Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

Καραβάτζιο / Caravaggio(1986) του Derek Jarman


Ο βρετανός δημιουργός Ντέρεκ Τζάρμαν προετοίμαζε επτά χρόνια την ταινία για τον μεγάλο ζωγράφο της Αναγέννησης Καραβάτζιο, ο οποίος έζησε μια σύντομη και ταραχώδη ζωή, γεμάτη από έντονα πάθη και καταστροφικούς έρωτες.

Δευτέρα, 27 Νοεμβρίου 2017

Ένα τρυφερό φιλί / Αe fond kiss (2004)του Ken Loach

Αποτέλεσμα εικόνας για Ae fond kiss (

   Γυρισμένο το 2004 το ‘‘Αe fond kiss’’ ή “Just a kiss” (όπως τιτλοφορήθηκε σε κάποιες χώρες ) αποτελεί μια από τις τελευταίες δημιουργίες, βραβευμένη στο Φεστιβάλ Βερολίνου, του ασυμβίβαστου Ken Loach. O Loach συνεργάζεται για μια ακόμη φορά με τον σεναριογράφο Paul Laverty («Βροχή από πέτρες», «Το όνομα μου είναι Τζο», «Ψωμί και τριαντάφυλλα») και επικεντρώνει τον διεισδυτικό φακό του στη Γκλασκώβη για να αφηγηθεί τον προβληματικό και δυσεπίλυτο έρωτα ανάμεσα σε μια  Σκωτσέζα δασκάλα μουσικής και ένα νεαρότερο της Πακιστανό , γόνο μιας οικογένειας ευκατάστατων μεταναστών .

Κυριακή, 26 Νοεμβρίου 2017

Billy Elliot, γεννημένος χορευτής/Billy Elliot (2000) του Stephen Daldry

Σχετική εικόνα

Σκηνοθεσία: Stephen Daldry
Πρωταγωνιστούν: Julie Walters, Gary Lewis, Jamie Bell, Jamie Draven, Stuart Wells

Στην επαρχιακή Αγγλία του 1984, κι ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη η μεγάλη απεργία των ανθρακωρύχων, ο 11χρονος Μπίλι κάνει κρυφά μαθήματα μπαλέτου, αντί να προπονείται στην πυγμαχία. Η κλίση του στο χορό παρεξηγείται από το κοινωνικό και οικογενειακό του περιβάλλον, που έχει μια άλλη νοοτροπία και κουλτούρα, χάρη όμως στην επιμονή της δασκάλας του ο Μπίλι καταφέρνει να θριαμβεύσει.

«Το τελευταίο σημείωμα» (2017) του Παντελή Βούλγαρη

Αποτέλεσμα εικόνας για Το τελευταίο σημείωμα
Ο Παντελής Βούλγαρης αποτελεί, χωρίς αμφιβολία ,ένας από τους στυλοβάτες της γέννησης του Νεότερου Ελληνικού κινηματογράφου  στην δεκαετία του 70 μαζί με τον Αγγελόπουλο ,τον Παναγιωτόπουλο και τον Τάσσιο .Οι ταινίες του διαπνέονται από δυνατά συναισθήματα και μια εγκαρδιότητα στην παρουσίαση των ηρώων του και των φαινομενικά απλών ιστοριών τους. Το κινηματογραφικό του στυλ ,μελετημένο και υπαινικτικό ,είναι ταυτόχρονα οικείο και απόμακρο . Οι οξείες του παρατηρήσεις πάνω στις μικρο-συμπεριφορές της καθημερινής ζωής είναι έντονα ανθρωπιστικές και απηχούν την ανθρώπινη μοναξιά ,την επιθυμία για ελευθερία ,την επίγνωση του χαμένου χρόνου. Παράλληλα απεικονίζει με πάθος το συχνά ευμετάβλητο κοινωνικό, ιστορικό και πολιτικό τοπίο της σύγχρονης Ελλάδας και αφηγείται τεκμηριωμένα ,με ευαισθησία και διαύγεια τον αγώνα απλών πολιτών που βρίσκονται αντιμέτωποι με εξαιρετικές καταστάσεις. Το κυρίαρχο στοιχείο που διατρέχει την εύφορη περιοχή του έργου του είναι η ουμανιστική ματιά που ρίχνει πάνω στην πραγματικότητα μιας χώρας, μια πόλης, αλλά και πάνω στο μικρό τοπίο των ανθρώπων, άλλοτε μοναχικό, τρυφερό και αδιέξοδο , άλλοτε εγκλωβισμένο, θυμωμένο και πυρακτωμένο.

