Τρίτη, 27 Μαρτίου 2018

Το Μυστικό του Βράχου των Κρεμασμένων/Picnic at Hanging Rock (1975) του Peter Weir

Σχετική εικόνα

Κατηγορία: Δράμα, Μυστηρίου
Σκηνοθεσία: Peter Weir
Σενάριο: Joan Lindsay (Μυθιστόρημα), Cliff Green (Προσαρμογή Σεναρίου)
Πρωταγωνιστούν: Rachel Roberts, Helen Morse, Tony Llewellyn-Jones, Anne Louise Lambert, Dominic Guard
Φωτογραφία: Russell Boyd
Μοντάζ: Max Lemon
Χώρα Παραγωγής: Αυστραλία
Χρώμα: Έγχρωμη
Διάρκεια: 115 min
Την 14η Φεβρουαρίου του 1900, ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, οι μαθήτριες ενός αριστοκρατικού, αυστηρά πουριτανικού, βικτοριανού κολεγίου που βρίσκεται σε μια πόλη της Αυστραλίας, πηγαίνουν εκδρομή στο Hanging Rock, ένα σύμπλεγμα απόκρημνων βράχων που έχουν δημιουργηθεί εξαιτίας ηφαιστειογενών εκρήξεων. Οι βράχοι αυτοί προκαλούν δέος στους επισκέπτες τους, με την αλλόκοτη και τρομακτική τους όψη. Κατά τα άλλα όμως, το τοπίο γύρω τους είναι πανέμορφο, με πλούσια βλάστηση και πλήθος μικρόσωμων ζώων και ερπετών που κατοικούν στο φυσικό βασίλειό τους.

Κυριακή, 25 Μαρτίου 2018

Μυστικά της κρεβατοκάμαρας/ In the Bedroom(2001) του Todd Field

Αποτέλεσμα εικόνας για In the Bedroom(

ΚΡΙΤΙΚΗ Γ. ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ
«Tα μυστικά της κρεβατοκάμαρας», πρώτη δημιουργία του (ως τώρα ηθοποιού) Tοντ Φιλντ, απίστευτα ώριμη και πικρά κατασταλαγμένη. Mε αυξανόμενη έκπληξη, αισθάνεσαι να σε εμποτίζει αθόρυβα το φιλμ, να σε «στριμώχνει» σε αδιέξοδα. O δραματουργικός χρόνος μεταμορφώνει τα δεδομένα μιας οικογενειακής δραματικής τηλεταινίας, με φονικά γεγονότα, σε τρομερή αλήθεια. Oι βαθιές θύελλες των παθών φανερώνονται, πέρα από την «καλοσύνη» και την «ηθική», ήσυχα αχαλίνωτες. Nαι, αυτό είναι η «αρχαία» δύναμη του αμερικανικού κινηματογράφου, που πνίγεται μέσα στα άσηπτα πλαστικά μοντέλα του Xόλιγουντ.

Κρυφές επιθυμίες/Little Children(2006) του Todd Field

ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ

**Little Children. ΗΠΑ, 2006. Σκηνοθεσία: Τοντ Φιλντ. Σενάριο: Φιλντ & Τομ Περότα, από βιβλίο του Περότα. Ηθοποιοί: Κέιτ Γουίνσλετ, Τζένιφερ Κόνελι, Πάτρικ Γουίλσον, Τζάκι Ερλ Χέιλι. 137 λεπτά.

** Οι εξωσυζυγικές σχέσεις στα μεσοαστικά ζευγάρια, σε μια ταινία επηρεασμένη από τα «Στιγμιότυπα» του Ολτμαν, ενώ θεματικά κινείται ανάμεσα στη «Σύντομη συνάντηση» του Λιν και τις τηλεοπτικές «Νοικοκυρές σε απόγνωση». Κύριο ατού της, η ερμηνεία της Κέιτ Γουίνσλετ.

Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2018

Θαύμα/Wonder (2017) του Στίβεν Τσμπόσκι


Μερικές φορές ο κριτικός λόγος στέκεται αμήχανα απέναντι σε κάποιες ταινίες στις οποίες η γενναιοδωρία του θέματος και η συγκινησιακή τους φόρτιση κάνουν απαγορευτική την ,με κλινική ψυχρότητα, ανάλυση τους. Τότε νοιώθεις την ανάγκη να εκφράσεις την άποψη σου με ένα επιφώνημα ενθουσιασμού .Παρότι λοιπόν ίσως φαντάζει  αδόκιμο και υπερβολικό , εδώ ταιριάζει απόλυτα : Το «Θαύμα» είναι απλά ένα υπέροχο φιλμ. Είναι ένα χαρισματικό οικογενειακό δράμα πάνω στη διαφορετικότητα, την προκατάληψη και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια που θα το απολαύσουν εξίσου παιδιά και ενήλικες. Εκπέμπει ένα διαυγές ,εντατικό και ουσιαστικό ουμανιστικό μήνυμα : ότι πρέπει πάντα να επιλέγουμε να συμπεριφερόμαστε με καλοσύνη στους άλλους , με τον τρόπο που θα θέλαμε και αυτοί να  αντιμετωπίζουν εμάς και τα αγαπημένα μας πρόσωπα.

Κυριακή, 4 Μαρτίου 2018

H Nέλι και ο κύριος Aρνό / Nelly & Monsieur Arnaud (1995) του Claude Sautet

Σχετική εικόνα

Κριτική του Γ. Μπακογιαννόπουλου
«H Nέλι και ο κύριος Aρνό» σημαδεύει ακόμη ένα βήμα ωριμότητας του Kλοντ Σοτέ, εξηντάρη εκλεκτικού σκηνοθέτη που γυρίζει ένα φιλμ κάθε τέσσερα χρόνια (προηγούμενη επιτυχία του «Mια καρδιά το χειμώνα»). O Σοτέ εκπροσωπεί άνετα αυτό που ονομάστηκε κάποτε από τον Tριφό «η καλή γαλλική ποιότητα».
Eπιτιμητικά και σχετικά άδικα, γιατί και τότε αναφερόταν στον Kλεμάν και στον Kλερ. Eίναι ένας αστικός κινηματογράφος, καλοχτισμένος, ηθογραφικός και ψυχολογικός, με σπουδαίους ηθοποιούς, με ύφος και με ήθος, αλλά χωρίς τομές, χωρίς οξύτητα, χωρίς την οπτική ή τη δυναμική της εξέλιξης. Xωρίς το «άλλο», τον «κίνδυνο».
Mε τη «Nέλι», ο Σοτέ προσεγγίζει την τελειότητα μιας ρευστής οπτικοακουστικής γραφής, και την υποβλητικότητα, αλλά και το όριο της ρωγμής και της σκιάς, δηλαδή το σημείο που θα άνοιγε την αυλαία για το «άλλο». Xάρη σε μια βιωματική συνεισφορά, φορτίζει το συνομήλικο ήρωά του κύριο Aρνό και ο συνταρακτικός ηθοποιός Mισέλ Σερό ζωντανεύει τον «πηλό» του ρόλου. Ως εκεί, όμως...

Να με φωνάζεις με τ’ όνομά σου /Call me by your name (2017) του Λούκα Γκουαντανίνο

Σχετική εικόνα
Ο Λούκα Γκουαντανίνο είναι ένας από τους κορυφαίους κινηματογραφικούς στυλίστες της εποχής μας. Με επιρροές από Βισκόντι , Άιβορι ,Αντονιόνι , και Ντάγκλας Σερκ δίνει τεράστιο βάρος στην αισθητική της εικόνας συνθέτοντας κάδρα-πίνακες ζωγραφικής που σφραγίζονται για πάντα στη μνήμη χάρη στα βλέμματα, τις χειρονομίες ή τις κινήσεις του σώματος των ηθοποιών του.