο Γκράουτσο, ο Τσίκο, ο Χάρπο και ο Ζέπο). Στα μέσα της δεκαετίας του ’20 ήταν μεγάλοι σταρ του Μπρόντγουεϊ παίζοντας με πολύ μεγάλη επιτυχία σε μιούζικαλ και μουσικές φάρσες.  

Ακολουθεί η πλήρης φιλμογραφία  με ανάλυση και συνδέσμους για τη θέαση των ταινιών τους.                       

Εφιάλτες από το Παρελθόν /Obsession (1976)του Μπράιαν Ντε Πάλμα


https://www.jonathanrosenbaum.net/wp-content/uploads/2009/08/obsession3.png



Ένας οικογενειάρχης που έχει χάσει την οικογένειά του εδώ και πολλά χρόνια,  ξαναβρίσκει στη Φλωρεντία τη σύζυγό του την οποία νόμιζε νεκρή.

Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2016

Η Διαθήκη του Δρ. Μαμπούζε /Das Testament des Dr. Mabuse (1933) του Fritz Lang.

Αποτέλεσμα εικόνας για Das Testament des Dr. Mabuse


Ένα ιδιοφυές αριστούργημα του Fritz Lang, που ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο του 1933, σχεδόν ταυτόχρονα με την άνοδο στην εξουσία του Χίτλερ στην Γερμανία. Η υπόθεση της ταινίας αναφέρεται στον Δρ. Μαμπούζε, ο οποίος συγγράφει μανιωδώς εγκληματικά “σενάρια” με το διεστραμμένο του μυαλό, τα οποία υλοποιούνται από μία ομάδα ατόμων.

Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2016

Τα Ιχνη Ηταν Ψεύτικα/Beyond a Reasonable Doubt (1956) του Fritz Lang

Αποτέλεσμα εικόνας για Beyond a Reasonable Doubt 1956
Διάρκεια: 80min
Σκηνοθεσία: Fritz Lang  
Σενάριο: Douglas Morrow 
Ηθοποιοί: Dana Andrews, Joan Fontaine, Sidney Blackmer, Arthur Franz, Philip Bourneuf
Ένας δημοσιογράφος χρεώνεται έναν φόνο, μονάχα για να αποδείξει τα λάθη των ενδείξεων της αστυνομίας. Έχοντας δώσει σε έναν φίλο τις αποδείξεις της αθωότητας του, ώστε να τις προβάλει την ύστατη στιγμή, κατεβαίνει σε δίκη. Όμως, κατά τη διάρκεια της δίκης, ο φίλος του σκοτώνεται σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.

Το Φάντασμα της ελευθερίας/ Le fantôme de la liberté (1974)του Λουί Μπουνιουέλ



ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΕΔΩ

Ένα γεγονός που απεικονίζεται στον πίνακα του Γκόγια «3 Μαΐου 1808», ζωντανεύει: Ισπανία, 1808. στρατιώτες του Ναπολέοντα εκτελούν μια ομάδα επαναστατών, που δεν θέλουν τη γαλλική κυριαρχία και την «ελευθερία» που τους επιβάλλεται. Πριν πεθάνουν φωνάζουν «Κάτω η ελευθερία». Μεταφερόμαστε στη σημερινή εποχή. Γαλλία. Παρακολουθούμε μια σειρά από ασύνδετα, παράδοξα, τυχαία, και, πολλές φορές, κωμικά γεγονότα στη ζωή των αστών. Ένας άντρας φαίνεται να πουλάει πορνογραφικά καρτ-ποστάλ σε κοριτσάκια, τα οποία όμως τελικά απεικονίζουν αξιοθέατα. Στην εξοχή, στρατιώτες επιδίδονται στο κυνήγι αλεπούς! Σε ένα επαρχιακό ξενοδοχείο, μια νοσοκόμα παίζει χαρτιά με μια παρέα καλόγερων, που χρησιμοποιούν εκκλησιαστικά αντικείμενα για μάρκες! Στο ίδιο ξενοδοχείο, άλλοι φιλοξενούμενοι είναι αιμομίκτες και σαδομαζοχιστές. Πίσω, στο Παρίσι, ένα κοριτσάκι αγνοείται ενώ βρίσκεται συνέχεια δίπλα στους γονείς του, ένας ελεύθερος σκοπευτής που σκοτώνει περαστικούς αθωώνεται από το δικαστήριο… Ακόμα, σε ένα επίσημο δείπνο σε ένα αστικό σπίτι, οι καλεσμένοι κάθονται πάνω σε λεκάνες τουαλέτας χωρίς να τρώνε και πάνε για φαγητό στον καμπινέ-κουζίνα! Ένας επιθεωρητής της αστυνομίας δέχεται ένα τηλεφώνημα από το φάντασμα της νεκρής αδελφής του ενώ, αλλού, διαδηλωτές που φωνάζουν «Κάτω η ελευθερία» δέχονται τα πυρά της αστυνομίας… 



