Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

Oι λοττοφάγοι/ Waking Ned Devine (1998) του Kirk Jones





Ο Jackie O`Shea ζει σε ένα μικρό χωριό που αριθμεί μόλις 52 κατοίκους. Όταν μια μέρα διαβάσει στη εφημερίδα ότι ένας από τους συγχωριανούς του κέρδισε το τζακ ποτ στο Λόττο, προτείνει στον φίλο του, να βρουνε τον νικητή και να τον πείσουν να μοιραστεί μαζί τους τα κέρδη.

Τόνι Έρντμαν/Toni Erdmann (2016) της Maren Ade


ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΕΔΩ
Flashx.tv
Watchers
Thevideo
Flash
Vidzi
Ο Γουίνφρεντ είναι ένας μοναχικός καθηγητής μουσικής που διασκεδάζει μεταμφιεζόμενος και σκαρώνοντας φάρσες. Η καριερίστρια κόρη του Ίνες, με την οποία έχουν απομακρυνθεί εδώ και καιρό, είναι στέλεχος σε πολυεθνική στο Βουκουρέστι. Μια μέρα εκείνος θα εμφανιστεί απροειδοποίητα μπροστά της με περούκα και ψεύτικη οδοντοστοιχία και θα συστηθεί σε όλους ως Τόνι Έρντμαν.

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

Φόνος στην ομίχλη/Insomnia (1997) του Erik Skjoldbjærg

 


ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΕΔΩ:

Είδος Ταινίας : Crime, Horror, Mystery
Διάρκεια : 1 h 36 min
Σκηνοθεσία : Erik Skjoldbjærg
Σενάριο : Nikolaj Frobenius , Erik Skjoldbjærg
Ηθοποιοί : Stellan Skarsgård, Maria Mathiesen, Sverre Anker Ousdal
Ο Γιόνας Eνγκστρομ, ένας διάσημος Σουηδός αστυνομικός καλείται, μαζί με το συνεργάτη του, σε μια μικρή πόλη της βόρειας Nοργηβίας για να εξιχνιάσει τη δολοφονία μιας 15χρονης μαθήτριας. Το ενδιαφέρον της ταινίας αποτελούν ουσιαστικά μόνο οι καταστάσεις που σκιαγραφούνται, η σταδιακή ηθική φθορά του ήρωα, η παράξενη σχέση του με το δολοφόνο και οι αντιστροφές που αυτή προκαλεί. Το 2002 κυκλοφόρησε ένα εξίσου επιτυχημένο αναπροσαρμοσμένο ριμέικ του Kρίστοφερ Nόλαν με το «ζευγάρι» Aλ Πατσίνο–Pόμπιν Γουίλιαμς. 

Λεωφορείον ο Πόθος/A Streetcar named Desire"(1952) του Ελία Καζάν

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΕΔΩ:
https://openload.co/f/yHedyv7Pv6Q/scnd.mp4
Α/Μ | Διάρκεια: 122 Αμερικανική ταινία με τους: Μάρλον Μπράντο, Βίβιαν Λι, Κιμ Χάντερ, Καρλ Μάλντεν
«Οποιος κι αν είσαι, πάντα βασιζόμουν στην καλοσύνη των ξένων.»
Η Μπλανς, μια καταθλιπτική δασκάλα, έρχεται να μείνει στο σπίτι της αδελφής της στη Νέα Ορλεάνη, προκαλώντας την εχθρότητα (αλλά και τον κρυφό ερωτικό πόθο) του άξεστου συζύγου της τελευταίας. Υποδειγματική διασκευή του καλύτερου θεατρικού έργου του Τένεσι Γουίλιαμς, σε μια ταινία που τιμήθηκε με 4 Όσκαρ κι άφησε εποχή για τη ζωώδη παρουσία του Μάρλον Μπράντο, ο οποίος τονίζει τον ερωτισμό του ανδρικού σώματος.

Ο Τελευταίος Βασιλιάς της Σκοτίας/ The Last King of Scotland (2006)του Kevin McDonald


ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΕΔΩ
ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΕΔΩ
 Κριτική ανάλυση του Δημήτρη Παπασπύρου
Ο κινηματογράφος είναι η τέχνη της εξαπάτησης. Έχουμε πολλά τεκμήρια στη διαθεσή μας προκειμένου να στηρίξουμε αυτήν την πεποίθηση: π.χ. "F for Fake" του Orson Welles, επίσης σχεδόν όλη η φιλμογραφία του Alfred Hitchcock, ο οποίος παίζει αλύπητα με τους θεατές του. Εδώ που τα λέμε και οι θεατές απολαμβάνουν τη διαδικασία της εξαπάτησης: θυμάστε πόσο λατρέψαμε το "The Usual Suspects"; Μάλλον οι Βρεττανοί λατρεύουν την εξαπάτηση στο σινεμά, βλέπετε Βρεττανός είναι και ο Kevin McDonald, σκηνοθέτης της ταινίας "The Last King of Scotland". Και πού είναι η εξαπάτηση; η ταινία δείχνει να αναφέρεται βιογραφικά στον Idi Amin, τον αδίστακτο δικτάτορα της Ουγκάντα στη δεκαετία του 1970.

Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017

La La Land (2016)του Ντέμιαν Σαζέλ


ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΕΔΩ
1) http://vidzi.tv/03k6onyizf9t.html
2) http://vidto.me/a8wzwzvqs10c.html



Κριτική Γιάννη Ζουμπουλάκη (http://www.tovima.gr/)
Μαγεία στην πόλη των χαμένων ονείρων
Ακούγοντας έναν τίτλο όπως «LA LA Land», το μυαλό σου αρχικώς πηγαίνει στο «τρα -λα -λά», κάτι που εκτός από τραγούδι δηλώνει και μια ευχάριστη τρέλα. Όμως LA είναι και τα αρχικά του Los Angeles, της πόλης στην οποία διαδραματίζεται η ιστορία της ταινίας και έτσι το LA του τίτλου της ταινίας του Ντέμιαν Σαζέλ («Χωρίς μέτρο»), είναι κάτι σαν συνδυασμός όλων των παραπάνω.
Στο σύγχρονο Λος Αντζελες λοιπόν, την Πόλη των Αγγέλων, ένας ανορθόδοξος έρωτας  προσπαθεί να ανθίσει. Εκείνη είναι η Μία (Εμα Στόουν), σερβιτόρα που προσπαθεί να γίνει ηθοποιός σε μια πόλη που χρειάζεσαι πολύ γερό στομάχι για να τα βγάλεις πέρα με τον τρομερό ανταγωνισμό. Εκείνος είναι ο Σεμπάστιαν (Ράιαν Γκόσλινγκ), πιανίστας της τζαζ, με όνειρο να ανοίξει κάποτε ένα κλαμπ παραδοσιακής τζαζ . Δύσκολος χαρακτήρας, «ένας φοίνικας που αναδύεται μέσα από τις στάχτες του» όπως ο Σεμπάστιαν αποκαλεί τον εαυτό του, θέλει να ακολουθήσει τα χνάρια του Τελόνιους Μονκ και του Κένι Κλαρκ, μακριά από τον τον σύγχρονο εκφυλισμό μιας μουσικής που τόσο πολύ αγαπά αλλά βλέπει να αργοπεθαίνει.