"Έγκλημα στο Οριάν Εξπρές" /Murder on the Orient Express (2017) του Kenneth Branagh

Αποτέλεσμα εικόνας για ΟΡΙΑΝ ΕΞΠΡΕΣ (2017)

Ο Κένεθ Μπράνα προσπάθησε στην δεκαετία του 90 να αυτοχρηστεί  διάδοχος του Όρσον Γουέλς με  προφανείς αναλογίες τον δισυπόστατο ρόλο τους μπροστά και πίσω από την κάμερα και την έλξη τους από τα Σαιξπηρικά έργα. Φυσικά κάθε τέτοια σύγκριση αποτελεί ιεροσυλία καθώς ο «ογκόλιθος» του σινεμά έχει υπογράψει διαχρονικά αριστουργήματα που άλλαξαν την ιστορία και την αισθητική της 7ης τέχνης ενώ ο Μπράνα υπολείπεται σε καλλιτεχνική πρωτοπορία και εμφανίζεται σε ένα ευρύ φάσμα ταινιών που μπορεί να εκτείνεται από τον Σαίξπηρ ,μέχρι τον... «Θορ».

Thor: Ragnarok (2017) του Taika Waititi

Αποτέλεσμα εικόνας για Thor: Ragnarok (2017)
Οι δυο προηγούμενες περιπέτειες του Εκδικητή Θωρ ( σκηνοθετημένες με στομφώδες ύφος  από τους  Kenneth Branagh και Alan Taylor αντίστοιχα ) δεν έδρεψαν δάφνες ποιότητας με αποτέλεσμα ο Κέβιν Φιτζ -το αφεντικό πίσω από τον σχεδιασμό του κινηματογραφικού σύμπαντος της Μάρβελ- να προσλάβει ως σκηνοθέτη τον Νεοζηλανδό  Taika Waititi («Όσα Κάνουμε Στις Σκιές», «Κυνήγι Ανθρώπων») με σκοπό να δώσει κωμικό τόνο στην  3η ταινία της σειράς. Και το πέτυχε.

Η Μεγάλη Υπόσχεση /The Promise (2016) του Terry George

Αποτέλεσμα εικόνας για ΠΡΟΜΙΣΕ

Ο σπουδαίος σεναριογράφος Terry George, που ξεχώρισε για ταινίες όπως το “In the Name of the Father” και το “The Boxer” για τις ταραχές στη Βόρεια Ιρλανδία, αλλά και το “Hotel Rwanda” για τους καταδιωκόμενους πολίτες της φυλής των Τούτσι, αναλαμβάνει τα σκηνοθετικά ηνία και στρέφει το βλέμμα του σε ένα συγκλονιστικό γεγονός που άλλαξε τον ρου της παγκόσμιας ιστορίας.
Με επίκεντρο το επίμαχο θέμα της γενοκτονίας των Αρμενίων, «Η Μεγάλη Υπόσχεση» διηγείται μια επική ερωτική ιστορία που θέλει τους ταλαντούχους Christian Bale (American Psycho, The Dark Knight) και Oscar Isaac (Star Wars: The Force Awakens, Ex Machina) να διεκδικούν την καρδιά της γοητευτικής Charlotte le Bon (The Walk), ενώ η μοίρα τούς φέρνει κοντά εξαιτίας των κοσμοϊστορικών γεγονότων που έλαβαν χώρα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1914.