Γλώσσα: French 

Παραγωγή: 1974 
Είδος Ταινίας: Comedy, Drama 
Σκηνοθέτης: Luis Buñuel 
Ηθοποιοί: Jean-Claude Brialy, Adolfo Celi, Michel Piccoli 

Αντρέι Ταρκόφσκι: ένας ποιητής στον κινηματογράφο


Ιταλικό Ντοκιμαντέρ που προβλήθηκε στην ΕΡΤ με συνέντευξη του μεγάλου σκηνοθέτη και αποσπάσματα από τις ταινίες του. 
Ο Αντρέι Ταρκόφσκι μιλά για τα παιδικά του χρόνια, τους γονείς του, το σπίτι του, τον πόλεμο, την τέχνη
, τον κινηματογράφο, τους δασκάλους του, τις ταινίες του, την επιστήμη, την γνώση , την εμπειρία, την μοναξιά, το νερό, τον πλούτο, τους φόβους του. τον θάνατο, τις γυναίκες και τον έρωτα.

Cinema ο Παράδεισος/Nuovo Cinema Paradiso (1988) του Giuseppe Tornatore


Η κριτική του Γιάννη Μπακογιαννόπουλου για την ταινία 
ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΕΔΩ

Σκηνοθεσία: Giuseppe Tornatore
Σενάριο: Giuseppe Tornatore
Πρωταγωνιστές: Antonella Attili, Enzo Cannavale, Isa Danieli, Leo Gullotta, Marco Leonardi
Διάρκεια: 123'

Υπόθεση: Το Σινεμά Παράδεισος αφηγείται την ιστορία του Salvatore (το παρατσούκλι του είναι Toto), ενός ορφανού αγοριού το οποίο γεννήθηκε και έζησε σε ένα μικρό χωριό της Σικελίας στην δεκαετία του '40 και '50. Τώρα διάσημος σκηνοθέτης πια, επιστρέφει στην Σικελία για την κηδεία του παιδικού του φίλου του Alfredo, ο οποίος εργαζόταν στον μοναδικό κινηματογράφο του χωριού και έκανε τις προβολές. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, περνάει από μπροστά του όλη του η ζωή. Ο πρώτος του έρωτας με την πανέμορφη Elena, τα χρόνια που έζησε στην κλειστή κοινωνία πριν από τριάντα χρόνια και τα καλά και τα άσχημα που του συνέβησαν στην ζωή του μέχρι τώρα.

Μπίλι, ο Ψεύτης/Billy Liar(1963) του John Schlesinger

Σχετική εικόνα

·        Σκηνοθεσία: John Schlesinger   
·        Παραγωγή:        Joseph Janni
·        Σενάριο:    Keith Waterhouse
·        Πρωταγωνιστές: Tom Courtenay, Julie Christie, Wilfred Pickles, Mona Washbourne
·        Μουσική:   Richard Rodney Bennett
·        Φωτογραφία: Denys Coop
·        Πρώτη προβολή:        15/8/1963
·        Κυκλοφορία:       1963
·        Διάρκεια:   98 λεπτά
·        Προέλευση: Ηνωμένο Βασίλειο



O John Schlesinger ανήκει στο  «Νέο Κύμα» των Βρετανών σκηνοθετών που αναδύθηκε στην δεκαετία του 60  παράλληλα με την Γαλλική ‘’Nouvelle Vague”. Μαζί με τους Karel Reisz, Tony Richardson και Lindsay Anderson, υιοθέτησαν τον κοινωνικό ρεαλισμό στον οποίον ενστάλαξαν την ντοκυμαντερίστικη οπτική τους .Οι ταινίες τους πάλλονταν  από την ενέργεια  ανήσυχων και οργισμένων νέων ,ενάντια στον μικροαστικό κομφορμισμό.
Ο «Μπίλι»  είναι η καλύτερη ταινία του Schlesinger ,του οποίου η καριέρα σταδιακά έφθινε για να καταλήξει σε πλήρη παρακμή στην δεκαετία του 80.Βασίζεται  σε  μυθιστόρημα του Keith Waterhouse και είναι έξοχα κινηματογραφημένο από τον οπερατέρ Denys Coop  με μια διάχυτη γκρι μονοχρωμία.