Βαριετέ (1985) του Νίκου Παναγιωτόπουλου






Αποτέλεσμα εικόνας για βαριετε 1985 ταινια

Ένας σκηνοθέτης, σε υπαρξιακή και δημιουργική κρίση, προσπαθεί να συλλάβει και να μορφοποιήσει το σενάριο της νέας ταινίας του. Επινοεί μια ιστορία με ήρωα έναν επιτυχημένο άνδρα, σε υπαρξιακή κρίση, ο οποίος χωρίζει απ’ τη γυναίκα του. Γνωρίζεται με μία άλλη γυναίκα, ζει μαζί της μια δυνατή ερωτική περιπέτεια και αναζητεί τη συνέχεια της ερωτικής τους ιστορίας σε ένα ταξίδι, αλλά απογοητεύεται πλήρως. Μετά απ’ όλα αυτά επιστρέφει στη γυναίκα του, ένα συναίσθημα όμως μοναξιάς και εγκατάλειψης τρώει τα σωθικά του. Έτσι θέτει τέρμα στη ζωή του.

Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

Τα χρώματα της ίριδος(1974)του Νίκου Παναγιωτόπουλου

Τα χρώματα της ίριδος - Μέρος Α' - Video Dailymotion:
Τα χρώματα της ίριδος - Μέρος Β' - Video Dailymotion:

Σενάριο & Σκηνοθεσία: Νίκος Παναγιωτόπουλος
Πρωταγωνιστές Νικήτας Τσακίρογλου, Βαγγέλης Καζάν, Έλενα Κυρανά, Γιώργος Μοσχίδης, Γιώργος Διαλεγμένος, Τάκης Βουλαλάς
Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων μιας ταινίας, ένας άγνωστος άνδρας μπαίνει μέσα στο πλάνο που κινηματογραφείται κρατώντας μια ομπρέλα, βαδίζει μέσα στη θάλασσα και εξαφανίζεται. Οι άνθρωποι της παραγωγής υποστηρίζουν ότι πρόκειται για διαφημιστικό τρυκ, αλλά ο μουσικός της ταινίας ερευνά το περιστατικό, προβληματίζεται και, αναπαριστάνοντας τη στιγμή της εξαφάνισης, εξαφανίζεται με τη σειρά του.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΝΙΚΟ ΠΑΝΑΓΩΤΟΠΟΥΛΟ

 
Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος ( 6 Νοεμβρίου 1941 - 12 Ιανουαρίου 2016) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης και σεναριογράφος.Γεννήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 1941, στην Μυτιλήνη. Σπούδασε σκηνοθεσία κινηματογράφου στην Αθήνα και ξεκίνησε την καριέρα του ως βοηθός σκηνοθέτη σε ελληνικές αλλά και ξένες παραγωγές. Το 1960-1973 έζησε στο Παρίσι, όπου παρακολούθησε μαθήματα κινηματογράφου στο ινστιτούτο Φιλμολογίας της Σορβόνης, ενώ την ίδια περίοδο συνήθιζε να περνά τον χρόνο του στην en:Cinémathèque Française, γαλλική ταινιοθήκη όπου κατέχει ένα από τα μεγαλύτερα αρχεία ταινιών στον κόσμο. Το 1973 επέστρεψε στην Αθήνα. Πλάι του καθ'όλη την διάρκεια της ζωής του, η σύντροφός του Μαριάννα Σπανουδάκη, η οποία, ως ενδυματολόγος, συμμετείχε πιστά σε όλες του τις παραγωγές. Από το 1974 σκηνοθέτησε, με ξεχωριστό αφηγηματικό στυλ, ταινίες που θεματικά προσεγγίζουν ζητήματα ερωτικής αυταπάτης και φθοράς των ανθρωπίνων σχέσεων. Ταινίες του έχουν συμμετάσχει σε διεθνή φεστιβάλ και έχουν τιμηθεί με σημαντικές διακρίσεις.('' Οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας " κέρδισαν τη Χρυσή Λεοπάρδαλη στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο, "Delivery", "Αθήνα-Κωνσταντινούπολη").Πέθανε στις 12 Ιανουαρίου του 2016, σε ηλικία 74 ετών, μετά από καρδιακό επεισόδιο.

Φιλμογραφία

  • Τα χρώματα της Ίριδος (1974)
  • Οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας (1978)
  • Μελόδραμα;(1981)
  • Βαριετέ (1985)
  • Η γυναίκα που έβλεπε τα όνειρα (1988)
  • Ονειρεύομαι τους φίλους μου (1993)
  • Ο εργένης (1997)
  • Αυτή η νύχτα μένει (1999)
  • Beautiful people (2001)
  • Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου (2002)
  • Delivery (2004)
  • Πεθαίνοντας στην Αθήνα (2006)
  • Αθήνα- Κωνσταντινούπολη (2008)
  • Τα οπωροφόρα της Αθήνας (2010)
  • Δεσμά αίματος (2012)
  • Η λιμουζίνα: κωμωδία παρεξηγήσεων (2013)
  • Η κόρη του Ρέμπραντ (2015)
Ως ηθοποιός συμμετείχε στην παραγωγή "Πέντε λεπτά ακόμα" του Γιάννη Ξανθόπουλου.

Οι Τεμπέληδες της Εύφορης Κοιλάδας (1978) του Νίκου Παναγιωτόπουλου

Αποτέλεσμα εικόνας για οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας



Τέσσερις άντρες, ένας πατέρας και οι τρεις γιοι του (Βασίλης Διαμαντόπουλος, Νικήτας Τσακίρογλου, Γιώργος Διαλεγμένος, Δημήτρης Πουλικάκος) κληρονομούν ένα αρχοντικό σπίτι, στη μέση ενός εύφορου κήπου. Μαζί με το σπίτι κληρονομούν και την όμορφη υπηρέτρια (Όλγα Καρλάτου), και πέφτουν σε λήθαργο, απ’ τον οποίο βγαίνουν μόνο για να φάνε και να κάνουν σεξ με την υπηρέτρια. Ο μικρότερος γιος δυσφορεί, εξαιτίας της κατάστασης και, όταν βρίσκει τυχαία ένα βιβλίο με την ιστορία της γαλλικής επανάστασης, ξεσηκώνεται αποφασισμένος να ξεφύγει από τη στασιμότητα και τον εφιαλτικό εγκλεισμό. Ακολουθεί την υπηρέτρια και, προσπαθώντας να βγει από την «κοιλάδα της νάρκης», αποκοιμιέται στον κορμό ενός δέντρου.