Εκδικητής/The Foreigner (2017) του Martin Campbell

Αποτέλεσμα εικόνας για /The Foreigner (2017

Οι κινηματογραφικές ταινίες δράσης παρουσιάζουν συνήθως δυνατούς καλούς ανθρώπους που έρχονται σε σύγκρουση ενάντια σε ακόμη πιο ισχυρούς μισητούς ανθρώπους, σε έναν άνισο αγώνα, τον οποίο όμως τελικά κερδίζουν. Αυτή  είναι η τυποποιημένη  δομή  με χαρακτηριστικό παράδειγμα το  "Taken” με τον Liam Neeson να μετατρέπεται σε φονική μηχανή που εξολοθρεύει τουλάχιστον 100 ανθρώπους .Όμως σε αντίθεση με το "Taken," το οποίο έχει μια ισχνή ιστορία, ο «Εκδικητής» έχει μια περίπλοκη και καλά ανεπτυγμένη πλοκή που περιλαμβάνει πολλούς χαρακτήρες μέσα στην κυβέρνηση, τον IRA και την απονομή της δικαιοσύνης . Ο Jackie Chan έχει την ευκαιρία να αναδείξει τις σημαντικές ερμηνευτικές του ικανότητες, καθώς και τις ικανότητές του στις  πολεμικές τέχνες, σε αυτό το συναρπαστικό και απίστευτα διασκεδαστικό θρίλερ εκδίκησης από τον βετεράνο σκηνοθέτη της σειράς James Bond , Martin Campbell (GoldenEye, Casino Royale). Αλλά ο Chan δεν είναι ο μόνος που λάμπει: ένας καλύτερος από ποτέ Pierce Brosnan δίνει μια φλογερή, παθιασμένη ερμηνεία μιας σημαντικής προσωπικότητας της Βόρειας Ιρλανδίας που παγιδεύτηκε σε ένα θανατηφόρο παιχνίδι γάτας-ποντικού στο οποίο κανείς δεν μπορεί να νοιώθει ασφαλής.

Ο χιονάνθρωπος/The snowman(2017)του Tomas Alfredson

The Snowman / Ο Χιονάνθρωπος (2017)
Σκηνοθεσία: Τόμας Άλφρεντσον
Πρωταγωνιστούν: Μάικλ Φασμπέντερ, Ρεμπέκα Φέργκιουσον, Σαρλότ Γκενσμπούρ, Βαλ Κίλμερ, Τζέι Κέι Σίμονς
Ο «Χιονάνθρωπος», με βάση το ευπώλητο μυθιστόρημα του Jo Nesbø, θα έπρεπε να είναι ένα κορυφαίο θρίλερ μυστηρίου. Εκτός από το ισχυρό πρωτογενές υλικό του, η ταινία διαθέτει ένα πρωταγωνιστικό cast που περιλαμβάνει τους Michael Fassbender και Rebecca Ferguson, σκηνοθετήθηκε  από τον αναγνωρισμένο Tomas Alfredson (Let the Right One In, Tinker Tailor Soldier Spy) και γράφτηκε από τρεις καταξιωμένους σεναριογράφους. Ο Martin Scorsese είναι ένας από τους εκτελεστικούς παραγωγούς και η μόνιμη συνεργάτιδα του Thelma Schoonmaker έκανε το μοντάζ . Λοιπόν, τι πήγε στραβά; Προφανώς, τα πάντα.

Το Αυτό / It (2017)του Andy Muschietti

Αποτέλεσμα εικόνας για ιτ 2017

Σε μια μικρή πόλη του Μέιν, στα τέλη της δεκαετίας του '80, μια ομάδα παιδιών με συνδετικό κρίκο ότι είναι οι “losers” του σχολείου, περιθωριοποιημένοι ο καθένας για διαφορετικό λόγο, συνασπίζονται ενάντια στον Pennywise, ένα πλάσμα που αλλάζει μορφές αλλά προτιμά αυτή του φρικιαστικού κλόουν και που, κάθε 27 χρόνια, βγαίνει από τους υπονόμους της πόλης και σκορπίζει τον τρόμο και τον θάνατο στα παιδιά.

Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

BLADE RUNNER 2049(2017) του Denis Villeneuve


 Αποτέλεσμα εικόνας για BLADE RUNNER 2049

Το “Blade Runner 2049” είναι μια κινηματογραφική εμπειρία . Ο σπουδαίος Denis Villeneuve («Αφιξη», «Sicario», «Μέσα από τις φλόγες») παίρνει τα ηνία από τον Ridley Scott (εκτελεστικό παραγωγό εδώ) και επεκτείνει τις ιδέες και τις ερωτήσεις που τέθηκαν στο πρωτότυπο του 1982: Τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος; Και είναι ο  άνθρωπος καλύτερος από ένα ανθρώπινο ρομπότ που είναι παραγωγικό και στοχαστικό και έχει συναισθήματα, επιθυμίες και φιλοδοξίες όπως και οποιοσδήποτε άλλος; Σε ένα σημείο της ταινίας αναφέρεται η φράση «όλοι ψάχνουμε για κάτι πραγματικό». Και τελικά αυτό είναι το Blade Runner 2049:  έκκληση για ανθρώπινη επικοινωνία σε έναν κόσμο όπου η τεχνολογία, αντί να μας φέρνει πιο κοντά, μας έχει απομονώσει περισσότερο.

Bικτώρια και Αμπντούλ / Victoria and Abdul (2017) του Stephen Frears

Αποτέλεσμα εικόνας για Victoria and Abdul
Πληροφορίες: Είδος: Βιογραφία, Δράμα, Κωμωδία
Χώρα: Ην. Βασίλειο
Σκηνοθέτης: Stephen Frears
Πρωταγωνιστούν: Judi Dench, Ali Fazal, Eddie Izzard, Tim Pigott-Smith
Διάρκεια:112
Δεκαετία του 1880. Κατά τα τελευταία χρόνια της βασιλείας της Βικτόρια, ο Αμπντούλ Καρίμ, ένας νεαρός γραφιάς, αφήνει την Ινδία για να παραστεί στο χρυσό ιωβηλαίο της βασίλισσας. Εκεί καλείται να παραδώσει ένα νόμισμα στη βασίλισσα - κυρίως λόγω του ιδανικού... ύψους του. Η διαταγή είναι ρητή, μην κοιτάξεις ποτέ στα μάτια τη βασίλισσα. Εκείνος όμως το κάνει, και αυτό που προκύπτει είναι μια πολύ παράξενη σχέση, ενίοτε λανθάνουσα ερωτική, ενίοτε με πολιτικό υπόβαθρο. Οι δυο τους διαμορφώνουν μια αταίριαστη όσο και αφοσιωμένη συμμαχία, η οποία άμεσα ανησυχεί το βασιλικό περιβάλλον που προσπαθεί να την καταστρέψει. Καθώς η φιλία βαθαίνει ακόμα περισσότερο, η βασίλισσα αρχίζει να βλέπει τον εξελισσόμενο κόσμο με άλλα μάτια, και με χαρά αναμορφώνει τον ανθρωπισμό της.

Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

Το προξενιό της Αννας(1972)του Παντελή Βούλγαρη



Σχετική εικόνα 
Η Άννα (Άννα Βαγενά), ψυχοκόρη μιας αθηναϊκής οικογένειας μικροαστών, προορίζεται για νύφη του συντοπίτη της Κοσμά (Σταύρος Καλάρογλου). Συναντιούνται και περνούν μαζί την Κυριακή τους. Τα αφεντικά τής Άννας (Σμαρώ Βεάκη και Κώστας Ρηγόπουλος), προκειμένου να μη χάσουν τις υπηρεσίες της, αλλάζουν γνώμη, ασκώντας της ψυχολογική πίεση. Η Άννα ξαναγυρίζει στη μίζερη ζωή της. Ο Βούλγαρης σχολιάζει με οξύτητα τις σχέσεις υποταγής και εξουσίας, αναλύοντας τον μικροαστικό περίγυρο των αρχών της δεκαετίας του ’70.

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

“Slumdog Millionaire” (2008) του Danny Boyle



Βρετανία, 2008. Σκηνοθεσία: Ντάνι Μπόιλ. Σενάριο: Σάιμον Μποφουά, από μυθ. Βίκας Σουάραπ. Ηθοποιοί: Ντεβ Πατέλ, Ανίλ Καπούρ, Ιρφαν Καν. 120'
 

Η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου για το παγκόσμια δημοφιλές τηλεπαιχνίδι «Ποιος θέλει να είναι εκατομμυριούχος» θα μπορούσε να είναι:Τι είναι το “Slumdog Millionaire”; 
Α) μια εμπνευσμένη ιστορία ενός αουτσάιντερ της ζωής  Β) μια θλιμμένη  ματιά στη ζωή ενός παιδιού των δρόμων της Βομβάης Γ) ένα επικό ρομάντζο που παλινδρομεί ανάμεσα στην τραγωδία και στον θρίαμβο Δ) ένα δράμα εγκληματικότητας που επικεντρώνεται στην πικρή αδελφική αντιπαλότητα.