Ο εικοσάχρονος Μπίλι (Tom Courtenay ) είναι ανώριμος και ανεύθυνος αλλά ταυτόχρονα ευφυής και γοητευτικός .Ζει σε μια σκοτεινή βιομηχανική πόλη της Βόρειας Αγγλίας, όπου εργάζεται σε γραφείο κηδειών. Πνίγεται από τη μιζέρια, τη ρουτίνα ,την μουντή καθημερινότητά . Έτσι δραπετεύει με τη φαντασίωση, με την κατασκευή γεγονότων, με την επινόηση καταστάσεων σε μια  φανταστική χώρα την «Αμβροσία» ,όπου είναι βασιλιάς, στρατάρχης  ή  διάσημος συγγραφέας , πάντα περιστοιχισμένος από πλήθη που τον λατρεύουν. Έτσι αντισταθμίζει την αναποφασιστικότητα του ,την ανασφάλεια του, την ατολμία του .Όπως υποδηλώνει και ο τίτλος της ταινίας, είναι ένας ψυχαναγκαστικός ψεύτης που αργά ολισθαίνει προς το χείλος της  αυτοκαταστροφής. Έχει παράλληλη ερωτική σχέση με δυο κοπέλες που αγωνίζονται για ένα δαχτυλίδι αρραβώνων που μοιράζονται άθελά τους.
Μόνο όταν επιστρέφει η  αισιόδοξη και απελευθερωμένη  φίλη του Λιζ,(Julie Christie) και προσπαθεί να τον πείσει να δραπετεύσει από την ασφυξία της επαρχιακής ζωής ,προβάλλει αμυδρά η κρυφή ευαισθησία του.

Ο Schlesinger σκιαγραφεί τον ήρωα του με κριτική και ειρωνική διάθεση αλλά και με αδιόρατη συμπάθεια . Στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας μας ταξιδεύει με χάρη , ευρηματικότητα και στεγνό χιούμορ από την πραγματικότητα στην φαντασίωση. Ωστόσο μεθοδικά μας προετοιμάζει για μια απότομη στροφή προς το υπαρξιακό δράμα  πολλαπλασιάζοντας το βάθος του χαρακτήρα του ήρωα του  και αφήνοντας μας μια πικρή επίγευση .

Σε μια σεκάνς ανθολογίας στον σιδηροδρομικό σταθμό μπορούμε να δούμε την νευρικότητα, την ανησυχία και την ένταση στο πρόσωπο του Μπίλι καθώς ζυγίζει την ασφάλεια των φαντασιώσεων του απέναντι στην πραγματική αλλά και τρομακτική προοπτική διαφυγής με τη Λιζ. Άραγε θα τολμήσει να ξεφύγει από τον λαβύρινθο του για να ακολουθήσει αυτό το ειλικρινές και όμορφο κορίτσι  στην πραγματική ζωή; Άραγε θα λυτρωθεί ο Μπίλι ,λυτρώνοντας και τον θεατή;

Η κάμερα αφού χαϊδέψει το λαμπερό ,θερμό βλέμμα και το πικρό χαμόγελο του κοριτσιού   υποχωρεί  αργά και σιωπηλά μέσα στη νύχτα ,γλιστρά στον σκοτεινό και έρημο  δρόμο για να καταλήξει εστιάζοντας σταθερά στο σπίτι του Μπίλι.

Μια εμβληματική ταινία για την δεκαετία του 60, με το πνεύμα της  αγγλικής ροκ κουλτούρας των “Beatles” και των “Stones” να περιμένει στη γωνία για να σαρώσει τα πάντα.



Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2016

4 Αριστουργήματα του Ιαπωνικού Κινηματογράφου


Ουγκέτσου Μονογκατάρι (Ιστορίες της χλωμής σελήνης μετά τη βροχή) / Ugetsu monogatari
(Ιαπωνία, 1953)
Σκηνοθεσία: Κένζι Μιζογκούτσι / Kenji Mizoguchi. Με τους: Machiko Kyô, Mitsuko Mito, Kinuyo Tanaka, Masayuki Mori. Ασπρόμαυρη, 96’.

Σ’ ένα χωριό της μεσαιωνικής Ιαπωνίας, η οποία σπαράζεται από εμφύλιους πολέμους, ο Γκεντζούρο, ένας φτωχός αγγειοπλάστης, ονειρεύεται καλλιτεχνική δόξα και πλούτη, ενώ ο γαμπρός του, Τομπέι, φιλοδοξεί να γίνει ένδοξος σαμουράι. Ξεκινούν για να πουλήσουν την πραμάτεια τους στην πόλη και ύστερα από διάφορες περιπλανήσεις και περιπέτειες, ο Τομπέι «γίνεται» όντως σαμουράι λέγοντας ψέματα ότι τάχα σκότωσε έναν στρατηγό του εχθρού, ωστόσο όταν επιστρέφει στο σπίτι του βρίσκει τη γυναίκα του να εκπορνεύεται. Εν τω μεταξύ, ο Γκεντζούρο υποκύπτει στην γοητεία της Ουακάσα, μιας πανέμορφης και μυστηριώδους πριγκίπισσας την οποία και ακολουθεί στο παλάτι της, για να ανακαλύψει, έκπληκτος, αργότερα ότι πρόκειται για ένα φάντασμα. Επιστρέφοντας και αυτός στο χωριό, συναντά ένα ακόμα φάντασμα: αυτό  της γυναίκας του, η οποία στη διάρκεια της απουσίας του έχει δολοφονηθεί...

