Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2018

'Le Trou'(1960) του Jacques Becker

«ΚΡΥΜΜΕΝΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ»
Όλοι οι σινεφίλ έχουν νοιώσει αυτό το περίεργο συναίσθημα  όταν κάποιος δεν έχει ακούσει για μια ταινία που αυτοί αγαπούν ή όταν αυτή δεν έχει πάρει τη θέση που της αξίζει στην ιστορία των έργων τέχνης .Άλλωστε η  ιστορία του κινηματογράφου είναι πλούσια σε ξεχασμένα και παραμελημένα αριστουργήματα  που έχουν αγνοηθεί αδικαιολόγητα ενώ θα έπρεπε να είναι ευρύτερα γνωστά και αναγνωρισμένα .Οι λάτρεις του σινεμά  που έχουν δει και ξαναδεί όλα τα καθιερωμένα κινηματογραφικά έργα ,που συμπεριλαμβάνονται στις αμέτρητες λίστες αξιολόγησης, μένουν πολλές φορές έκπληκτοι όταν ανακαλύπτουν το μεγαλείο άγνωστων ή άδικα υποτιμημένων ταινιών. Συνήθως  πρόκειται για έργα άσημων δημιουργών που όμως έκαναν μια εξαιρετική ταινία και μετά εξαφανίστηκαν ή έργα γνωστών σκηνοθετών που ήταν μπροστά από την εποχή τους και δεν έγιναν κατανοητά ή ατυχώς έμειναν στη σκιά των μεγάλων επιτυχιών τους . Αυτή είναι η κατηγορία των  ταινιών που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «κρυμμένα κινηματογραφικά διαμάντια».



'Le Trou'(1960) του Jacques Becker

Ο κλασικιστής Jacques Becker

Ο Jacques Becker( πατέρας του επίσης σκηνοθέτη Jean Becker) δεν ήταν μέλος της γαλλικής  «nouvelle vague», μιας ομάδας που περιφρονούσε σχεδόν όλους τους προγενέστερους δημιουργούς , αλλά  οι νεαροί θεωρητικοί και σκηνοθέτες της  έτρεφαν για αυτόν μεγάλη εκτίμηση. Η καριέρα του ξεκίνησε από τη δεκαετία του 1930 ως βοηθός του Renoir και έκανε σχετικά λίγες δικές του ταινίες, μερικές από τις οποίες αξίζουν να χαρακτηριστούν ως αριστουργήματα. Τέτοια είναι το κλασικό μελόδραμα  «Casque D'Or»(1952), το φιλμ-νουάρ «Touchez Pas Au Grisbi» (1954) , και η ιστορία των φυλακών «Le Trou» (1960). Η τελευταία , που κυκλοφόρησε δίπλα στα νεωτεριστικά «Χωρίς ανάσα» του Godard   και τα“ 400 χτυπήματα” του Τruffaut , σηματοδοτεί την ύστατη  ανθοφορία του γαλλικού κλασικισμού , ενταγμένη στην  «παράδοση της ποιότητας» .Και ενώ είναι μια ταινία που βασίζεται σε αληθινή ιστορία, ακολουθώντας τις επιταγές του είδους σχεδόν σε κάθε βήμα, κάνει τις συμβάσεις αυτές να λάμπουν με νέα ζωή και νόημα. Η προφανής σύγκριση γίνεται με την άλλη  μεγάλη ταινία απόδρασης «Ένας καταδικασμένος σε θάνατο απέδρασε» του Robert Bresson, που κυκλοφόρησε λίγα χρόνια νωρίτερα, αλλά οι δύο ταινίες δεν θα μπορούσαν να είναι πιο διαφορετικές. Ο Becker βρίσκεται στον αντίθετο πόλο από την αφαιρετικότητα  του Bresson καθώς η αισθητική της ταινίας του έχει τις ρίζες του στην αμεσότητα ,στο σκυρόδεμα, στον άνθρωπο.
Ο Jean Pierre Melville γράφοντας στο «Cahiers du Cinema» το 1960, θεωρούσε το «Le Trou» την σημαντικότερη γαλλική ταινία όλων των εποχών. Ο Truffaut στο «The Films in My Life», έγραψε: «Ο Becker ήταν ο πιο στοχαστικός σκηνοθέτης της γενιάς του και ο πιο σχολαστικός. ο ίδιος έθετε στον εαυτό του τα περισσότερα ερωτήματα» Και τέλος, ο Bertrand Tavernier , θεωρούσε τον Becker δάσκαλο  του. Κρίμα που δεν γνώρισε ποτέ αυτά τα αφιερώματα, καθώς ο Becker πέθανε λίγο πριν από την προβολή του κύκνειου άσματος του, που παρά τα επαινετικά σχόλια των κριτικών αγνοήθηκε από το κοινό και ακόμη και σήμερα παραμένει ανεξήγητα παραγνωρισμένη.