Αυτή Η Νύχτα Μένει (1999) του Νίκου Παναγιωτόπουλου











 
Ελλάδα, 1999 Έγχρωμο, 120’
Σκηνοθεσία: Nίκος Παναγιωτόπουλος
Σενάριο: Nίκος Παναγιωτόπουλος, Θάνος Aλεξανδρής
Ηθοποιοί: Nίκος Kουρής, Aθηνά Mαξίμου, Zωή Nαλμπάντη, Kώστας Mαρκόπουλος

O Aντρέας και η Στέλλα, δυο νέα παιδιά, παίζουν το παιχνίδι της ζωής και της επιβίωσης στη σύγχρονη Eλλάδα της ανεργίας, των μεταναστών και των κλειστών οριζόντων. Θα μάθουν και προπάντων θα πάθουν, διασχίζοντας μια Eλλάδα που αλλάζει μένοντας ίδια, μέσα από τα ναρκοθετημένα τοπία της ανάγκης, του έρωτα και της επιθυμίας. Ένας πολύμορφος κόσμος θα παρελάσει μπροστά τους. Aπό τις EBΓEΣ και τις ταράτσες της Aθήνας, στα χιονισμένα βουνά και τα σκυλάδικα της επαρχίας. Tρένα, λεωφορεία, σταθμοί, παγωμένα δωμάτια ξενοδοχείων, νύχτες αμαρτωλές με αλκοόλ και μουσικές μπουζουκιών, με τραγουδίστριες-κονσοματρίς και απαιτητικούς πελάτες, με ρωσίδες χορεύτριες, με μποξέρ-συγγραφείς και γαλατάδες-φιλοσόφους, αλλά και με αληθινούς δολοφόνους και πραγματικά όπλα. Στο τέρμα αυτής της περιπλάνησης, μπροστά στη γυμνή απειλή της βίας, ο φόβος θα τους δείξει το πρόσωπό του, κι ενώ το χιόνι θα πέφτει βουβό, μια φωνή μέσα τους θα ψιθυρίσει: "Όμορφα, παιδιά! H περιπέτεια πέθανε!".

 Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος είχε γράψει για το Αυτή η νύχτα μένει: «...είναι η μόνη ταινία που έχω κάνει που δεν φοβάμαι να μπω στην αίθουσα μετά την προβολή. Οι θεατές είναι σε κατάσταση ευφορίας, και πρέπει να ομολογήσω ότι όχι μόνον δεν μου είναι δυσάρεστο, αλλά αισθάνομαι και φοβερά κολακευμένος, παρ’ όλες τις γνωστές θέσεις μου για το «κοινό», για την «κοινή γνώμη», την «κοινή λογική» και την «κοινή ηθική»...»
 

Μελόδραμα; (1980)του Νίκου Παναγιωτόπουλου


Melodrama? Poster


Ένας τριαντάχρονος, που επιστρέφει από την Αμερική (Λευτέρης Βογιατζής) σε πλήρη υπαρξιακή κρίση, έρχεται στην Κέρκυρα για να δει την άρρωστη μητέρα του και προσπαθεί να πιαστεί από έναν απελπισμένο έρωτα με μια νεαρή δασκάλα μουσικής (Μαρία Ξενουδάκη). Στην πορεία αυτή, μέσα σε ένα βαρύ και αποπνικτικό τοπίο, θα χάσει τον έρωτά του και θα δώσει μόνος του τέλος στο μαρτύριο της άρρωστης μητέρας του.

Εννιά μέρες ενός χρόνου(1962) του Μιχαήλ Ρομμ


Η ταινία «Εννιά μέρες ενός χρόνου», αποτελεί όχι απλώς το αριστούργημα του δημιουργού της Mikhail Romm, αλλά ταυτόχρονα και μια από τις πιο επαναστατικές ταινίες του Σοβιετικού σινεμά, που πνίγονταν μέχρι τότε κάτω από τις επιταγές του Σοβιετικού ρεαλισμού. Η εισαγωγή στο φιλμ γίνεται με την κάμερα τοποθετημένη σε αεροπλάνο, να καταγράφει από ψηλά την αχανή και πανέμορφη ρωσική ύπαιθρο. Στη συνέχεια μεταφερόμαστε στο εσωτερικό ενός εργοστασίου πυρηνικών ερευνών, που θα αποτελέσει τον κεντρικό άξονα της ιστορίας μας. Τοίχοι ομοιογενείς, βιομηχανική έως φουτουριστική αισθητική παντού και σιωπή ανάμεσα στους ανθρώπους, που διασπάται απότομα από έναν οξύ προειδοποιητικό συριγμό κινδύνου.

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Γυμνοί στον Ήλιο/ Plein Soleil(1960) του René Clément


Φωτογραφία του Nikos Aggelidis.
Ο Τομ Ρίπλεϋ αναχωρεί από την Αμερική για την Ιταλία, με σκοπό να αναζητήσει τον παλιό του συμμαθητή Φίλιπ Γκρίνλιφ, μετά από εντολή (επί πληρωμή) του πλούσιου πατέρα του, ο οποίος ανησυχεί για την αδικαιολόγητη παραμονή του γιου του στη μεσογειακή χώρα. Ο Τομ τον βρίσκει να ζει μια ανέμελη και ηδονιστική ζωή πλεϊμπόι, χωρίς να τον απασχολεί η επιστροφή στο πατρικό του και αμέσως σχεδιάζει, με μεθοδικό όσο και σατανικό τρόπο, τη δολοφονία του Φίλιπ, με απώτερο στόχο να οικειοποιηθεί την ταυτότητά του... 

Δύο Ημέρες, Μία Νύχτα/ Two Days, One Night (2014) των Ζαν-Πιέρ και Λικ Νταρντέν


Γαλλοβελγική ταινία, σκηνοθεσία Ζαν-Πιέρ και Λικ Νταρντέν με τους: Μάριον Κοτιγιάρ, Φαμπρίτσιο Ρονγκιόνε, Κατρίν Σαλέ
Η Σαντρά είναι μια εργαζόμενη μητέρα σε εξαιρετικά δύσκολη θέση. Θα χάσει τη δουλειά της, εκτός κι αν καταφέρει μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο να μεταπείσει τους συναδέλφους της, ώστε να αποποιηθούν το μπόνους τους. Η ηρωίδα θα δώσει μια μάχη ενάντια στο χρόνο, αλλά και σε ένα ολόκληρο σύστημα που καταβροχθίζει την έννοια της ατομικής ευθύνης. Στο γνώριμο ύφος τους η αδερφοί Νταρντέν, μας χαρίζουν ακόμη μια διεισδυτική και πολιτικά αιχμηρή ταινία, ένα κοινωνικό σχόλιο για τα σημεία των καιρών μας. 
Πολιτικά διεισδυτική και σκηνοθετικά αριστοτεχνική, η συγκινητικότερη ταινία των αδερφών Νταρντέν είναι ένα καίρια λιτό, ευθύβολο και απόλυτα επίκαιρο κοινωνικό δράμα .Εκπληκτική είναι η ερμηνεία της Μαριόν Κοτιγιάρ στο ρόλο της Σαντρά

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Μέρες οργής/Vredens dag (1943) του Καρλ Ντράγιερ

Συντελεστές: Καρλ Ντράγιερ (Σεναριογράφος), Μόγκενς Σκοτ-Χάνσεν (Σεναριογράφος), Πολ Κνούντσεν (Σεναριογράφος), Χανς Βίερς-Γιένσεν (Συγγραφέας), Καρλ Άντερσον (Διεύθυνση Φωτογραφίας), Τόρκιλντ Ρόζε (Ηθοποιός), Σίγκριντ Νέγενταμ (Ηθοποιός), Λίσμπεθ Μόβιν (Ηθοποιός), Πρέμπεν Λέντορφ (Ηθοποιός), Πολ Σίρμπεκ (Μουσική)