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

Ο Μεγάλος Ερωτικός (1973) του Παντελή Βούλγαρη

http://1.bp.blogspot.com/_bxyYAyltScc/TLbBchm54mI/AAAAAAAAABg/rKR2hLYcXus/s320/megalos+erwtikos_front_lp.jpg

Βασισμένη στο ομώνυμο έργο του Μάνου Χατζιδάκι, η ταινία προσπαθεί να αποδώσει με εικόνες τους στίχους μεγάλων ελλήνων ποιητών και παράλληλα να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να δημιουργηθεί ένα μουσικό κομμάτι.
 Ο Μεγάλος Ερωτικός ηχογραφήθηκε στα στούντιο της Κολούμπια από τις 16 Σεπτεμβρίου έως τις 29 Νοεμβρίου του 1972. Το εξώφυλλο κοσμούσε έργο του ζωγράφου Γιάννη Μόραλη. Το 1973 ο Παντελής Βούλγαρης κινηματογράφησε τον Μεγάλο Ερωτικό.
Ο Μεγάλος Ερωτικός είναι ένας λαϊκός θεός που ζει στη φαντασία μας απ' τη στιγμή που γεννιόμαστε ίσαμε να πεθάνουμε, όμορφος, εφηβικός και αδιάκοπα ζωντανός.

Ο Μεγάλος Ερωτικός δεν φοράει γραφικά τοπικά ρούχα. Φοράει δικά του που συνθέτουν δύσκολους συνδυασμούς ήχων, ανάλαφρων χρωμάτων και ποιητικών ονείρων. Δεν περιέχει μηνύματα που εύκολα τα σβήνουν οι βροχές. Δεν αντιστέκεται. 

Τετάρτη, 8 Νοεμβρίου 2017

Η Μεγάλη Αναμονή / L'attesa (2015) του Piero Messina

  
Η Αννα δέχεται την απρόσμενη επίσκεψη της κοπέλας του γιου της, φροντίζοντας να κρύψει επιμελώς μια κρίσιμη λεπτομέρεια η οποία απειλεί να αλλάξει δραματικά τα δεδομένα. Πάνω σε αυτό το παράδοξο εύρημα, το δεξί χέρι του Πάολο Σορεντίνο («Η Τέλεια Ομορφιά»), Πιέρο Μεσίνα, στηρίζει το δικό του ελπιδοφόρο σκηνοθετικό ντεμπούτο, υφαίνοντας έναν σύνθετο ψυχοσυναισθηματικό ιστό που δίνει στη Ζιλιέτ Μπινός την ευκαιρία για μια συγκλονιστική ερμηνεία.

Ο καταδικασμένος / Ikiru(1952) του Akira Kurosawa




Ένας στερημένος από χαρές της ζωής δημόσιος υπάλληλος, πληροφορούμενος ότι θα πεθάνει από καρκίνο, προσπαθεί να ζήσει κάποιες εφήμερες απολαύσεις, αλλά τελικά αφιερώνει τις τελευταίες του μέρες σ’ένα κοινωνικό έργο.
Στην κηδεία του οι συνάδελφοί του τον κρίνουν διαφορετικά κι όπως στο
«Ρασομόν», η αλήθεια αποδεικνύεται σχετική, αφού ο καθένας έχει την
δική του άποψη για την πραγματικότητα. Ο Κουροσάβα διαιρεί την ταινία
του σε δυο βασικές ενότητες (οι απελπισμένες ενέργειες του ήρωα να
απολαύσει τις ηδονές της ζωής και η μεγάλη συζήτηση στην κηδεία του με
συνεχή φλας – μπακ), κάνει χρήση πλάνων σεκάνς, ενσωματώνει αρμονικά
επιρροές από τον γερμανικό εξπρεσιονισμό και το κάμερσπιλ, τον ιταλικό
νεορεαλισμό ή το αμερικάνικο φιλμ – νουάρ, ενώ το μοντάζ και η
υποδειγματική χρήση των φλας – μπακ, αποτελούν μάθημα για τις σημερινές
γενιές των νέων κινηματογραφιστών.