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2016

A Christmas Carol (1984) του Clive Donner


H κλασική χιλιοειδωμένη Χριστουγεννιάτικη Ιστορία, με τον γερό γκρινιάρη, γρουσούζη και τσιφούτη γέρο Σκρούντζ που τον επισκέπτονται τρία φαντάσματα μέσα σε μια νύχτα και επιτέλους νιώθει το πνεύμα των Χριστουγέννων μέσα του. Τα τρία πνεύματα αντιπροσωπεύουν το πνεύμα των προηγούμενων Χριστουγέννων, το πνεύμα των τωρινών και το πνεύμα των Χριστουγέννων που δεν έχουν έρθει ακόμα.

Η ταινία του Clive Donner του 1984 θεωρείται μαζί με την πρώτη του 1938 από τις πιο επιτυχημένες μεταφορές του Σκρούτζ από το βιβλίο του Κάρολου Ντίκενς (συγγραφέα μεταξύ άλλων και των Όλιβερ Τουίστ, Ντέιβιντ Κόπερφιλντ, Μεγάλες Προσδοκίες) στη μεγάλη οθόνη.

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2016

Brazil (1985) του Τέρρυ Γκίλλιαμ


Ανάλυση- κείμενο του Δημήτρη Κολιοδήμου (μέλους της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου) από το βιβλίο του 365 Νύχτες τρόμου.
«Η απολυταρχική κοινωνία του μέλλοντος, που είναι στηριγμένη στις νέες μορφές οργάνωσης και τεχνολογίας, δεν είναι κάτι το καινούριο: έχει ήδη απεικονιστεί, με εξαιρετική μάλιστα παραστατικότητα, τόσο στα κλασικά πια λογοτεχνικά έργα της επιστημονικής φαντασίας, όπως το 1984 του Τζωρτζ Όργουελ, το Εμείς του Ευγκένι Ζαμιάτιν ή το Κουρδιστό πορτοκάλι του Άντονυ Μπέρτζες, όσο και τον κινηματογράφο (τις μεταφορές του πρώτου και του τρίτου, για παράδειγμα). Ωστόσο, ο κόσμος αυτών των έργων δεν είναι ένας κόσμος ουσιαστικά άγνωστος, μη οικείος, μια και οι άλλοι κόσμοι της επιστημονικής φαντασίας αποκτούν θετική ή αρνητική αξία σε σχέση με τον παροντικό χρόνο. Δεν είναι τίποτα περισσότερο από την τοποθέτηση σ’ ένα μέλλον προβλημάτων και καταστάσεων του παρόντος, εξωθημένων ίσως σε μια πιο περίπλοκη ή τρομακτική διάσταση. Και κάτι τέτοιο συμβαίνει και στο Μπραζίλ.

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2016

Αδελφοί Καραμαζόφ (1958)του Richard Brooks



Σκηνοθεσία: Richard Brooks
Παίζουν: Yul Brynner, Maria Schell, Clairie Bloom, Lee J. Cobb, Richard Basehart, Will Shatner, κ.α.
Σενάριο: A. Brooks ,από το μυθιστόρημα του Φ. Ντοστογιέφσκι
1870. Ο Φεοδόρ Καραμαζόφ είναι ένας τσιγκούνης γηραιός άντρας, του οποίου οι γιοι διεκδικούν τα λεφτά του. Ο Ντιμίτρι είναι τζογαδόρος, ο Ιβάν ιδεολόγος και ο Αλεξέι μοναχός, ο καθένας με διαφορετικό πρόβλημα από τον άλλον. Ο Ιβάν σκέπτεται πώς να σώσει τον κόσμο, ο Ντιμίτρι έχει χάσει πολλά χρήματα και παρακαλάει τον πατέρα του για βοήθεια. Αλλά ο πατέρας προτιμάει να δώσει χρήματα στην ερωμένη του, Γκρουσένκα. 

Τo Κορίτσι Με Τα Μαύρα [1956] του Μιχάλη Κακογιάννη


Δυό εύποροι αθηναίοι, ένας συγγραφέας κι ένας αρχιτέκτονας, ο Παύλος (Δημήτρης Χορν) κι ο Αντώνης, επισκέπτονται την Ύδρα και νοικιάζουν δωμάτια σε ένα μεγάλο και παραμελημένο σπίτι μιας χήρας, της Φρόσως (Ελένη Ζαφειρίου), που έχει δύο παιδιά. Η ερωτική σχέση της Φρόσως με κάποιον ντόπιο δημιουργεί προβλήματα στα παιδιά της, τη Μαρίνα (Έλλη Λαμπέτη) και τον Μήτσο (Ανέστης Βλάχος) που ντρέπονται για την κατάντια της μητέρας τους. Ο Παύλος αναπτύσσει μια ρομαντική σχέση με τη Μαρίνα και προκαλεί την οργή του Μήτσου, αλλά και τον φθόνο κάποιων ντόπιων, μεταξύ των οποίων είναι και ο Χρήστος (Γιώργος Φούντας) που φλερτάρει τη Μαρίνα, χωρίς καμιά ανταπόκριση από τη μεριά της. Η σχέση Παύλου και Μαρίνας δημιουργεί κάποιες προστριβές ανάμεσα στους δύο φίλους κι ο Αντώνης επιστρέφει στην Αθήνα.