Σε ένα μικρό χωριό στη Δανία του 17ου αιώνα, ο πάστορας Άμπσαλον παντρεύεται την πολύ νεότερή του Άννα, κόρη μιας υποτιθέμενης μάγισσας. Ο ερχομός του γιου του, Μάρτιν (από τον πρώτο του γάμο), αναστατώνει το σπιτικό του. Ο νεαρός ερωτεύεται τη σχεδόν συνομήλικη μητριά του, κι εκείνη δεν αργεί να ανταποκριθεί. Ο Άμπσαλον μαθαίνει την αλήθεια από την ίδια την Άννα και, σοκαρισμένος, πεθαίνει. Στην κηδεία του, η πεθερά της που ποτέ δε ενέκρινε τον γάμο, την κατηγορεί ως μάγισσα. Επεκτείνοντας τον προβληματισμό του Πάθους της Ζαν ντ’ Αρκ γύρω από τον σκοταδισμό και τη μισαλλοδοξία, ο Ντράγιερ εστιάζει το βλέμμα του στην ψυχοσύνθεση και το κοινωνικό πλαίσιο μιας αδιάλλακτης κοινωνίας: μας εκθέτει έναν κόσμο όπου ο θρησκευτικός φανατισμός μολύνει το μυαλό των ανθρώπων και οδηγεί σε ένα παρανοϊκό κυνήγι μαγισσών. Υπό αυτή την έννοια, η ταινία, η οποία γυρίστηκε στην κατεχόμενη από τους Ναζί Δανία, μπορεί να αναγνωσθεί και ως μια αλληγορία για τον ναζισμό.

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Οι Καταραμένοι/La Caduta degli dei /The Damned (1969) του Luchino Visconti ..

Αποτέλεσμα εικόνας για Οι Καταραμένοι Luchino Visconti ..
Η ιστορία της ανόδου και της επικράτησης του ναζισμού στη Γερμανία
 του μεσοπολέμου μέσα από τη ζωή και τις σχέσεις μιας οικογένειας αριστοκρατών μεγαλοβιομηχάνων.

Σατανική επιχείρηση / Seconds (1966)του John Frankenheimer

Σχετική εικόνα

Πετυχημένος τραπεζίτης σε υπαρξιακή κρίση έρχεται σε επαφή με μυστηριώδη εταιρεία που υπόσχεται να του αλλάξει ριζικά τη ζωή. Με καινούρια πλέον ταυτότητα και αλλαγμένο παρουσιαστικό, ο ήρωας σβήνει κάθε ίχνος από το παρελθόν του και ξεκινά από την αρχή, συνειδητοποιεί όμως λίγο αργά τον απίστευτο εφιάλτη στον οποίο έχει παγιδευτεί... 
Απροσδόκητες γωνιές λήψης, αίσθημα ανασφάλειας και φόβου, δεξιοτεχνική σκηνοθεσία, ο Ροκ Χάντσον στον πιο απροσδόκητο ρόλο της καριέρας του και ένα από τα πιο σοκαριστικά φινάλε που έγιναν ποτέ, είναι μερικές μονάχα από τις αρετές που μετέτρεψαν το εκπληκτικό αυτό φιλμ του Φρανκενχάιμερ σε μια από τις πιο θαρραλέες, αλλά καταραμένες δημιουργίες του αμερικανικού σινεμά στα sixties.

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

Amarcord (1973) του Federico Fellini


Mία πανέμορφη και νοσταλγική ταινία πάνω στην παιδική ηλικία του Φελίνι, έξοχη τοιχογραφία των ηθών ενός χωριού της επαρχίας, που χάρισε στον μεγάλο σκηνοθέτη το τρίτο του Όσκαρ . Η ταινία αγαπήθηκε όσο λίγες άλλες του Φελίνι κυρίως λόγω της νοσταλγίας που αναδύει και της αγνότητας των χαρακτήρων.Περιγράφει την καθημερινή ζωή, στο κλειστό και απομονωμένο από τον υπόλοιπο κόσμο χωριό σε μια συγκεκριμένη ιστορική περίοδο, τη δεκαετία του ’30 κάτω από το φασιστικό καθεστώς. 
Η ζωή του χωριού αποτελείται από παραδοσιακές τελετουργίες, οικογενειακές, θρησκευτικές (σκηνή της εξομολόγησης), κοινωνικές (σκηνή του γάμου, της κηδείας, του σχολείου, της φασιστικής παρέλασης), εποχιακές (το αντίο στο χειμώνα, η φθινοπωρινή ομίχλη, το πρώτο χιόνι) και καταγράφονται με το γνώριμο μπρίο, «ανοιχτόκαρδο» και λυρικό ύφος του Φελίνι. Η ποίηση στην ταινία παράγεται από το στήσιμο κατάλληλων εικόνων: το παγώνι που εμφανίζεται στον ουρανό μαζί με το χιόνι, η γνωριμία με τον έρωτα των νεαρών μαθητών, η ατμόσφαιρα που δημιουργείται στο τέλος μετά το γάμο, όταν ο αέρας σηκώνει ξαφνικά σκόνη, το τραπεζομάντηλο που αδειάζει και η φυγή όλων που ερημώνει το χώρο και προκαλεί μελαγχολία.

La Dolce Vita (1960)Federico Fellini



Το πρώτο μεγάλο αριστούργημα του Fellini, σήμα κατατεθέν του σκηνοθέτη και η ταινία που αποτέλεσε όσο ελάχιστες βαρυσήμαντο γεγονός στην εποχή της, καθιερώνοντας ορολογίες αλλά και τον maestro στο διεθνές στερέωμα. Καθρέφτης μιας κοινωνίας και των ηθών της, μια ταινία που ξεσηκώνει, προκαλεί σκάνδαλο, γίνεται μύθος (στην ελληνική γλώσσα, ίσως και σε άλλες, ο τίτλος της έχει περάσει στην καθομιλουμένη για να σημάνει την τρυφηλή και έντονη νυχτερινή ζωή, όπως και το «παπαράτσι» από το επίθετο του ήρωα της ταινίας). Την ταινία κρατούν στιβαρά, δύο ιερά τέρατα της ιταλικής ηθοποιίας και δύο αγαπημένοι και πολυχρησιμοποιημένοι από τον Fellini ηθοποιοί, ο Marcello Mastroianni (με την απέριττη ερμηνεία του) και η πληθωρική φιγούρα της Anouk Aimee, ενώ η Anita Ekberg θρονιάζεται ως το απόλυτο sex symbol της εποχής.

8½ (1963) του Federico Fellini


Αυτοβιογραφική σπουδή στην αφήγηση και στη βιωματική αντιμετώπιση της τέχνης, δοσμένα σε ένα ακούσια ψυχαναλυτικό παιχνίδι χωρίς επιστροφή.