Σάββατο, 4 Νοεμβρίου 2017

ΑΦΙΕΡΩΜΑ:«ΣΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ»

 
Το φθινοπωρινό σκηνικό μετουσιώνεται στον κινηματογράφο μέσω της εναλλαγής των εκθαμβωτικών αποχρώσεων του κόκκινου και του πορτοκαλί. Η οπτική πανδαισία του φθινοπωρινού χρώματος πλημμυρίζει την οθόνη και τα φύλλα στροβιλίζονται προτού πέσουν στο έδαφος και σκουριάσουν. Ο κινηματογραφικός φακός καταγράφει τις νύχτες που γίνονται ολοένα και πιο σκοτεινές, το ψιλόβροχο που πέφτει ρυθμικά κι εκείνη τη χαρακτηριστική, γλυκιά μελαγχολία του φθινοπώρου που ρίχνει ξανά τον μανδύα της. Οι άνθρωποι επιστρέφουν στην καθημερινότητά τους με μια διάθεση νοσταλγίας ,εσωστρέφειας και στοχασμού.
Μακρυά από το αγριεμένο πλήθος /Far From the Madding Crowd (1967) του John Schlesinger
Τα γραφικά τοπία της υπαίθρου και οι σκουριασμένες αποχρώσεις απεικονίζονται με έξοχο τρόπο  aτην προσαρμογή αυτή του ρομαντικού μυθιστορήματος του 19ου αιώνα του Thomas Hardy ,με τη Julie Christie στο ρόλο  μιας γοητευτικής γυναίκας  που θα κληρονομήσει ένα αγρόκτημα και θ' αποκτήσει την ανεξαρτησία της. Στη ζωή της  θα μπουν ,διεκδικώντας την συναισθηματικά, τρεις εντελώς διαφορετικοί άνδρες ,αφού ο καθένας ανήκει σε άλλη κοινωνική τάξη ,που τους ερμηνεύουν τρεις κορυφαίοι ηθοποιοί: Ο Αλαν Μπέιτς,ο Πίτερ Φιντς και ο Τέρενς Σταμπ
Η Χάνα και οι Αδελφές της/Hannah and Her Sisters (1986)του Woody Allen
‘Ισως η κορυφαία ,η πιο αντιπροσωπευτική ,η πιο πλήρης δημιουργία του Γούντι Άλλεν που συνοψίζει το σύνολο του έργου του. Μια απολαυστική κωμωδία ηθών γύρω από τις ανθρώπινες σχέσεις που μεταλλάσσονται, όπως και οι εποχές στη Νέα Υόρκη, μ’ ένα πανέμορφο, φθινοπωρινό Σέντραλ Παρκ σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Ευφυής σεναριακά, βαθύτατα ρομαντική, ξεχειλίζοντας από αγάπη, τρυφερότητα και χιούμορ, η κλασική πλέον ταινία σάρωσε στα βραβεία του 1987, Αναζητώντας, τι άλλο, το νόημα της ζωής, ο Γούντι Άλεν μάς συστήνει τρεις αδερφές, τη Χάνα (Μία Φάροου), τη Χόλι (Νταϊάν Γιστ) και τη Λι (Μπάρμπαρα Χέρσεϊ), και τους άνδρες στις ζωές τους. Και ιχνηλατεί σε μυθιστορηματικό μοτίβο, ανά κεφάλαια, τις αλληλένδετες ιστορίες των μεταξύ τους σχέσεων, αδερφικών κι ερωτικών. Η χρονική και ψυχική ραχοκοκαλιά της πλοκής είναι τρία διαδοχικά οικογενειακά δείπνα για την Ημέρα των Ευχαριστιών, στο διαμέρισμα της Χάνα στο Μανχάταν. Μέσω αυτών, ο Άλεν αναμοχλεύει τις μόνιμες  θεματικές του όπως η υπαρξιακή κρίση, ο φόβος του θανάτου ,η νεύρωση, η μιζέρια, το αδιέξοδο της μέσης ηλικίας και ο κίνδυνος της αυταπάτης, σε μια γλυκόπικρη ταινία με σπουδαίες ερμηνείες κι αριστουργηματική ατμόσφαιρα.