Tom Jones (1963)Τόνι Ρίτσαρντσον


Η ταινία Τομ Τζόουνς (Αγγλ. Tom Jones), γνωστό και ως Επιχείρηση Κρεβατοκάμαρα είναι κωμωδία παραγωγής 1963, σε σκηνοθεσία Τόνι Ρίτσαρντσον. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Άλμπερτ Φίνεϊ, Σουζάνα Γιορκ και Χιου Γκρίφιθ. Η ταινία είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα του Χένρι Φίλντινγκ με τίτλο The History of Tom Jones, a Foundling το οποίο διασκεύασε για τη μεγάλη οθόνη ο Τζον Όσμπορν. Η ταινία έλαβε την εύνοια των κριτικών και ήταν μια από τις πιο δημοφιλείς της δεκαετίας του '60 λαμβάνοντας 10 υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ και αποσπώντας τέσσερα μεταξύ των οποίων και με Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Φημίζεται επίσης για το ιδιαίτερο κωμικό της στυλ: οι εναρκτήριες σκηνές παραπέμπουν σε βωβή ταινία, ενώ οι πρωταγωνιστές πολύ συχνά απευθύνται στο κοινό κοιτάζοντας προς την κάμερα.

Η Πόλη του Μίσους / The Ox Bow Incident (1943) του Γουίλιαμ Γουέλμαν


Σχετική εικόνα
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:Η ταινία Η Πόλη του Μίσους (Πρωτότυπος Τίτλος The Ox-Bow Incident) είναι γουέστερν παραγωγής 1943, σε σκηνοθεσία Γουίλιαμ Γουέλμαν. Πρωταγωνιστες της ταινίας είναι οι Χένρι Φόντα, Ντέινα Άντριους, Άντονι Κουίν, Μαίρη Μπεθ Χιουζ, Γουίλιαμ Έιθ, Χάρι Μόργκαν και Τζέιν Ντάργουελ. 
Το σενάριο της ταινίας είναι βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Γουόλτερ Βαν Τίλμπουργκ Κλαρκ, που κυκλοφόρησε το 1940. Η ταινία προτάθηκε για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας το 1943 Το 1998 η ταινία επελέγη από τη Βιβλιοθήκη του Αμερικάνικου Κογκρέσου ως τμήμα του Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου.(75 λεπτά)

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2016

Οι γενναίοι του Μπρανκαλεόνε / L'armata Brancaleone (1966)του Μάριο Μονιτσέλι.


Η ταινία Οι γενναίοι του Μπρανκαλεόνε (πρωτότυπος τίτλος L'armata Brancaleone) είναι κωμωδία παραγωγής 1966 σε σκηνοθεσία Μάριο Μονιτσέλι. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Βιτόριο Γκάσμαν, Κατρίν Σπάακκαι Τζαν Μαρία Βολοντέ. Το σενάριο της ταινίας γράφτηκε από τον ίδιο τον Μονιτσέλι σε συνεργασία με το δίδυμο Έιτζ και Σκαρπέλι. Η ταινία συμμετείχε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών. 

Θάλαμος εξόντωσης 17/Ο Καταδότης του θαλάμου 17 / Stalag 17 (1953) του Billy Wilder


https://www.odeonstore.gr/images/Stalag17.jpg
Είναι θλιβερά τα Χριστούγεννα του 1944 για τους Αμερικανούς αιχμαλώτους πολέμου στον θάλαμο 17 στο στρατόπεδο 4, αφού έχουν να αντιμετωπίσουν ένα σοβαρό πρόβλημα – φαίνεται να υπάρχει μια διαρροή ασφάλειας. Οι Γερμανοί συνεχώς ενημερώνονται και προειδοποιούνται για τυχόν αποδράσεις ή άλλα μυστικά σχέδια των αιχμαλώτων στρατιωτών. Οι δύο άνδρες, Manfredi και Johnson, στην προσπάθειά τους να αποδράσουν έπεσαν κατευθείαν σε μια ενέδρα των Γερμανών και εκτελέσθηκαν. Έτσι, όλοι τους ψάχνουν να βρουν ποιος είναι ο προδότης μέσα στο θάλαμο που μαρτυράει τα σχέδιά τους στους Γερμανούς.