Ταξίδι στο Τόκυο (1953)του Γιασουχίρο Όζου

Ένα ζευγάρι ηλικιωμένων, ο Χιραγιάμα Σουκίτσι και η σύζυγός του Τόμι, έρχονται στο Τόκιο με σκοπό να επισκεφθούν τα παιδιά τους. Αρχικά τους φιλοξενεί ο μεγάλος τους γιος Κόιτσι με την γυναίκα του. Καθώς όμως γρήγορα ενοχλούνται από την παρουσία τους, τους ξαποστέλνουν στην άλλη τους κόρη την Σιγκέ. Αυτή, με τη σειρά της, τους ξεφορτώνεται και σε συμφωνία με τον αδελφό της, τους «δωρίζουν» υποχρεωτικές διακοπές στα λουτρά του Ατάμι. Όμως εκεί υπάρχει φασαρία και πολυκοσμία και οι δύο ηλικιωμένοι δεν μπορούν να ησυχάσουν. Επιστρέφοντας στο Τόκιο αναζητούν ένα μέρος για να περάσουν το βράδυ. Το μοναδικό πρόσωπο που τους φιλοξενεί, τους υποδέχεται με χαρά και τους συμπεριφέρεται με ευγένεια είναι η Νορίκο, η γυναίκα του γιου τους που χάθηκε, χρόνια πριν, στον πόλεμο. Επιστρέφοντας στο σπίτι τους, στην επαρχία η Τόμι αρρωσταίνει και ύστερα από λίγες μέρες πεθαίνει. Μετά την κηδεία η μόνη που μένει στο σπίτι για να κάνει συντροφιά στον γέρο πατέρα είναι η Νορίκο.

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Οι έρωτες μιας ξανθιάς(1965)του Μίλος Φόρμαν



Τσεχοσλοβακική ταινία, σκηνοθεσία Μίλος Φόρμαν με τους: Χάνα Μπρέτσκοβα, Βλαντιμίρ Πουσόλτ
Μια εργάτρια στην τσέχικη επαρχία έχει εφήμερη ερωτική σχέση μ' έναν πρωτευουσιάνο μουσικό, ο οποίος στη συνέχεια δεν δίνει σημεία ζωής. Η νεαρή τον επισκέπτεται απροειδοποίητα στην Πράγα, προκαλώντας αναστάτωση στους συντηρητικούς γονείς του. Η ταινία που έκανε διεθνώς γνωστό τον Μίλος Φόρμαν. Τυπικό δείγμα της τσέχικης νουβέλ βαγκ των σίξτις.


ΓΛΥΚΟΠΙΚΡΗ ΗΘΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΤΣΕΧΟΣΛΟΒΑΚΙΑΣ ΤΩΝ ΣΙΞΤΙΣ. Η ΤΑΙΝΙΑ ΕΚΑΝΕ ΜΕΓΑΛΗ ΑΙΣΘΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ, ΦΑΝΤΑΖΕΙ ΛΙΓΟ ΞΕΠΕΡΑΣΜΕΝΗ ΣΗΜΕΡΑ, ΕΙΝΑΙ ΟΜΩΣ ΠΑΝΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΚΑΙ ΣΩΣΤΗ ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΦΥΛΩΝ Ή ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥΣ.

Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

Ο Γαλάζιος Αγγελος / Der Blaue Engel (1930) του Josef von Sternberg

Ο τραγικός έρωτας ενός μεσήλικα καθηγητή για μια πικάντικη καμπαρετζού, ο γάμος και η εγκατάλειψη. Μια αλληγορία για την πτώση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, όπου το ηθικό και ψυχολογικό κατρακύλισμα του πρωταγωνιστή (καθηγητή), στυλοβάτη του κοινωνικού κατεστημένου, συνδυάζεται μ αυτό της Γερμανίας. Βαθιά πεσιμιστικό φιλμ, με εξαιρετική κινηματογράφηση των νεκρών χρόνων και χώρων. Ο Ιμανουέλ είναι ένας σχολαστικός και συντηρητικός καθηγητής στο πανεπιστήμιο ο οποίος σε μία προσπάθεια να διαπιστώσει ποιοι από τους μαθητές του συχνάζουν στο καμπαρέ Γαλάζιος Άγγελος, το επισκέπτεται και γνωρίζει την σαγηνευτική Lola Lola τραγουδίστρια και χορεύτρια. Ο καθηγητής παγιδεύεται από τα θέλγητρα της, την παντρεύεται και την ακολουθεί σε μία on the road ζωή, πορεία προς την ολοκληρωτική απώλεια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, για να καταλήξει ένα σχεδόν μέλος του γκροτέσκο θιάσου της.

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

Όταν πετούν οι γερανοί (1957) Mikhail Kalatozov

Ηθοποιοί:Tatyana Samoylova, Aleksey Batalov, Vasiliy Merkurev
ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΕΔΩ

Η ΕΔΩ
H Βερόνικα και ο Μπόρις είναι ερωτευμένοι και ετοιμάζονται να παντρευτούν. Όμως πριν προλάβουν να χαρούν, χωρίζουν γιατί ο Μπόρις φεύγει στο μέτωπο. Η Βερόνικα χάνει τα ίχνη του και πέφτει σε κατάθλιψη. Η επικοινωνία ανάμεσά τους χάνεται και η Βερόνικα πείθεται ότι ο Μπόρις έχει πεθάνει, ενώ ο ξάδελφός του, που έχει αποφύγει τη στράτευση, την πολιορκεί, κάνοντας απεγνωσμένες προσπάθειες να την κερδίσει... 
Λυρικό αντιπολεμικό δράμα, που αντανακλά καλύτερα από κάθε άλλη σοβιετική ταινία το (προσωρινό) τέλος της σταλινικής εποχής, στις τέχνες και στα γράμματα. Εικόνες ενός εκθαμβωτικού λυρισμού συνοδεύουν μία από τις ωραιότερες (και τραγικές) ιστορίες αγάπης του παγκόσμιου σινεμά. Παίχτηκε με τεράστια απήχηση στη Δύση, βραβεύτηκε με τον Χρυσό Φοίνικα του φεστιβάλ Καννών του 1958, καθιέρωσε μια σουπερστάρ της Ρωσίας, την Τατιάνα Σαμοίλοβα και αποκάλυψε στο πλατύ κοινό ένα καινούριο κινηματογράφο από τη Σοβιετική Ένωση. Ο πειραματισμός με την κάμερα, που ήταν ταμπού στη σταλινική περίοδο, άρχισε να αναδύεται και πάλι.

Η Έβδομη Σφραγίδα (1957) του Ινγκμαρ Μπέργκμαν

Σχετική εικόνα
* Det sjunde inseglet. Σουηδία, 1957. Σκηνοθεσία - σενάριο: Ινγκμαρ Μπέργκμαν. Ηθοποιοί: Μαξ φον Σίντοβ, Γκούναρ Μγιόρνστραντ, Νιλς Πόπε, Μπίμπι Αντερσον. 105 λεπτά.
ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ. ΜΕ ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΝΕΙΠΩΤΗΣ ΔΡΑΜΑΤΟΥΡΓΙΚΗΣ, ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ. ΒΡΑΒΕΥΜΕΝΗ ΜΕ ΕΙΔΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΝΝΩΝ 1957.