Ο Παράδεισος είναι Μακριά /Far from Heaven (2002) του Todd Heynes

Πανέμορφη, υποβλητική, φθινοπωρινή, κινηματογραφική καρτ-ποστάλ, με μια υπέροχη Τζούλιαν Μουρ στο ρόλο μιας καταπισμένης νοικοκυράς,  στο μικροαστικό, ρατσιστικό Κονέκτικατ του 1957. Η ιδανική της ζωή θα ανατραπεί, όταν ανακαλύπτει ότι ο άντρας της (Ντένις Κουέιντ) είναι ομοφυλόφιλος κι ακολούθως θα αναζητήσει παρηγοριά στην αγκαλιά του μαύρου κηπουρού της (Ντένις Χέισμπερτ). Μια ταινία-ωδή στα μελοδράματα του ’50, με εκπληκτικό ρετρό στιλιζάρισμα, απολαυστική φωτογραφία, εξαιρετικά κουστούμια και αψεγάδιαστες ερμηνείες. Μέσα από ένα σκηνικό που αναδύει τη μεταβαλλόμενη, εφήμερη ομορφιά του φυλλοβόλου φθινοπώρου, ο σκηνοθέτης υπογραμμίζει τα ταμπού, την υποκρισία και την καταπίεση. Παστέλ πινελιές σκουριασμένου πράσινου, κόκκινου και καφέ που αντικατοπτρίζουν την ψυχολογία των χαρακτήρων, παγιδευμένων στην ψευδαίσθηση μιας πλασματικά τέλειας, παραδεισένιας ζωής που στην πραγματικότητα είναι άδεια. Ο μικρόκοσμός τους καταρρέει, η διαφορετικότητά τους είναι κατακριτέα και η προσωπική τους ευτυχία φαντάζει άπιαστη. Θεματικές διαχρονικές, κοινωνικά ζητήματα επίκαιρα και προβληματισμοί ανθρώπινοι, σε ένα φιλμ που μόνο το μελαγχολικό mood του φθινοπώρου μπορεί να αναδείξει .
Όταν ο Χάρι γνώρισε τη Σάλι/ When Harry Met Sally (1989) του Rob Reiner
Τίποτα δεν μας μεταφέρει καλύτερα στη διάθεση του φθινοπώρου από το να βλέπουμε τον Χάρι (Billy Crystal) και τη Σάλι (Meg Ryan) να κλωτσούν τα φύλλα στο Σέντραλ Παρκ ,καθώς μονομαχούν λεκτικά για το αν οι άντρες και οι γυναίκες μπορούν να είναι φίλοι, χωρίς να εμπλακούν  ερωτικά. Οι σπαρταριστοί διάλογοι (από τη Νόρα Έφρον) που παραπέμπουν στο σινεμά του Γούντι Άλεν, τα καυστικά σχόλια πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις και την αιώνια διαμάχη των δύο φύλων, οι σκηνές ανθολογίας (όπως ο «οργασμός» της Ράιαν στο εστιατόριο) και η άψογη χημεία μεταξύ του πρωταγωνιστικού ζευγαριού βοηθούν στο να διατηρεί αναλλοίωτα το κέφι και τη φρεσκάδα της μέχρι σήμερα.
Μέρες ευτυχίας /Days of heaven (1978) του Terrence Malick
Οι Μέρες Ευτυχίας είναι η δεύτερη ταινία του μεγάλου Αμερικανού σκηνοθέτη και φυσιολάτρη Terrence Malick, γυρισμένη το 1978 και έχοντας για πρωταγωνιστές τους νεαρούς τότε Richard Gere και τον Sam Shepard. Απλή, σε γενικές γραμμές, η ιστορία αλλά η ταινία είναι καθ` όλα ατμοσφαιρική με τους γνωστούς αφηγηματικούς ρυθμούς του Malick, με εικόνες απίστευτης ομορφιάς, υπέροχη φωτογραφία σε φθινοπωτινούς τόνους και υποβλητική μουσική επένδυση από τον Ennio Morricone .