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2016

Monkey Business (1931) του Norman Z. McLeod

Monkey Business (1931) Tainies Online Greeks Subs Oi Liwmenoi
Τρίτη ταινία της κωμικής τετράδας, που ακόμα κρατάει το στυλ που υιοθέτησε στα σκετσάκια της εποχής του vaudeville, και προήλθε από ιδέα για ραδιοφωνική σειρά επεισοδίων. Ξεκινούν συμβολικά κλεισμένοι σαν 4 λαθρομετανάστες στα βαρέλια ενός καραβιού για να ξεχυθούν αργότερα όπως το ταλέντο τους στην μεγάλη οθόνη, και να καταλάβουν ολόκληρο το καράβι με τα κόλπα τους. Ακόμα οι χαρακτήρες τους είναι ρευστοί, αλλά η έμπνευση για τον ρόλο του καθενός έχει αρχίζει να ξεκαθαρίζει, ειδικά στην πιο εύκολη περίπτωση του Zeppo που θα ταυτιστεί στον ρόλο του ρομαντικού straight χαρακτήρα. Οι άλλοι 3 με την επιμονή τους στα ψεύτικα μουστάκια, τις περούκες και την ψευτο-ιταλική προφορά, θα εγκαθιδρύσουν τις περσόνες που εστιάζουν προς το παρόν στην κωμικότητά τους και αφήνουν για αργότερα τα αστείρευτά τους καλλιτεχνικά ταλέντα. Τα κωμικοτραγικά περιστατικά του καθενός είναι καθηλωτικά, αλλά όταν βρεθούν όλοι μαζί στο ίδιο κόλπο να ξεγελάσουν τις αρχές, γίνεται έκδηλη η εθιστικότητα των χαρακτήρων που σχηματίζουν την ομάδα και ξεχωρίζουν μέσα από αυτήν την ίδια στιγμή. Είναι μεθυστικά απολαυστική η ικανότητα τους να προσαρμόζουν έναν ρόλο σε 3 (κι αν υπολογίσουμε τον Zeppo σε 4) διαφορετικές περσόνες, κάτι που θα εκμεταλλευτούν με την μέγιστη αποτελεσματικότητα λίγο αργότερα στο Duck Soup. Στην ταινία κάνει ένα σιωπηλό cameo ο πατέρας τους Sam.

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Ο Κλέψας του Κλέψαντος/ I soliti ignoti (1958) του Mario Monicelli



 https://i1.wp.com/www.asty-cinema.gr/wp-content/uploads/2016/09/GR-Poster.jpg?resize=210%2C300 
Κριτική ανάλυση του Δ. Παπασπύρου 
«Πεπέ, μην πας στο εργοστάσιο. Θα σε βάλουν να δουλέψεις!»
 Η ταινία «Ο κλέψας του κλέψαντος» θεωρείται όχι μόνο τυπικό δείγμα του ρεύματος «κωμωδία αλά ιταλικά» αλλά και η καλύτερη ιταλική κωμωδία όλων των εποχών, φυσικά μια από τις καλύτερες του παγκόσμιου κινηματογράφου. Οι συντελεστές της ταινίας είναι πρώτης γραμμής, ο σκηνοθέτης Monicelli, o σεναρίστας Suso Cecchi d’ Amico, που υπήρξε βασικός συνεργάτης του Luchino Visconti, o παραγωγός Franco Cristaldi, από τους πιο πετυχημένους και με καλλιτεχνική διάθεση της μεταπολεμικής Ευρώπης. Και φυσικά ένα λαμπρό επιτελείο ηθοποιών, που όλοι τους θα μπορούσαν να κρατήσουν μόνοι τους μια ταινία (κάτι που έγινε σε πολλές άλλες περιπτώσεις): ο Vittorio Gassmann, o Renato Salvatori, o μεγάλος Τοτό – η απόλυτη κωμική φιγούρα του ιταλικού κινηματογράφου, ο Marcello Mastroianni και η Claudia Cardinale στην πρώτη της εμφάνιση σε κινηματογραφική ταινία.
Η ταινία αναφέρεται θεματικά σε μια διάρρηξη, θέμα που οδήγησε ορισμένους κινηματογραφιστές σε λαμπρά αποτελέσματα (όπως τον John Huston στη «Ζούγκλα της ασφάλτου»). Χαρακτηριστικό των καλών ταινιών αυτή της κατηγορίας είναι πως η προσπάθεια διάρρηξης δεν έχει αίσιο αποτέλεσμα. Αντίθετα όμως με άλλες συναφείς ταινίες, εδώ η ομάδα διάρρηξης αποτελείται από …ερασιτέχνες. Και μόνο οι ιδιότητές τους προδικάζουν το τελικό αποτέλεσμα, ένας σύζυγος του οποίου η γυναίκα είναι στη φυλακή και κρατάει το παιδί τους, ένας αποτυχημένος μποξέρ, ένας βετεράνος διαρρήκτης που κρατά τη θέση του συμβούλου…
  Η συγγραφική ομάδα της ταινίας δείχνει με απλό και σαφή τρόπο την κατάσταση του μέσου Ιταλού στην πρώτη δεκαετία μετά τον πόλεμο. Αδυναμία προσαρμογής και αποδοχής της πραγματικότητας, προσπάθεια για την κατάκτηση μιας κοινωνικής θέσης, όνειρα και φιλοδοξίες που δε συμβαδίζουν με την κοινωνική τροχιά, που απαιτεί πλέον υποταγή και πειθαρχία, μισθωτή εργασία και προσαρμογή. Θυμίζουμε πως τα ίδια χρόνια, με παρόμοιο υλικό, ο Νίκος Κούνδουρος, έκανε τον λυρικό και τραγικό «Δράκο». 