Ευδοκία (1971) του Αλέξη Δαμιανού


Ένας λεβεντόκορμος και μπρούτος λοχίας, ο Μπάσκος (Γιώργος Κουτούζης), γνωρίζει σε μια ταβέρνα μια μοναδικής ομορφιάς και ζωικότητας πόρνη, την Ευδοκία (Μαρία Βασιλείου) και την ερωτεύεται. Εκείνη τον ξεχωρίζει απ’ τους άλλους άντρες κι αρχίζει να κάνει παρέα μαζί του, αλλά ο προστάτης κι αγαπητικός της (Χρήστος Ζορμπάς) αντιδρά βίαια. Ο σύντομος ερωτικός δεσμός των δύο νέων οδηγείται σε ποικίλες αμφιταλαντεύσεις. Όταν όμως ο λοχίας απολύεται και είναι έτοιμος να ριχτεί στη μάχη της ζωής, ο προστάτης της Ευδοκίας και οι φίλοι του επανέρχονται, τον ξυλοκοπούν και του παίρνουν την κοπέλα για να συνεχίσουν να την εκμεταλλεύονται.
H ταινία είναι γεμάτη αντιφάσεις. Ο αγνός έρωτας μιας πόρνης με ένα στρατιώτη.Η πρόταση γάμου του λοχία στην Ευδοκία ύστερα από λίγες ώρες γνωριμίας, οι διαδοχικοί καβγάδες και οι επανασυνδέσεις του ζευγαριού.
Είναι απορίας άξιο πως ο Δαμιανός κατάφερε να μεταμορφώσει μια απλή ιστορία σε αρχαία τραγωδία. Εισέβαλε στο κέντρο της νεοελληνικής περιπέτειας, ξετρύπωσε την ψυχή της, υπονόμευσε τις αξίες  της(την ιδεολογία της αντιπαροχής και του ρετιρέ). Πλησίασε τον κινηματογράφο με τρόπο υλικό, χωμάτινο. Η κινηματογράφηση του έχει την τραχύτητα του βράχου. Το φιλμ παίρνει λοιπόν, τις διαστάσεις συμβόλου, σπάζοντας τα πλαίσια του ρεαλισμού. Επίσης ξεπερνάει και τον-σε πρώτο επίπεδο-νατουραλισμό του, λόγω της έντονα οξυμμένης μορφής που ο νατουραλισμός αυτός παίρνει..Το ζεϊμπέκικο θα μείνει στην ιστορία..«Σήμερον κρεμάται επί ξύλου» έψελνε ψιθυριστά ο Αλέξης Δαμιανός σε πολλά πλάνα γυρισμάτων, για να δημιουργηθεί ατμόσφαιρα. Κι ακριβώς αυτή η ψαλμωδία στάθηκε πηγή έμπνευσης για τον Μάνο Λοΐζο, ώστε να «ανακαλύψει» στο πιάνο – στο σπίτι του σκηνοθέτη την θρυλική πια μουσική!


Ηνίοχος (1995)του Αλέξη Δαμιανού




Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

Ο Μεγάλος Πόλεμος / La Grande Guerra (1959) του Μάριο Μονιτσέλι

Ο Μεγάλος Πόλεμος (Ιταλία - Γαλλία, 1959, Διάρκεια: 137΄) του Μάριο Μονιτσέλι με τους Βιτόριο Γκάσμαν, Αλμπέρτο Σόρντι, Σιλβάνα Μανγκάνο, Φόλκο Λούλι.
Ιταλία, 1916. Ο Ορέστι κι ο Τζιοβάνι καλούνται μαζί με όλη την ιταλική νεολαία να πολεμήσουν στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Και οι δύο προσπαθούν να το αποφύγουν με κάθε μέσο. Τα δύο φιλαράκια (που υποδύονται υπέροχα οι έξοχοι κωμικοί Αλμπέρτο Σόρντι και Βιτόριο Γκάσμαν) δεν κάνουν για πόλεμο - καταφέρνουν και επιβιώνουν από τις συνεχείς αναποδιές χάρις στην εφευρετικότητα και την πονηριά τους. Ξεγελάνε φαντάρους, λοχίες, βαθμοφόρους, άγνωστες κοπέλες, τους πάντες. Με βασικό εφόδιο την υπέρμετρη αισιοδοξία, μπαίνουν στην μάχη σαν παιδιά που πολεμούν με πέτρες. Όμως ο πόλεμος δεν γίνεται από παιδιά. Η σκληρή πραγματικότητα θα τους προσγειώσει σύντομα. Το δράμα θα κορυφωθεί. Αιχμάλωτοι πια θα παραδεχτούν την αλήθεια: είναι δειλοί, οι ηρωισμοί και οι πομπώδεις θυσίες δεν είναι γι’ αυτούς. Το μόνο που ζητούν είναι να ζήσουν.Το κωμικό και το τραγικό εκλύονται σε μια αξεδιάλυτη σύζευξη. Η ταινία δίκαια κέρδισε τον Χρυσό Λέοντα στο 20ο Φεστιβάλ της Βενετίας .

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Suntan (2016) του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου






































To Suntan είναι ελληνική δραματική, αισθηματική, ταινία του 2016, σε σκηνοθεσία Αργύρη Παπαδημητρόπουλου. Το σενάριο το έγραψε ο ίδιος ο σκηνοθέτης σε συνεργασία με Σύλλα Τζουμέρκα. Πρωταγωνιστούν οι Μάκης Παπαδημητρίου, Έλλη Τρίγκου και Χαρά Κότσαλη.
Η ταινία δεν τοποθετείται απλώς στην Αντίπαρο, γυρίστηκε κι εκεί, τον Αύγουστο του 2014. Πρεμιέρα έκανε στις 2 Φεβρουαρίου του 2016, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ρότερνταμ, αποσπώντας καλές κριτικές, ειδικότερα από το Variety.

Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2017

O ΛΟΓΟΣ - ORDET(1955) του Carl Dreyer



Δυο οικογένειες αντιμάχονται μεταξύ τους, γιατί ακολουθούν διαφορετικά θρησκευτικά πιστεύω, χωρίς να κατανοούν ότι ο αληθινός χριστιανισμός δεν είναι δόγμα, αλλά αγάπη, λατρεία της ζωής και των συνανθρώπων και πίστη στο Θείο Λόγο. Μεταφέροντας στην οθόνη ένα θεατρικό έργο του Κάι Μουνκ με θρησκευτικό προβληματισμό, ο Καρλ Ντράγιερ κάνει μία απο τις ωραιότερες ταινίες της καριέρας του, που παρά τον μεταφυσικό της χαρακτήρα, θυμίζει χάρη στη ρεαλιστική και ακριβόλογη σε λεπτομέρειες σκηνοθεσία, αγροτικό ντοκιμαντέρ. «Μέσα από την απλότητα του φιλμικού λόγου της ταινίας, φανερώνεται η τέλεια αρμονία του σύμπαντος, όπου καθένας από τους ήρωες γίνεται καλύτερος, τα πρόσωπα γαληνεύουν και οι άνθρωποι βγάζουν τις εσωτερικές δυνάμεις τους, οι οποίες με τη
βοήθεια του Θεϊκού λόγου μπορούν ακόμα και νεκρούς ν’αναστήσουν» (Μ. Ακτσόγλου).

Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017

Επάγγελμα Ρεπόρτερ/The Passenger (1975) του Michelangelo Antonioni

Σχετική εικόνα


Kριτική του ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ
Tο «Επάγγελμα ρεπόρτερ» του Mικελάντζελο Aντονιόνι, φιλμ του 1974, το έχουμε δει τόσες φορές στην τηλεόραση. Oμως δεν είναι ουσιαστικά το ίδιο φιλμ με αυτό που ξανάρχεται στις αίθουσες. Eυλογία, η επιστροφή, όταν ο χρόνος έχει προσθέσει μια υπέροχη προοπτική στο καίριο καλλιτέχνημα. Στο «Eπάγγελμα», ο Aντονιόνι δεν εισάγει πια νεωτερισμούς της γραφής, όπως στην «Περιπέτεια». Eίναι έργο κατασταλαγμένο, που δεν προσφέρεται στη μίμηση ή την υποκλοπή, κι έτσι δεν «παλιώνει».

Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΛΥΚΟΥ (1968) - Ίνγκμαρ Μπέργκμαν



PERSONA - ΠΕΡΣΟΝΑ (1966) - Ίνγκμαρ Μπέργκμαν


Αριστουργηματική σπουδή
Η πιο πειραματική ταινία του Bergman, ένα αινιγματικό φιλμ που κάνει ακόμη πιο λεπτή τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ λογικής και τρέλας. Η διάσημη ηθοποιός του θεάτρου Elizabeth Volger μένει άφωνη κατά τη διάρκεια μιας παράστασης της «Ηλέκτρας» κι από τότε αρνείται να μιλήσει. Ο γιατρός την στέλνει ν’ αναρρώσει στο εξοχικό παραθαλάσσιο κτήμα της, συντροφιά με τη νοσοκόμα Άλμα, που αναλαμβάνει να τη βοηθήσει να ξεπεράσει το νευρικό κλονισμό της. Για να την κάνει να αντιδράσει, η Άλμα μιλάει ασταμάτητα, φτάνοντας τελικά σε σημείο να της εξομολογείται τα δικά της μυστικά – μαζί κι ένα ερωτικό δεσμό της.
Μια αριστουργηματική μινιμαλιστική σπουδή πάνω στη γυναικεία φύση, την ψυχολογία της χαμένης ταυτότητας και την ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης, από τις πιο προχωρημένες και μοντέρνες δημιουργίες του παγκόσμιου κινηματογράφου.

Η ΝΤΡΟΠΗ (1968) - Ίνγκμαρ Μπέργκμαν


H Ντροπή θα μπορούσε να είναι το κρυφό αριστούργημα του Μπέργκμαν. Γυρίστηκε την ίδια χρονιά με την ταινία "Η ώρα του λύκου" -The hour of the wolf- το 1968, και αμέσως μετά από μια σειρά κορυφαίων ταινιών του Σουηδού σκηνοθέτη, όπως την Τριλογία της Σιωπής (Μέσα από τον σπασμένο καθρέφτη (1961), Χειμερινό Φως (1962), Η Σιωπή (1963) ), και την Περσονα (1966), ολοκληρώνοντας έτσι μια εκπληκτική δεκαετία δημιουργίας για τον ίδιο.
Ο Μπέργκμαν είχε κατηγορηθεί για την ολοκληρωτική απουσία κάθε είδους πολιτικής διάστασης στις ταινίες του. Ενδιαφερόταν για την υπαρξιακή διάσταση των ανθρώπινων σχέσεων, την φιλοσοφική διάσταση της ύπαρξης ή μη του Θεού, και βεβαίως για την ψυχολογική δοκιμασία του κάθε ανθρώπου να  δει ποιός πραγματικά είναι και μέχρι πού είναι ικανός να φτάσει. Η Ντροπή είναι μια σπουδή της ανθρώπινης συμπεριφοράς σε περίοδο πολέμου (εδώ το ιστορικό πλαίσιο είναι ο Δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος) και αποτελεί αναμφισβήτητα την πιο πολιτική ταινία του Μπεργκμαν.

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2017

Φάννυ και Αλέξανδρος (1983) - Ίνγκμαρ Μπέργκμαν


Η οικογένεια Ekdahl ανήκει στη μεγάλη αστική τάξη της Σουηδίας των αρχών του 20ού αιώνα. Τη συναντάμε τα Χριστούγεννα του 1907. Κεφαλή της οικογένειας η γιαγιά Helena . Ακολουθούν οι γιοι Gustav Adolphe, Oscar και Carl  με τις γυναίκες τους αντίστοιχα Alma, Emilie, και τη γερμανίδα Lydia. Οι μικροί Alexander και Fanny είναι τα παιδιά του ζεύγους Emilie  και Oscar . Ο εβραίος έμπορος Isak Jacobi είναι εδώ και χρόνια καλός φίλος της γιαγιάς. Στην οικογένεια ανήκει το θέατρο της πόλης το οποίο διευθύνει ο Oscar. Ο τελευταίος στη διάρκεια μιας πρόβας του «Άμλετ» παθαίνει καρδιακή προσβολή και πεθαίνει. Ο επίσκοπος Vergerus συμπαρίσταται στο πένθος της συζύγου Emilie και έναν χρόνο μετά την παντρεύεται ζητώντας της όμως να υιοθετήσει μια αυστηρή ζωή και να μετακομίσει στο σπίτι του χωρίς κανένα από τα υπάρχοντα της. Η συμπεριφορά του επισκόπου είναι τρομακτικά σκληρή και αυταρχική απέναντι τους. Καταπιέζει τα παιδιά και κρατάει εσώκλειστη τη γυναίκα του, ενώ αρνείται να της δώσει διαζύγιο. Την αφήνει μάλιστα και έγκυο. Ο Isak Jacobi καταφέρνει με τέχνασμα και απαγάγει τα παιδιά. Ενώ ο επίσκοπος εκβιάζει τη σύζυγό του να τα φέρει πίσω , ένα βράδυ αυτή του δίνει ρόφημα με υπνωτικό και καταφέρνει να το σκάσει. Λίγο αργότερα πιάνει φωτιά το κρεβάτι της θείας του επισκόπου, η πυρκαγιά επεκτείνεται και ο επίσκοπος καίγεται ζωντανός. Η οικογένεια ξαναβρίσκεται ενωμένη και η Emilie αναλαμβάνει πάλι τη διεύθυνση του θεάτρου.    

Τρίτη, 3 Ιανουαρίου 2017

ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΟ ΦΩΣ (1963) - Ίνγκμαρ Μπέργκμαν



Ο Τόμας, ιερέας σ’ ένα μικρό παραθαλάσσιο χωριό, έχει χάσει την πίστη του προς τον Θεό, συνεχίζει όμως να εκτελεί μηχανικά τα ιερατικά του καθήκοντα. 
Η Μάρτα, η δασκάλα του χωριού και πρώην ερωμένη του, συνεχίζει να τον πολιορκεί ερωτικά, εκείνος όμως αρνείται να την παντρευτεί.
Ένας ενορίτης που ζει κάτω από τον τρόμο μιας επικείμενης πυρηνικής καταστροφής και έχει χάσει επίσης την πίστη του στο Θεό, ζητά από τον Τόμας να τον βοηθήσει, αλλά τα λόγια του τελευταίου δεν του προσφέρουν καμία θεολογική παρηγοριά.
Το δεύτερο μέρος της τριλογίας των «ταινιών δωματίου», με πρωτότυπο τίτλο «Το Χειμωνιάτικο Φως», δίνει μια οριστική απάντηση στο θέμα της ύπαρξης του Θεού, που βασανίζει ένα μεγάλο μέρος του έργου του Μπέργκμαν.
Τιμήθηκε μεταξύ άλλων με το Βραβείο γυναικείας ερμηνείας για την Ίνγκριντ Τούλιν στο Φεστιβάλ Λισσαβόνας.