Ο Μάλικ χρησιμοποιεί ως συνδετικό ιστό την ιστορία ενός εργάτη που προξενεύει στο αφεντικό την ερωμένη του, παρουσιάζοντάς τη σαν αδελφή του, και αφήνει τις εικόνες να μιλήσουν. Οι μετανάστες που ταξιδεύουν στη σκεπή του τρένου, η διαδικασία του θερισμού, τα απέραντα χωράφια με το σιτάρι, ο περιοδεύων θίασος, το σπίτι στη μέση του πουθενά, οι ακρίδες που καταστρέφουν τη σοδειά και η πυρκαγιά συνθέτουν ένα θαυμάσιο σύνολο από πίνακες σε σελουλόιντ, που δίκαια πήρε
Βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας στο φεστιβάλ των Κανών το 1979 και βραβείο όσκαρ καλύτερης φωτογραφίας.
Φθινοπωρινή ΣονάταAutumn Sonata (1978) του Ingmar Bergman
Ο μεγάλος σκανδιναβός auter  σκιαγραφεί την περίπλοκη σχέση μάνας (Ίνγκριντ Μπέργμαν) και κόρης (Λιβ Ούλμαν), μέσα από μια καταπιεστική συμβίωση με ηχητικό φόντο φθινοπωρινές σονάτες στο πιάνο της ηρωίδας. 
Ενα παιχνίδι για την αλήθεια ανάμεσα σε δύο κύρια πρόσωπα και δύο βοηθητικά. Οι δύο κεντρικοί ήρωες του «παιχνιδιού» είναι η μητέρα και η μία κόρη. Η μητέρα, διάσημη πιανίστα, δυναμική και εγωίστρια, που ασχολείται πάντα με τις δύο κόρες της, στο περιθώριο δύο κοντσέρτων. Η κόρη, άκρως ευαίσθητη και άβουλη που μεγάλωσε κάτω από τη σκιά της μητέρας της και ισοπεδώθηκε πλήρως από την πανίσχυρη προσωπικότητά της. Πάνω στο αιώνιο πρόβλημα της σύγκρουσης γονιών και παιδιών, που τόσο απασχόλησε τον Μπέργκμαν, μια όμορφη ταινία, με θαυμάσιες ερμηνείες, λουσμένη από το φθινοπωρινό φως του σουηδικού τοπίου και διαποτισμένη από τα μουσικά μοτίβα του Σοπέν, του Μπαχ και του Χέντελ.
Ποιος Σκότωσε τον Χάρι;/Τhe Trouble With Harry (1955) του Alfred Hitchcock
Κατάμαυρη κωμωδία που μοιάζει με άσκηση πάνω στον παραλογισμό, καθ' ότι κεντρικό πρόσωπο εδώ είναι μια ...σορός, του Χάρι! Ο Χάρι βρίσκεται θαμμένος σε ένα ύψωμα απ' όπου κάποιοι θα πρέπει να τον ξεθάψουν προκειμένου να μαθευτεί ποιος τον σκότωσε. Με την εξαίρεση δύο-τριών προσώπων (ανάμεσα στα οποία και ένα παιδί), όλοι θα μπορούσαν να τον έχουν σκοτώσει. Η γυναίκα του, που τον είχε χτυπήσει στο κεφάλι με ένα μπουκάλι, η γεροντοκόρη, που του είχε δώσει μια με το τακούνι της, ο γέρο-καπετάνιος που ανησυχεί ότι ο Χάρι υπήρξε θύμα κυνηγετικού ατυχήματος... Ποιος λοιπόν σκότωσε τον Χάρι;

Ο Χίτσκοκ είχε δηλώσει ότι η ταινία ανήκε στις περισσότερο αγαπημένες και προσωπικές  του. Ο μαιτρ του σασπένς κατόρθωσε  να αποτυπώσει σε αυτή την κομεντί μυστηρίου με technicolor τεχνολογία τα υπέροχα φθινοπωρινά χρώματα, τα οποία δίνουν τον τόνο στο σκηνικό του φιλμ .