               
Το αριστούργημα του Μονιτσέλι, με μοναδικότητα σε στιλ και περιεχόμενο, ορίζεται ως το «chiaroscuro – φωτεινό/σκοτεινό – της επικής κωμωδίας» και θεωρείται απαρχή της «ιταλικής κωμωδίας», που την επόμενη δεκαετία θα επαναπρότεινε ταινίες εκπληκτικής ποιότητας και σπουδαιότητας, βγαλμένες, λες, από την «προβολή» του νεορεαλιστικού κινήματος στο χρόνο.
Κωμωδία ώριμη, με «το κωμικό» να γίνεται πολύ σοβαρό και με ικανότητα στην αποτύπωση ιστορικά δύσκολων χρόνων. Ταινία με δομή σύνθετη και με ίντριγκα αρθρωτή. Με πορτρέτα ολόπλευρα – όχι καρικατούρες – με ανθρώπινο και συναισθηματικό εκτόπισμα, κυρίως όμως, με φύση διπλή, ιλαροτραγική, πλούσια σε απολαυστικές σατιρικές αποχρώσεις, διάτρητες από τόνους απαρηγόρητα μελαγχολικούς.
Η ιδέα της ιστορίας ξεκίνησε – όπως ομολόγησε ο Μονιτσέλι – από το «στοίχημα» για μια αστυνομικό – γκανγκστερικού είδους παρωδία (ο σκηνοθέτης κάνει συγκεκριμένη αναφορά στο νουάρ «Ριφιφί» (1955) του Ζυλ Ντασσέν), μέσα από μια παράδοξη αντίστιξη. Ενώ όμως στο «Ριφιφί» η ληστεία εκτελείται με τρόπο αριστοτεχνικό, με ζηλευτή χειρουργική ακρίβεια, ο μαρξιστής Μονιτσέλι και οι συνεργάτες του δείχνουν μια ομάδα αχρείων, πεινασμένων φτωχοδιάβολων να επιχειρούν να επιβιώσουν με κλοπές και ληστείες πολύ μεγαλύτερες από το μπόι τους, με προδιαγεγραμμένη κατάληξη, ακριβώς γιατί είναι φτωχοί.
Πολυφωνική η ενορχήστρωση θεμάτων και μοτίβων, καταστάσεων και χαρακτήρων, φόντων και πρώτων πλάνων (με τη δραματουργική έννοια του όρου). Συνεπής στη διάσταση του φωτεινού / σκοτεινού, η ταινία προχωρά με την εναλλαγή δύο παράλληλων ιστοριών, μια κωμική και μια δραματική, με σημείο κορύφωσης της τελευταίας το θάνατο του Κόζιμο που, μετά από ληστεία, για να διαφύγει τη σύλληψη, κατέληξε στις ρόδες ενός τραμ…
Η ταινία κλασική, επίκαιρη όσο ποτέ, πάνω από μισό αιώνα μετά, σπαρταράει από φρεσκάδα…
(Πηγή: Τζία Γιοβάνη)

Onibaba (1964) του Kaneto Shindo


Γιαπωνέζικη ταινία τρόμου από το σκηνοθέτη Kaneto Shindo κυριαρχούμενη από πρωτόγονα αισθήματα, μαύρο ερωτισμό, φρενήρη μουσική υπόκρουση (Hikaru Hayashi), μακάβριες και συνάμα λυρικές εικόνες εκπληκτικής ομορφιάς. Μια μοναδική κινηματογραφική εμπειρία που παγώνει το αίμα.
Bαθιά μέσα στα ανεμοδαρμένη έλη της μεσαιωνικής και εξαθλιωμένης από τους πολέμους Ιαπωνίας, μια φτωχή μητέρα και η νύφη της ζουν μια μοναχική ζωή, απελπισίας.
Έχουν φτάσει να σκοτώνουν ξεστρατισμένους σαμουράι και να πουλάνε τα υπάρχοντά τους για σιτάρι. Πετούν τα πτώματα σε μια βαθιά σκοτεινή τρύπα και επιβιώνουν χάρη στα πενιχρά τους λάφυρα. Όταν ένας λασπωμένος γείτονας επιστρέφει από κάποιες συμπλοκές, λαγνεία, ζήλια και οργή απειλούν να καταστρέψουν την εύθραυστη ύπαρξη των τριών τους, πριν μια δυσοίωνη δαιμονική μάσκα σφραγίσει τρομακτικά τη μοίρα τους.