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

eXistenZ (1999) David Cronenberg



Κριτική ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΑΚΟΠΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ

«EΧisteηΖ» (έτσι με κεφαλαία X και Ζ μέσα στη λέξη) είναι ο τίτλος της ταινίας του Κρόνεμπεργκ και ενός εντελώς διαφορετικού παιχνιδιού, που δημιουργεί μια παντοδύναμη εταιρεία βιντεοπαιχνιδιών και η γοητευτική σταρ-εφευρέτης Αλέγκρα Γκέλερ (Τζένιφερ Τζέισον Λι). Βρισκόμαστε σε κάποιο κοντινό μέλλον και οι άνθρωποι αφήνονται όλο και περισσότερο στις απατηλές ηδονές ενός παραισθητικού κόσμου, μετεξελιγμένων Virtual Realitγ.

ΑΓΡΙΕΣ ΦΡΑΟΥΛΕΣ (1957)Ίνγκμαρ Μπέργκμαν


                    Γ  ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΣΚΗΝΕΣ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΓΑΜΟ (1973) - Ίνγκμαρ Μπέργκμαν


Σκηνές από ένα γάμο
ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ


* Σουηδία, 1974. Σκηνοθεσία-σενάριο: Ινγκμαρ Μπέργκμαν. Ηθοποιοί: Λιβ Ούλμαν, Ερλαντ Γιόζεφσον, Μπίμπι Αντερσον, Γκούνελ Λίντμπλομ. 169 λεπτά.

***** Σε επανέκδοση η αριστουργηματική ταινία του Μπέργκμαν, η πιο ολοκληρωμένη ανάλυση των (μακρόχρονων) σχέσεων ενός παντρεμένου ζευγαριού. Εξοχες ερμηνείες από το ζευγάρι Ούλμαν-Γιόζεφσον.

Μια ταινία, που ξεκίνησε αρχικά ως τηλεοπτική μίνι σειρά των έξι 50λεπτων επεισοδίων, σημειώνοντας τεράστια επιτυχία στη Σουηδία και στο εξωτερικό, μετατράπηκε τελικά σε μια εξαιρετική τρίωρης διάρκειας ταινία, στην οποία ο Μπέργκμαν καταπιάνεται με ένα από τα πιο αγαπημένα του θέματα: εκείνο των σχέσεων του ζευγαριού αλλά και της σταδιακής διάλυσής τους. Η ταινία παρακολουθεί τη σχέση ανάμεσα στον καθηγητή Γιόχαν (Γιόζεφσον) και τη δικηγόρο γυναίκα του Μαριάν (Ούλμαν), στα πρώτα δέκα χρόνια του γάμου τους, περίοδο αληθινής ερωτικής σχέσης, μέχρι το χωρισμό τους και την (κάπως ρομαντική, θλιμμένη) συνάντησή τους, δέκα χρόνια αργότερα, όταν και οι δύο έχουν παντρευτεί άλλο ταίρι.

ΘΩΡΗΚΤΟ ΠΟΤΕΜΚΙΝ/Bronenosets Potemkin (1925) του Σεργκέι Αϊνζεστάιν


Αποτέλεσμα εικόνας για Bronenosets Potemkin 
Η καλύτερη ταινία όλων των εποχών και η σημαντικότερη στιγμή του εικοστού αιώνα για την τέχνη γενικότερα. Το φιλμ πραγματεύεται το χρονικό της ανταρσίας των ναυτών ενός θωρηκτού κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1905. Ο Eisenstein καταργεί τον πρωταγωνιστή και κάνει κινητήρια δύναμη της μυθοπλασίας το πλήθος όντας μαρξιστής, ενώ η σκηνοθεσία του ουδέποτε ήταν σαφέστερη σε σχέση με τις θεωρίες του για το μοντάζ των ατραξιόν και την εκφραστική του δύναμη. Η ταινία απλά έθεσε τις βάσεις της κινηματογραφικής γλώσσας και συνέθεσε τους κανόνες της γραμματικής και του συντακτικού του κλασικού κινηματογράφου. Η αφηγηματική δομή της ταινίας συγγενεύει με τη μαρξιστική θεωρία του διαλεκτικού υλισμού, σύμφωνα με την οποία ένα φαινόμενο περικλείει το αντίθετό του με αποτέλεσμα η συγχώνευση ή μια σύνθεσή τους να γίνεται αφετηρία για μια νέα διαλεκτική διεργασία.

Umberto D (1952)του Βιτόριο ντε Σίκα



Ο Umberto Ferrari είναι ηλικιωμένος συνταξιούχος που ζει με τον σκύλο του. Η πενιχρή του σύνταξη φτάνει μετά βίας για να πληρώσει το ενοίκιό του. Όταν η άπληστη σπιτονοικοκυρά του ζητά το ενοίκιο και τον απειλεί με έξωση, ο Umberto προσπαθεί απελπισμένα να μαζέψει χρήματα. Η προσπάθειά του αποτυγχάνει και, άστεγος πλέον, αποφασίζει να αυτοκτονήσει. Όμως πρώτα πρέπει να βρει ένα σπίτι στον σκύλο του…
Το έργο πραγματεύεται το πρόβλημα των γηρατειών και της φτώχιας και καταδεικνύει την κρίση που έχει επέλθει στις ανθρώπινες σχέσεις, λόγω του διαρκώς ογκούμενου ατομικισμού της μεταπολεμικής κοινωνίας. Στο πρόσωπο του Umberto διαγράφεται ο αγώνας του ανθρώπου να διατηρήσει την αξιοπρέπειά του μέσα στις συνθήκες της καθημερινής πάλης για επιβίωση. Θεωρείται η καλύτερη ταινία του de Sica και o ωριμότερος καρπός της συνεργασίας του με τον σεναριογράφο Cesare Zavattini. Ο σκηνοθέτης αναπαριστά την καθημερινή ζωή των απλών ανθρώπων της μεταπολεμικής Ιταλίας και, απορρίπτοντας κάθε δραματική και αφηγηματική σύμβαση, καταφέρνει αριστοτεχνικά να προσδώσει εξαιρετικό βάθος στις σκηνές της πεζής καθημερινής δράσης. Ακολουθώντας τις αρχές του Νεορεαλισμού, ο De Sica χρησιμοποιεί ερασιτέχνες ηθοποιούς και φυσικούς χώρους.


Η ταινία ήταν υποψήφια για Oscar Καλύτερου Σεναρίου (1957). Απέσπασε ωστόσο άλλα 3 βραβεία και είχε άλλη 1 υποψηφιότητα.