Ο άνθρωπος με το χρυσό χέρι /The Man with the Golden Arm (1955) του Όττο Πρέμινγκερ


 Κριτική ανάλυση του Αλέξη Δερμεντζόγλου
Πού να πρωτομείνω σ’ αυτό το εκ παρεκκλίσεων νουάρ; Στις βελόνες που τρυπάνε τα χέρια του Σινάτρα, στην εκπληκτική τζαζ μουσική που μετατρέπει την ταινία σε μουσικότροπο ή στο παραισθητικό στιλ που είναι γυρισμένη, παραπέμποντας αισθητικά σ’ ένα μαστούρωμα; Τέτοια υπέροχη κολλώδη φωτογραφία και τέτοια καλλιτεχνικά ζενερίκ αρχής επιτρέπουν στον Πρέμινγκερ για μια ακόμη φορά να περάσει σ’ ένα (κρυφό) νεκροφιλικό σχόλιο.

Novecento - Part 2 (1976) του Μπερνάντο Μπερτολούτσι


Η ταινία ποταμός του Μπερτολούτσι (έχει διάρκεια πάνω από πέντε ώρες) αφηγείται την πορεία, μέσα από τις πρώτες πέντε δεκαετίες του αιώνα μας, της ιταλικής αγροτιάς και πιο ειδικά των χωρικών της μεγάλης πεδινής περιοχής της Εμίλια, όπου η σοσιαλιστική ιδέα είναι βαθιά ριζωμένη από παλιά, μέσα από την παράλληλη ιστορία δύο νέων που γεννήθηκαν την πρωτοχρονιά του 1900, σε γειτονικά σπίτια: ο γιός ενός τσιφλικά και ο γιος ενός κολίγα.

Novecento - Part 1 (1976) του Μπερνάντο Μπερτολούτσι


Η ταινία ποταμός του Μπερτολούτσι (έχει διάρκεια πάνω από πέντε ώρες) αφηγείται την πορεία, μέσα από τις πρώτες πέντε δεκαετίες του αιώνα μας, της ιταλικής αγροτιάς και πιο ειδικά των χωρικών της μεγάλης πεδινής περιοχής της Εμίλια, όπου η σοσιαλιστική ιδέα είναι βαθιά ριζωμένη από παλιά, μέσα από την παράλληλη ιστορία δύο νέων που γεννήθηκαν την πρωτοχρονιά του 1900, σε γειτονικά σπίτια: ο γιός ενός τσιφλικά και ο γιος ενός κολίγα.

«Ένας προφήτης, μα τι προφήτης!» / Life of Brian (1979) του Terry Jones



 Πρόγραμμα προβολής των «Φίλων του Σινεμά» με επιμέλεια του Δημήτρη Παπασπύρου
Η ταινία αυτή παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ως προς το εξής σημείο: Είναι ή δεν είναι βέβηλη και βλάσφημη; Η έκδοσή της συνοδεύτηκε από απαγόρευση προβολής σε χώρες όπως η Ιρλανδία, η Ιταλία (προβλήθηκε έντεκα χρόνια μετά το γύρισμά της) και η Νορβηγία. Οι άσπονδοι γείτονες των τελευταίων, Σουηδοί, διαφήμισαν αυτή την ταινία με τη φράση: «Ταινία τόσο αστεία, ώστε απαγορεύτηκε στη Νορβηγία!». Η παραγωγός εταιρεία ΕΜΙ εγκατέλειψε την παραγωγή της ταινίας βρίσκοντας το σενάριο βλάσφημο. Η ολοκλήρωση της ταινίας θα ματαιωνόταν, αν δεν έβαζε τα απαραίτητα χρήματα ο ex-Beatle George Harrison, ο οποίος είναι φίλος των μελών της ομάδας.

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

Ανάμεσα Στους Τοίχους / Entre Les Murs (2008) του Λοράν Καντέ


Ανάμεσα στους τοίχους
Νέος καθηγητής γαλλικών ο Φρανσουά σε ένα «δύσκολο» σχολείο, με πολλά παιδιά μεταναστών, θα προσπαθήσει να εμπλέξει τους μαθητές του στη διδασκαλία της γλώσσας σαν να ήταν το πιο διασκεδαστικό παιχνίδι. Μόνο που, όπως κάθε εκπαιδευτικό πείραμα, έτσι κι αυτό δεν μπορεί παρά να είναι γεμάτο από εμπόδια και βασανιστικά διλήμματα. Βασισμένος σε βιβλίο του Φρανσουά Μπεγκοντό (ο οποίος κρατά και τον πρωταγωνιστικό ρόλο), ο σκηνοθέτης του «Ελεύθερος Ωραρίου» Λοράν Καντέ επιστρέφει σε κοινωνικούς - ταξικούς προβληματισμούς με ένα φιλμ γεμάτο ενέργεια και αβίαστη ειλικρίνεια πάνω στην τεράστια δυναμική ενός μικρού, θεωρούμενου ως «προβληματικού» κοινωνικού πυρήνα.